Ο πρώην δήμαρχος Βέλου-Βόχας παρεμβαίνει στην αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει γύρω από το Δημοτικό Σχολείο και την Κοινότητα Βοχαϊκού – «Οι θεσμοί είναι μεγαλύτεροι από τα πρόσωπα»

Στην έντονη δημόσια συζήτηση που έχει ανοίξει τις τελευτείες ημέρες γύρω από τα ζητήματα του Βοχαϊκού παρεμβαίνει ο πρώην δήμαρχος Βέλου-Βόχας Αννίβας Παπακυριάκος, επιλέγοντας να μην τοποθετηθεί στην ουσία των επιμέρους θεμάτων, αλλά να σταθεί στο ύφος και στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται η δημόσια αντιπαράθεση.

Με μια παρέμβαση που έχει ως κεντρικό μήνυμα «Η Αυτοδιοίκηση χρειάζεται πολιτικό πολιτισμό», ο πρώην δήμαρχος σχολιάζει τις δημόσιες τοποθετήσεις της δημοτικής αρχής για τη διεύθυνση του Δημοτικού Σχολείου Βοχαϊκού και για τον εκλεγμένο Πρόεδρο της Κοινότητας.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, δεν προτίθεται να μπει στην ουσία των δύο ζητημάτων, καθώς, όπως σημειώνει, αυτή «θα κριθεί από τα έγγραφα, τις αρμόδιες υπηρεσίες και, κυρίως, από την πραγματικότητα».

«Ο Δήμαρχος μπορεί να διαφωνεί, όχι να απαξιώνει»

Ο κ. Παπακυριάκος αναγνωρίζει στον δήμαρχο το δικαίωμα να διαφωνεί, να ασκεί κριτική, να ζητά εξηγήσεις ή ακόμη και να θεωρεί ότι κάποιος έχει κάνει λάθος.

Βάζει, όμως, μια σαφή διαχωριστική γραμμή στον τρόπο με τον οποίο ασκείται αυτή η κριτική.

Όπως σημειώνει, η θεσμική θέση του δημάρχου δεν μπορεί να αποτελεί λόγο για ειρωνεία, απαξίωση ή εκφοβισμό όσων έχουν διαφορετική άποψη.

Στην παρέμβασή του αναφέρεται τόσο στη διεύθυνση του Δημοτικού Σχολείου όσο και στον Πρόεδρο της Κοινότητας Βοχαϊκού, υπογραμμίζοντας ότι κανένας από τους δύο δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως «αντίπαλος» της δημοτικής αρχής επειδή διεκδικεί, αντίστοιχα, καλύτερες συνθήκες για τους μαθητές ή λύσεις για το χωριό.

Παράλληλα, κάνει ιδιαίτερη αναφορά στους γονείς.

«Οι γονείς που ανησυχούν για τα παιδιά τους δεν είναι άνθρωποι που “ξεσηκώνονται” επειδή κάποιος τους παραπλάνησε. Είναι πολίτες», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Και προσθέτει ότι οι πολίτες δεν χρειάζονται υποδείξεις για το πότε μπορούν να μιλούν.

«Ο Δήμαρχος δεν είναι ο Δήμος»

Ένα από τα κεντρικά σημεία της παρέμβασης του πρώην δημάρχου είναι η υπενθύμιση ότι η δημοτική αρχή και ο Δήμος δεν ταυτίζονται με ένα πρόσωπο.

«Ο Δήμαρχος δεν είναι ο Δήμος», σημειώνει, για να προσθέσει ότι ο Δήμος είναι οι πολίτες του, οι εργαζόμενοί του, οι αιρετοί, οι εκπαιδευτικοί, οι επαγγελματίες, οι σύλλογοι, οι Πρόεδροι των Κοινοτήτων και όλοι όσοι καθημερινά προσπαθούν να κάνουν τον τόπο τους καλύτερο.

Με αυτόν τον τρόπο, ο κ. Παπακυριάκος επιχειρεί να επαναφέρει τη συζήτηση στη θεσμική της διάσταση.

Και κυρίως, να υπενθυμίσει ότι η διαφωνία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Αυτοδιοίκησης.

«Η εξουσία δοκιμάζεται όταν κάποιος λέει “διαφωνώ”»

Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η αναφορά του στην έννοια της εξουσίας.

«Γιατί η εξουσία δοκιμάζεται όχι όταν όλοι συμφωνούν μαζί της, αλλά όταν κάποιος τολμά να της πει “διαφωνώ”», αναφέρει.

Πρόκειται ουσιαστικά για το πολιτικό μήνυμα που διατρέχει ολόκληρη την παρέμβαση του πρώην δημάρχου.

Η Αυτοδιοίκηση, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους προσωπικής αντιπαράθεσης.

Χρειάζεται επιχειρήματα, συνεργασία, ψυχραιμία και σεβασμό.

Και αυτό, όπως υπογραμμίζει, αφορά ιδιαίτερα εκείνους που έχουν αναλάβει θεσμικές ευθύνες.

«Οι θεσμοί είναι μεγαλύτεροι από τα πρόσωπα»

Ο Αννίβας Παπακυριάκος, έχοντας ο ίδιος υπηρετήσει στο παρελθόν τον θεσμό του δημάρχου, επιλέγει να κλείσει την παρέμβασή του με μια αναφορά που αποκτά ιδιαίτερο βάρος.

