”Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα,
ζω ολοένα με το εντονότατο συναίσθημα πως δεν είμαστε στην Ελλάδα,
πως αυτό το κατασκεύασμα που τόσο σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά δεν είναι ο τόπος μας,
αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα,
γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία.
Να νοσταλγείς τον τόπο σου…
ζώντας στον τόπο σου,
τίποτα δεν είναι πιο πικρό.”

Γ. Σεφέρης

Βουλιάζουμε μέσα στις αδιανόητες τραγωδίες μας σε καιρό ειρήνης!

Μετράμε νεκρούς, θρηνούμε, πονάμε μπροστά στα στυγερά εγκλήματα.

Θυμώνουμε για την εγκληματική ανευθυνότητα, την ασυνέπεια, την διαφθορά, την ασυνειδησία.

Αδιανόητες τραγωδίες από αυτές που δεν χωρά ο ανθρώπινος νους.

Η οργή ώρες ώρες ξεχειλίζει για τα σύγχρονα εγκλήματα που δεν βρήκαν ποτέ  δολοφόνους.

Όταν η δικαιοσύνη νοσεί, τότε δεν υπάρχει ούτε δημοκρατία ούτε ελευθερία σε τούτο τον τόπο.

Σε αυτή τη χώρα οι ευθύνες, οι προθέσεις, οι αιτίες είναι μπλεγμένες μεταξύ τους και απλώνουν τα πλοκάμια τους   στη ζωή των ανύποπτων, των αμέτοχων στο έγκλημα, για να γίνουν ένα. 

Και γίνονται συνευθύνη.

Στα μεγαλύτερα εγκλήματα “Ένας ο φταίχτης Πολλοί οι συνένοχοι”. 

Οι μάνες ουρλιάζουν τα βράδια την αλήθεια τους, τις ακούς;

Οχι, δεν της ακούς. Αν τις άκουγες όλα θα ήταν αλλιώς.

Είμαστε μια χώρα που έμαθε να θρηνεί μόνο. Και μετά να σιωπά.

Να μαραζώνει σιωπηλά. Να μην τιμωρεί .Να προσπαθεί να ξεχάσει.

Ναι! Αυτό είναι. Προσπαθεί να ξεχάσει, να αφήσει πίσω την εθνική της κακοποίηση και αυτό είναι το κυρίαρχο, το μεγάλο ακατανόητο λάθος.

Να παρατηρεί αμέτοχη το σύστημα που σαπίζει, που αρρωσταίνει χωρίς να αντιλαμβάνεται πως βουλιάζει, σαπίζει μαζί του..

Είμαστε μια χώρα που θυμάται μόνον τις επετείους και παρακολουθεί κάποιους επίμονους με αμηχανία να παλεύουν να επαναφέρουν στην κοινή μνήμη το αποτρόπαιο , το ασύλληπτο. Τη φρίκη.

Σήμερα φωνάζουμε, υπογράφουμε και είμαστε ακόμα τόσο λίγοι μπροστά στο θηριώδες μέγεθος ενός σιδηροδρομικού δυστυχήματος. Σύγκρουση τρένων με 57 νεκρούς. Οι περισσότεροι νέοι. 

Σήμερα φωνάζουμε, υπογράφουμε για να καλύψουμε και τις δικές μας ευθύνες. Εκείνες της σιωπής. Της ανοχής.

Και όσο συνεχίζουμε να σιωπούμε μας αγκαλιάζουν τα πλοκάμια της σήψης.

Και ανακαλύπτουμε μέσα μας όλους τους ανεύθυνους σταθμάρχες, όλους τους αφελείς που προσπερνούν την ασυδοσία, όλους τους βουτηγμένους στη διαφθορά πολιτικούς και στελέχη, έχοντας παράλληλα απέναντι μας, όλα τα νέα παιδιά που ταξίδευαν με την αμαξοστοιχία του τρόμου, μέσα στη νύχτα.

ΜΠΑΜ και ΣΚΟΤΑΔΙ.

Αυτό!

Δεν μπορεί κάτι πρέπει να γίνει με μας ..