Μέχρι τον 18ο αιώνα οι άνδρες κολυμπούσαν γυμνοί. Το 1737 στην Αγγλία αυτό απαγορεύτηκε στους άρρενες άνω των 10 ετών. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα οι άνδρες κολυμπούσαν με ρούχα που έμοιαζαν με τα εσώρουχά τους. Ανοιχτόχρωμα, μονότονα, φαρδιά και μακριά, κατασκευασμένα από μαλλί, που έχει την ιδιότητα να κρατάει λιγότερο νερό και είναι περισσότερο ελαστικό από τα βαμβακερά υφάσματα.

Προς τα τέλη του 19ου αιώνα η κολύμβηση έγινε βασικό ολυμπιακό άθλημα και το μακρύ μαγιό με παντελόνι έως το γόνατο και μπλούζα με μανίκια επιβλήθηκε. Το 1917 η Αμερικανική κυβέρνηση εξέδωσε νέους κανονισμούς, όπου επέβαλλε ένα είδος μακριάς φανέλας πάνω από το παντελόνι για λόγους… ηθικής! Η μεγάλη ζήτηση οδήγησε την βιομηχανία στην παραγωγή ενός νέου μοντέλου ανδρικού μαγιό. Επρόκειτο για ένα ολόσωμο ενιαίο κομμάτι που εφάρμοζε στο σώμα με τιράντες, χωρίς μανίκια και παντελόνι πάνω από το γόνατο.

Το 1937 οι άνδρες μπόρεσαν να βγουν στις παραλίες με εκτεθειμένο στέρνο, επίσημα και νομοθετημένα. Η εικόνα ενός άνδρα με κοντό στενό μαγιό σιγά-σιγά έγινε η νέα φυσική πραγματικότητα.

Στον τόπο μας, όταν, επιτέλους, έπαψαν οι πόλεμοι, ο κόσμος βγήκε στις παραλίες φορώντας μαγιό μάλλινα. Στην Ελλάδα τα λέγανε… τυροπιτάκια! Τα συνθετικά υφάσματα είχαν ακόμη δρόμο μέχρι να φτάσουν εδώ… Την δεκαετία του 60 εμφανίσθηκαν και τα μαγιό ελάνκα.

Κάπου στα ‘80 τα στενά μικρά σλιπ από λύκρα έγιναν τα αγαπημένα του κοινού. Σήμερα τα μαγιό κατασκευάζονται από πολυαμίδια και πολυεστέρα, συνθετικά υφάσματα παράγωγα προϊόντα πετρελαίου…

Ήτανε κάπου προς τα τελειώματα της δεκαετίας του 60, που ο Γιώργος, νεαρός οικονομολόγος, έκανε την θητεία του στο Πυροβολικό, στο Μεγάλο Πεύκο. Τι θητεία, δηλαδή, που κάθε Σαββατοκύριακο έβγαινε έξω. Ούτε δημόσιος υπάλληλος. Ήτανε καλοκαίρι και από το Πέραμα πέρναγε στα Παλούκια της Σαλαμίνας για τα μπάνια του…

Εκείνο το Σάββατο μια κουρσάρα περίμενε έξω από το στρατόπεδο. Ήτανε ενός πλουσιόπαιδου, φίλου του κολλητού του συνάδελφου.

«Σάλτα επάνω» του είπανε «και πάμε για μπάνιο!».

«Πού θα πάμε;».

«Στο Σούνιο!».

«Μα πέφτει μακριά. Δεν πάμε, καλύτερα, στο Λουτράκι;».

Συμφώνησαν. Φύγανε βιαστικά, ξεχνώντας να πάρουνε μαζί τους μαγιό.

«Μην ανησυχείτε, έχω πολλά στο πορτ μπαγκάζ» τους καθησύχασε ο οδηγός.

Στο Λουτράκι βγάλανε τα μαγιό να τα φορέσουνε και τότε διαπίστωσαν πως ήσαν κόσκινο στις τρύπες από τον σκώρο. Καθότι μάλλινα… Διάλεξαν οι δύο φίλοι τα πιο ανεκτά και ο Γιώργος ξέμεινε με ένα, που είχε κάτι τρύπες να!. Και ήσαν από την πίσω μεριά! Λαχτάρα.

Τέλος πάντων βούτηξαν αλλά πώς θα έβγαινε στην παραλία μετά, που είχε αρχίσει να μαζεύεται κόσμος; Πονηρός βλάχος ων το σκέφτηκε και βρήκε τη λύση. Ζήτησε από τον συνάδελφό του και τού έφερε στη θάλασσα μια σπαστή πολυθρόνα παραλίας. Την έβαλε από πίσω του και βγήκε χωρίς να εκτεθούν τα οπίσθιά του στους άλλους λουόμενους.

Ακόμα έχει να τη λέει την λαχτάρα που πέρασε…