92 χρόνια μελέτες, εξαγγελίες, μπουλντόζες και… αναμονή

Στην χώρα μας τα μεγάλα έργα  χρειάζονται χρόνο για να ολοκληρωθούν αλλά ολοκληρώνονται εγκαινιάζονται και υπάρχουν στην διάθεση των πολιτών.

Και υπάρχει και το φράγμα του Ασωπού. Μια κατηγορία μόνο του.

Το φράγμα δεν βιάζεται, αναγνώστη μου!

Από το 1934 μέχρι σήμερα έχει γνωρίσει Κατοχή, κυβερνήσεις, υπουργούς, νομάρχες, περιφερειάρχες, μελέτες, χρηματοδοτήσεις, εργοτάξια και εκλογές.

Έχει αλλάξει περισσότερα πολιτικά χέρια απ’ όσα χωράνε σε οικογενειακό άλμπουμ.

Και πάντα με την ίδια υπόσχεση:

«Τώρα προχωράει!»

Προχωράει, βεβαίως.

Τόσο πολύ προχωράει, που κοντεύει να φτάσει στην επόμενη γενιά.

Οι παππούδες το περίμεναν. Οι πατεράδες το περίμεναν. Τα παιδιά το περιμένουν. Κι αν συνεχίσουμε έτσι, θα χρειαστεί να βάλουμε και μια θέση στο εργοτάξιο για τους απογόνους.

Το έργο έχει γνωρίσει και τις μεγάλες στιγμές του.

Υπουργοί που ακούν μπουλντόζες, υπουργοί με κράνη, φωτογραφίες μπροστά σε μπουλντόζες, υπογραφές, ανακοινώσεις, χαμόγελα.

Όλα τα απαραίτητα.

Μόνο ένα πράγμα λείπει από το φωτογραφικό αρχείο:

ΤΟ ΝΕΡΟ

Με τα χρόνια  ακούσαμε και για «ρυτιδώσεις».

Ρυτιδώσεις στο έργο!

Εδώ μιλάμε για φράγμα που δεν έχει γεμίσει ακόμη, δεν έχει λειτουργήσει και έχει προλάβει να γεράσει.

Δεν θέλει τεχνικό σύμβουλο. Θέλει δερματολόγο.

Και τώρα, στην τελευταία πράξη, έχουμε και το νέο επεισόδιο: σταμάτησαν οι εργασίες, φωνές, «ντροπή», «αίσχος», μετά μάθαμε ότι οι εργασίες συνεχίζονταν, οπότε νέες φωνές: «Μα πώς συνεχίζονται;».

Ένα έργο σε στάση αναμονής και μια ολόκληρη κοινωνία σε στάση… απορίας.

Και το καλύτερο;

Το φράγμα δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα.

Οι άλλοι τσακώνονται μόνοι τους.

Ο ένας λέει «σταμάτησε».

Ο άλλος λέει «δεν σταμάτησε».

Ο τρίτος λέει «δεν έπρεπε να συνεχίζεται».

Κι εκείνο, αγέρωχο, στέκεται στη θέση του και πιθανότατα σκέφτεται:

«Εγώ εδώ θα είμαι και του χρόνου. Εσείς θα είστε;»

Αυτό είναι ίσως και το πιο πικρό αστείο της υπόθεσης.

Γιατί πίσω από τις ανακοινώσεις υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν νερό για τις καλλιέργειές τους.

Και το νερό, δυστυχώς, δεν έρχεται με ανακοίνωση.

Ούτε με κορδέλα.

Ούτε με φωτογραφία.

Ούτε με «ξεπάγωμα».

Και βέβαια, ακόμη κι αν τελειώσει το φράγμα, υπάρχουν και τα αρδευτικά δίκτυα.

Δηλαδή, αγαπητοί μου, μη βιάζεστε.

Έχουμε δρόμο μπροστά μας.

Ίσως τόσο δρόμο, που όταν ολοκληρωθεί το έργο θα χρειαστεί η νέα μελέτη:

«Πώς θα εξηγήσουμε στους νέους τι ήταν οι μπουλντόζες;»

Υπάρχει, βέβαια, και η λύση του τουρισμού.

Να το αφήσουμε όπως είναι και να το κάνουμε αξιοθέατο.

«Καλώς ήρθατε στο περίφημο φράγμα!»

«Πού είναι το νερό;»

«Δεν έχει.»

«Και γιατί ήρθαμε;»

«Για την ιστορία.»

Και ιστορία έχει μπόλικη.

Μόνο που κάποτε πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε να θυμόμαστε το φράγμα ως έργο ή ως το μεγαλύτερο ανέκδοτο της τοπικής ανάπτυξης.

Γιατί τα χρόνια είναι πολλά.

Πάρα πολλά.

Και στο τέλος της ημέρας, κανείς αγρότης δεν θα ποτίσει το χωράφι του με την ημερομηνία της πρώτης μελέτης.

Ούτε με τα ονόματα όσων πέρασαν από το έργο.

Ούτε με τις φωτογραφίες.

Θα χρειαστεί κάτι πολύ πιο απλό.

Νερό.

Γι’ αυτό ας αφήσουμε τις κορώνες, τις παρεξηγήσεις και τις κοκορομαχίες.

Ας γίνει επιτέλους το έργο.

Και όταν γεμίσει η λίμνη, τότε να βγάλουμε όσες φωτογραφίες θέλουμε.

Μέχρι τότε, όμως, μια συμβουλή:

Μην το ενοχλείτε το φράγμα.

Μπορεί να ξυπνήσει.

Και μετά, ποιος ξέρει;

Μπορεί να ζητήσει και… σύνταξη.