Δεν ξέρω γιατί το τελευταίο διάστημα γίνονται τόσες πολλές αποχωρήσεις. Το φευγιό κάποιων ανθρώπων κάνει ιδιαίτερο θόρυβο. Σαν τα πατήματά τους πάνω στη γη. Σαν να αρνείται η παρουσία τους να σωπάσει ακόμη κι όταν εκείνοι έχουν φύγει.

Σήμερα αποχαιρετάμε τη Σοφία Μπαλτά.

Τη γνώρισα το 2017, σε έναν χορό των Αρκάδων της Κορινθίας. Είχε βγει από την πρώτη περιπέτεια της υγείας της και είχε ήδη γίνει γνωστή για το θάρρος με το οποίο μιλούσε ανοιχτά για την ασθένειά της. Έβγαζε το μαντήλι από το κεφάλι της και κυκλοφορούσε χωρίς μαλλιά, θέλοντας να δώσει κουράγιο και πίστη σε άλλες γυναίκες πως αυτή η μάχη μπορεί να κερδηθεί.

Εκείνο το απόγευμα αντίκρυσα  ένα πλατύ αισιόδοξο χαμόγελο και ένα ζευγάρι λαμπερά, πανέμορφα μάτια. Μου ζήτησε να συμβάλω στον αγώνα της, με όποιον τρόπο μπορούσα. Μιλήσαμε πολύ. Κάναμε κάποια πράγματα μαζί και ύστερα χαθήκαμε μέσα στις διαδρομές της ζωής.

Τη συνάντησα ξανά στις εκλογές του 2023, ως υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Κοινοί δρόμοι, κοινά ζητούμενα, κοινοί αγώνες.

Η Σοφία ήταν μια αγκαλιά για όλους μας, ανεξάρτητα από το ποιον στήριζε. Ήταν η αλληλεγγύη της, ο αγώνας για τον άνθρωπο και τα δικαιώματα των ασθενών.

Ήταν δύναμη. Αστείρευτη δύναμη.Μέχρι που οι εκλογές τέλειωσαν..

Και μετά τις εκλογές ήρθε το νέο χτύπημα της αρρώστιας. 

Τη συνάντησα στο Θέατρο Περιγιαλίου.

«Πενθώ», μου είπε.

Και τραντάχτηκα σύγκορμη.

«Μου δίνουν ελάχιστο διάστημα ζωής. Μήνες…»

Για πρώτη φορά είδα τα μάτια της σκοτεινιασμένα, το βλέμμα της ταραγμένο και ανήσυχο.

Μόνο για λίγο όμως.

Γιατί η Σοφία δεν ήταν από εκείνους που παραδίνονται εύκολα στο θηρίο.

Είχε έναν γιο που λάτρευε. Και μόνο γι’ αυτόν, το θεωρώ δεδομένο, δεν έκανε ούτε ένα βήμα πίσω. Ήθελε να είναι η σταθερά του, το ασφαλές του λιμάνι, μέχρι την ενηλικίωσή του.

Και πάλεψε.

Όπως πάλευε πάντα. Πάλεψε λυσσαλέα και έκανε τους μήνες χρόνια μέχρι να φτάσει εκεί που η ίδια όριζε την τελική “παράδοση”.

Ίσως γι’ αυτό η ιστορία της να συναντά τόσο βαθιά τη δική μου. Μεγάλωσα κι εγώ με μια σπουδαία μάνα, καρκινοπαθή σε όλα τα χρόνια του γυμνασίου και λυκείου.  Έζησα τον φόβο της απώλειας και, μαζί της, έμαθα πως όταν γνωρίζεις ότι κάποτε θα έρθει ο αποχωρισμός, κάθε βλέμμα, κάθε λέξη, κάθε άγγιγμα χαράζεται μέσα σου για πάντα.Η αγάπη της μάνας μας έρχεται διπλά και τριπλά σαν κύμα και μας λούζει.

Ό,τι αγαπήσαμε αληθινά, δεν μπορεί να φύγει ποτέ..

Η Σοφία ήταν δοτική, ενεργή, αγωνίστρια. Όσο μεγάλωνε, τόσο μέστωναν  μέσα της το θάρρος και η ανάγκη για το δίκιο των πολλών. Η τελευταία της μάχη με τον καρκίνο υπήρξε ένα παράδειγμα απύθμενου θάρρους, αντοχής και τεράστιας  αγωνιστικότητας.

Και πάνω απ’ όλα, υπήρξε ένα σπουδαίο παράδειγμα μητέρας.

Με πίκρα για αυτό το μεγάλο φευγιό ανθρώπων που θα μπορούσαν να κάνουν τον κόσμο λίγο καλύτερο, αποχαιρετώ τη Σοφία Μπαλτά, παραμονή της γιορτής της.

Καλό ταξίδι, κορίτσι μου.

Ξεκουράσου. Δεν υπάρχει πια κανένας λόγος να ανησυχείς.

Κι εσύ, Νικόλα, ξέρω πως είσαι γεμάτος από εκείνη. Θα την κουβαλάς παντού, σαν φυλαχτό.

Γιατί οι μανάδες μπορεί κάποτε να φεύγουν από τη ζωή, αλλά δεν φεύγουν ποτέ από τα παιδιά τους.

Καλό ταξίδι, Σοφία μου.