Όπως σημειώνει, δεν θα απαντήσει στην ειρωνεία με ειρωνεία ούτε στους χαρακτηρισμούς με χαρακτηρισμούς.

Ο λόγος, όπως εξηγεί, είναι απλός:

«Οι θεσμοί είναι μεγαλύτεροι από τα πρόσωπα».

Και, όπως υπογραμμίζει, όποιος έχει υπηρετήσει έναν θεσμό έχει την υποχρέωση να τον προστατεύει ακόμη και όταν δεν βρίσκεται πλέον στη θέση που κατείχε.

Η παρέμβασή του ολοκληρώνεται με τρεις φράσεις που συνοψίζουν τη φιλοσοφία του:

Η ευγένεια δεν είναι αδυναμία.
Η ψυχραιμία δεν είναι φόβος.
Και ο σεβασμός στον αντίλογο δεν είναι ήττα.

Είναι, όπως καταλήγει, πολιτικός πολιτισμός.

Και αυτόν, όπως υπογραμμίζει, «περισσότερο από ποτέ έχει ανάγκη ο τόπος μας».

Όλη η ανακοίνωση του κ. Παπακυριάκου

Δεν συνηθίζουμε να απαντούμε σε δημόσιες αντιπαραθέσεις με τον τρόπο που κάποιοι επιλέγουν να τις προκαλούν.

Όμως, ορισμένες φορές η σιωπή μπορεί να εκληφθεί ως αποδοχή.

Και δεν είναι.

Διαβάσαμε τις δημόσιες τοποθετήσεις του Δημάρχου για τη διεύθυνση του Δημοτικού Σχολείου Βοχαϊκού και για τον εκλεγμένο Πρόεδρο της Κοινότητας Βοχαϊκού.

Δεν θα μπούμε στην ουσία των δύο ζητημάτων.

Αυτή θα κριθεί από τα έγγραφα, τις αρμόδιες υπηρεσίες και, κυρίως, από την πραγματικότητα.

Θα σταθούμε όμως σε κάτι πολύ πιο σημαντικό: στο ύφος.

Γιατί μπορεί ένας Δήμαρχος να διαφωνεί.

Μπορεί να ασκεί κριτική.

Μπορεί να ζητά εξηγήσεις.

Μπορεί ακόμη και να θεωρεί ότι κάποιος έχει κάνει λάθος.

Δεν μπορεί όμως να θεωρεί ότι η θεσμική του θέση του επιτρέπει να ειρωνεύεται, να απαξιώνει ή να εκφοβίζει εκείνον που έχει διαφορετική άποψη.

Η διεύθυνση ενός σχολείου δεν είναι «αντίπαλος» της Δημοτικής Αρχής επειδή διεκδικεί καλύτερες συνθήκες για τους μαθητές.

Ο Πρόεδρος μιας Κοινότητας δεν κάνει «ανταρτοπόλεμο» επειδή διεκδικεί για το χωριό του.

Και οι γονείς που ανησυχούν για τα παιδιά τους δεν είναι άνθρωποι που «ξεσηκώνονται» επειδή κάποιος τους παραπλάνησε.

Είναι πολίτες.

Και οι πολίτες δεν χρειάζονται υποδείξεις για το πότε επιτρέπεται να μιλούν.

Θα θέλαμε να θυμίσουμε κάτι..

Ο Δήμαρχος δεν είναι ο Δήμος.

Ο Δήμος είναι οι πολίτες του, οι εργαζόμενοί του, οι αιρετοί του, οι εκπαιδευτικοί, οι επαγγελματίες, οι σύλλογοι, οι Πρόεδροι των Κοινοτήτων και όλοι εκείνοι που καθημερινά προσπαθούν να κάνουν τον τόπο τους καλύτερο.

Γι’ αυτό και ο Δήμαρχος οφείλει να ακούει ακόμη και εκείνους που τον ενοχλούν.

Ιδίως εκείνους που τον ενοχλούν.

Γιατί η εξουσία δοκιμάζεται όχι όταν όλοι συμφωνούν μαζί της, αλλά όταν κάποιος τολμά να της πει «διαφωνώ».

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Αυτοδιοίκηση δεν διοικείται με ειρωνείες ούτε με δημόσιες επιπλήξεις.

Διοικείται με επιχειρήματα, συνεργασία, ψυχραιμία και σεβασμό.

Και κάτι τελευταίο.

Δεν θα απαντήσουμε στην ειρωνεία με ειρωνεία.

Δεν θα απαντήσουμε στους χαρακτηρισμούς με χαρακτηρισμούς.

Γιατί οι θεσμοί είναι μεγαλύτεροι από τα πρόσωπα.

Και όταν κάποιος έχει υπηρετήσει έναν θεσμό, έχει υποχρέωση να τον προστατεύει ακόμη και όταν δεν βρίσκεται πλέον στη θέση που κατείχε.

Η ευγένεια δεν είναι αδυναμία.

Η ψυχραιμία δεν είναι φόβος.

Και ο σεβασμός στον αντίλογο δεν είναι ήττα.

Είναι πολιτικός πολιτισμός.