Κοιτάζω τις διαδηλώσεις στην Ευρώπη. Γαλλία, δρόμοι γεμάτοι κόσμο, νεολαία, εργαζόμενοι, συνδικάτα, άνθρωποι που κάτι τους έχει φτάσει στον λαιμό και πνίγονται.

Δεν μιλώ για τις λεηλασίες και το πλιάτσικο που πάντα βρίσκει τρόπο να τρυπώνει σε τέτοια μεγάλα γεγονότα. Μιλώ για τους πολίτες αυτού του κόσμου που βγήκαν έξω και φωνάζουν “ως εδω”!

Και σκέφτομαι…

Εμείς στην Ελλάδα έχουμε λύσει το πρόβλημα.;

Εδώ, άμα διαμαρτυρηθείς, υπάρχει πάντα ένας υπουργός να σου εξηγήσει ότι… δεν έχεις λόγο να διαμαρτύρεσαι!

Και ειδικά αν είσαι νέος, ακόμα καλύτερα.

Νέος είσαι. Τι ξέρεις εσύ;

Δεν έχεις ζήσει.

Δεν έχεις πληρώσει ΕΝΦΙΑ.

Δεν έχεις κάνει δέκα χρόνια δόσεις για ένα αυτοκίνητο.

Δεν έχεις πάρει σύνταξη για να σου την κόψουν.

Άρα, παρακαλώ, κάτσε κάτω.

Και αν γίνεται, κάτσε και ήσυχα.

Γιατί υπάρχει εσχάτως και το υπουργικό ακατανόητο:

«Α, και ου, KAI ΔΑΠ, ΝΔΦΚ, και τέλος πάντων μη μιλάτε γιατί ξέρουμε εμείς». (Πότε ήταν ΟΝΝΕΔ;)

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.

Η νεολαία έχει μια πολύ κακή συνήθεια.

Επαναστατεί.

Και μάλιστα το κάνει εδώ και δεκαετίες.

Νοέμβριος του ’73.

Πολυτεχνείο.

«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία».

Νέοι άνθρωποι.

Φοιτητές.

Μαθητές.

Κόσμος που, σύμφωνα με τη σημερινή λογική, μάλλον θα έπρεπε να ακούσει έναν μεγαλύτερο και πιο έμπειρο να του πει:

«Άσε τα πολλά-πολλά και διάβασε για την εξεταστική».

Αλλά δεν το έκαναν.

Μετά ήρθε το 1979. Νόμος 815.

Καταλήψεις.

Φοιτητές.

Κι ύστερα, το 1990-91.

Μαθητικές καταλήψεις.

Αντιδρούσαν στην επαναφορά της ποδιάς στα σχολεία, στις αλλαγές στην εκπαίδευση, (υπουργός Παιδείας Κοντογιαννόπουλος).

Και κάπου εκεί η ιστορία μάς θυμίζει με τον πιο τραγικό τρόπο ότι η σύγκρουση δεν είναι πάντα ένα αστείο πολιτικό παιχνίδι.

Νίκος Τεμπονέρας.

Μετά, ’98-’99.

Υπουργός Γεράσιμος Αρσένης.

Καταλήψεις.

«Κάτσε κάτω, μικρέ, δεν ξέρεις εσύ από εκπαιδευτική πολιτική».

Κι όμως…

Κάτι ήξεραν.

2006-2007.

Άρθρο 16.

Πανεπιστήμια, καταλήψεις, πορείες. Το Υπουργείο πήρε πίσω το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Και το 2008…

Αλέξης Γρηγορόπουλος.

Δεκαπέντε χρονών.

Και ξαφνικά μια ολόκληρη γενιά βγήκε στους δρόμους.

Και τότε πάλι θα μπορούσε κάποιος να πει:

«Μα τι δουλειά έχουν τα παιδιά με την πολιτική;»

Μόνο που η ιστορία έχει αυτή την ενοχλητική συνήθεια.

Να μην ακούει τους υπουργούς.

Και να προχωράει μόνη της.

Γιατί, βλέπετε, κάθε εξουσία έχει ένα υπέροχο χαρακτηριστικό:

Όταν είναι αντιπολίτευση, αγαπάει τις διαδηλώσεις.

Τις θεωρεί δημοκρατικό δικαίωμα.

Όταν είναι κυβέρνηση;

Α, τότε αλλάζει το λεξιλόγιο.

Η διαδήλωση γίνεται «αναστάτωση». Η απεργία γίνεται «ταλαιπωρία». Ο φοιτητής γίνεται «μπαχαλάκιας». Ο μαθητής γίνεται «ανώριμος».

Και ο πολίτης που φωνάζει γίνεται… ενοχλητικός.

Και κάπου εδώ φτάνουμε στο σήμερα.

Βλέπουμε την Ευρώπη να βράζει.

Και εμείς κοιτάμε απορημένοι.

«Μα γιατί κατεβαίνει ο κόσμος στους δρόμους;»

Ε, γιατί μάλλον κάτι θέλει να πει.

Δεν σημαίνει ότι έχει πάντα δίκιο.

Δεν σημαίνει ότι κάθε σύνθημα είναι σωστό.

Δεν σημαίνει ότι κάθε κατάληψη είναι λύση.

Δεν σημαίνει ότι κάθε διαδήλωση είναι αγία.

Αλλά υπάρχει μια λεπτομέρεια:

Έχουν δικαίωμα να μιλάνε.

Και ειδικά οι νέοι.

Εδω στην Ψωροκώσταινα αναρωτιούνται τι να πουν οι νέοι.Ποιοι νέοι; Αυτοί που έφυγαν; Ή αυτοί που σε λίγο θα φύγουν;

Πράξεις δικές μας πληρώνουν.

Εμείς που ξέρουμε.

Εμείς οι μεγάλοι.

Εμείς που είδαμε όλες τις κυβερνήσεις να περνάνε.

Εμείς που μάθαμε να ζούμε με το «έλα μωρέ, τι να κάνουμε».

Εμείς που καταφέραμε το ακατόρθωτο: Να κάνουμε το βόλεμα πολιτικό σύστημα.

Να βαφτίσουμε την ακινησία «σταθερότητα».

Να βαφτίσουμε την ανοχή «ωριμότητα».

Να βαφτίσουμε το «δεν βαριέσαι»…
εθνική στρατηγική.

Οπότε, ναι.

Παιδιά, μην αντιδράτε. Μην κατεβαίνετε στους δρόμους. Μην ενοχλείτε. Μην ρωτάτε. Μην αμφισβητείτε.

Αφήστε εμάς.

Εμείς ξέρουμε.

Άλλωστε, κοιτάξτε πόσο καλά τα έχουμε καταφέρει.

Και κάπου εδώ… μήπως να κοιτάξουμε λίγο αυτό το βόλεμα που έχει βουλιάξει την μπρεζιέρα;

Γιατί μπορεί τελικά το πρόβλημα δεν είναι όλα τα παραπάνω.

Είναι πως  εμείς έχουμε ξεχάσει πώς είναι να φωνάζεις και να διεκδικείς. 

Εμείς οι ηττημένοι.