Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων Με Αναπηρία σήμερα, όπως κάθε χρόνο στις 3 Δεκέμβρη.

Και όπως κατ’ επανάληψη υπογραμμίζουν οι ανακοινώσεις διεθνών οργανισμών και φορέων «Η μέρα αυτή δίνει ακόμα μια ευκαιρία στην κοινωνία να εστιάσει την προσοχή της στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρίες, βελτιώνοντας έτσι την ποιότητα ζωής τους και υλοποιώντας μεταρρυθμίσεις που θα αναπτύξουν νέες προοπτικές για την κοινωνική τους ενσωμάτωση».

Μέσα στα χρόνια που δημοσιογραφώ  , έτυχε να ηγηθώ  πολλών τηλεμαραθωνίων βοηθώντας παιδιά με αναπηρίες .Γνωρίζω τις δυσκολίες, την αγωνία των γονιών και την μεγάλη υπερπροσπάθεια  που καταβάλει η κάθε οικογένεια για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που δημιουργούνται.  Γνωρίζω και τους αγώνες διεκδίκησης απέναντι στην πολιτεία που έδειχνε να μην καταλαβαίνει.

Το φανερώνουν  ακόμα  οι “αφιλόξενες” πόλεις μας , με τα δημόσια κτίρια δίχως πρόσβαση και τα πεζοδρόμια χωρίς διάβαση.

Σε μια τέτοια πολιτεία και κουλτούρα κοινωνική πώς να ακουστεί η φωνή των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους;

Πέρασαν όμως αρκετά χρόνια από τότε.

Οι πόλεις προσπαθούν με κάποια καμουφλάζ να επανορθώσουν. Τουλάχιστον κατάλαβαν. Άλλοτε το πετυχαίνουν και άλλοτε προβαίνουν σε πρόχειρες κατασκευές -καρικατούρες ντροπής.

Μια μικρογραφία της Ελλάδας.

Στα 2022 και δυστυχώς ,παρά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν έχει βελτιωθεί σε τίποτα η ζωή των ανθρώπων αυτών ενώ σοκάρουν οι τελευταίες αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας για την κατάσταση που επικρατεί πίσω από τις κλειστές πόρτες κάποιων  ιδρυμάτων και δημοσίων δομών προστασίας ΑμεΑ. 

Η 3 Δεκέμβρη δεν  είναι μια Ημέρα Μνήμης.

Είναι ημέρα   αγώνα, διεκδίκησης και κοινωνικής διαμαρτυρίας.

Και όταν αυτός ο αγώνας γίνει νικηφόρος  τότε θα γίνει «Ημέρα Γιορτής και Μνήμης».

Οι περισσότεροι έχουν κατανοήσει πως είναι πλέον νομικά, πολιτικά και ηθικά παραδεκτό ότι η αναπηρία εντάσσεται στις υποθέσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Και αυτή η πραγματικότητα είναι υποχρέωση του Κράτους  Δικαίου να βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε πολιτικής.

Όμως η ενεργειακή κρίση, η ακρίβεια και από χθες, η ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ  και των δομών,  έχουν οδηγήσει σε πραγματικό αδιέξοδο τα ανάπηρα άτομα. Η  επιβίωση τους απειλείται με  καθυστερήσεις στην απονομή των προνοιακών αναπηρικών επιδομάτων. Επιδομάτων  που παραμένουν καθηλωμένα από το 2010!

Αναρωτήθηκε κανείς ποτέ πώς επιβίωσαν στην Ελλάδα της κρίσης; Στην Ελλάδα της πανδημίας; Στην Ελλάδα της ακρίβειας; Δίχως παροχές στις δομές Υγείας;

Ερωτήματα και διαπιστώσεις που εξεγείρουν .

Το μεγάλο ζητούμενο είναι  να διαμορφωθούν πραγματικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις ανεμπόδιστης άσκησης των δικαιωμάτων των ΑμεΑ, ανεξάρτητα από το βαθμό και το είδος της αναπηρίας τους, δεδομένου ότι υφίστανται έντονα την άνιση μεταχείριση και τον αποκλεισμό σε όλους τους τομείς της ζωής τους.

Μέσα σε όλες τις σημερινές πολιτικές τοποθετήσεις  των κομμάτων , ξεχωρίζουν οι εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ στο θέμα της διαμόρφωσης εκείνων των πολιτικών που βρίσκονται  στην κατευθυνση της δικαιοσύνης, του σεβασμού, της ισοτιμίας  και του δικαιώματος στη ζωή:

• Αύξηση, μετά από πολλά χρόνια, των αναπηρικών επιδομάτων κατά 20% για όλους τους δικαιούχους.
• Επιτάχυνση του θεσμού της αναδοχής και υιοθεσίας και του προγράμματος σταδιακής αποϊδρυματοποίησης, με ταυτόχρονους εντατικούς ελέγχους στις υφιστάμενες δομές για όσο χρόνο εξακολουθούν να λειτουργούν ως κλειστής φροντίδας
• Ουσιαστική στήριξη αναπήρων και των οικογενειών τους στην κοινότητα, με προγράμματα πρώιμης και έγκαιρης παρέμβασης, με τη δημιουργία Στεγών Αυτόνομης Διαβίωσης (ΣΥΔ)που θα στεγάζουν μικρό αριθμό ωφελούμενων, με τον θεσμό του προσωπικού βοηθού/φροντιστή για 70.000 ανάπηρα άτομα, με τη χορήγηση εργαλείων αξιοπρέπειας (τεχνητά μέλη, αμαξίδια, κτλ) σε όλους τους δικαιούχους, χωρίς οικονομική επιβάρυνση
• Αύξηση των προσλήψεων ειδικών εκπαιδευτικών, και βοηθών υποστήριξης ανάπηρων παιδιών για τη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με ταυτόχρονη προσαρμογή των σχολικών κτιρίων στην κατεύθυνση της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης. Πιλοτική δημιουργία προσβάσιμων γειτονιών σε 20 πόλεις και αναβάθμιση των ΚΕΠΑ, με γενίκευση του ηλεκτρονικού φακέλου αναπήρου, πολλαπλασιασμό των υγειονομικών επιτροπών των ΚΕΠΑ με εκπαιδευμένους γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, εξοπλισμένων πλήρως ψηφιακά για να επιτελούν το έργο τους.
• Θέσπιση κανόνων για την ισοπολιτεία των ανάπηρων. Μόνον έτσι υπάρχει ελπίδα να πάρει τέλος η ταλαιπωρία τους εν μέσω των πολλαπλών κρίσεων που διέρχεται η χώρα και να βελτιωθεί η ζωή τους χωρίς περαιτέρω τραγικές συνέπειες για τη ζωή και την ένταξή τους στην κοινωνία.