Σταγόνα – σταγόνα δίνουν το δηλητήριο της σάπιας κοινωνίας -Της Τζένης Σουκαρά

Mια κοινωνία σάπια μέχρι το κόκαλο! Από τις συνεχείς και αδιάλειπτες γυναικοκτονίες,  στους βιασμούς, και από την Πισπιρίγκου στους παιδοβιαστές και σήμερα οι λογής λογής δομές και τώρα η Κιβωτός του Κόσμου.

Αυτή “η επικοινωνιακή πίεση” της βρώμικης πληροφορίας δεν θα μας βγει σε καλό.

Αυτή η πλύση εγκεφάλου με βρωμιά και μίσος μέχρι εσχάτης πτώσεως οποιουδήποτε πολιτικού σκανδάλου και ψελλισμού διαμαρτυρίας για τους πλειστηριασμούς , τις εξώσεις, την ακρίβεια, την αισχροκέρδεια καταπνίγεται στο βούρκο μιας κοινωνίας που προσπαθεί να τινάξει από πάνω της τις δικές της αθλιότητες.

Δεν αμφιβάλλουμε πως αυτά που γίνονται δεν υπάρχουν ή δεν υπήρχαν. Πλέον έχουμε σοβαρές αμφιβολίες για τον μεγεθυντικό φακό, την πρωτεύουσα θέση στην ειδησεογραφία.

Όλα αυτά οδηγούν σε ηθική κατάπτωση και το ζητούμενο είναι πως είναι πλέον επιτακτικό να βρούμε εμείς οι ίδιοι ως κοινωνία τις αντιστάσεις μας.

Τώρα η Κιβωτός του Κόσμου.

Ο λαοπρόβλητος ιερέας τώρα στο μάτι των σαρκοφάγων.

Οι δημοσιογράφοι, οι καλλιτέχνες, οι πολιτικοί που μέχρι χθες επαινούσαν, σήμερα ήδη έχουν βγάλει το πόρισμα καταδικαστικό.

Αυτοί που διαμόρφωναν καταστάσεις για γενναίες χρηματοδοτήσεις τώρα είναι εισαγγελείς…
Σήμερα ανακοινώνουν πως παίρνουν πίσω τις δωρεές. Σαν να γίνονται ακόμα πιο περίεργα όλα αυτά τα πράγματα.
Σήμερα η Αρχιεπισκοπή λαμβάνει αυστηρές αποφάσεις. Τόσο καιρό πού ήταν άραγε;
Τι προσπαθούν όλοι αυτοί να μας πουν;
Ότι η χώρα είναι ένα ξέφραγο αμπέλι.
Χωρίς θεσμούς, εποπτικούς μηχανισμούς, χωρίς έλεγχο.
Όσο οι μέρες κυλούν  “ανυποψίαστες”, όλοι “ευημερούν”, και εκείνοι που λαμβάνουν, και εκείνοι που μοιράζονται, και οι άλλοι που εξυμνούν, και οι παραδίπλα που σιωπούν. Όταν οι μέρες “ζορίσουν” ανοίγει το συρτάρι των καταγγελιών; 
Σήμερα μπήκε ο Πατήρ Αντώνιος στο μάτι του κυκλώνα. Δεν ξέρω εάν όλα αυτά που του προσάπτουν αληθεύουν.
Αλλά σίγουρα εκείνοι που σήμερα φωνάζουν εκκωφαντικά επί της ουσίας αναδεικνύουν την δική τους γύμνια.  Ομολογούν πως κανείς δεν έκανε την δουλειά του σωστά.
Και στην τελική, αν όλα αυτά τα γνωρίζουμε ή τα γνωρίσαμε με μια σειρά γεγονότων, γι αυτά τα παιδιά που υπέφεραν και τώρα στοχοποιούνται ποιος είναι υπεύθυνος;
Ποιες κρατικές υπηρεσίες είχαν την ευθύνη και δεν έκαναν τίποτα;
Οι ψυχολόγοι, οι κοινωνικοί λειτουργοί έχουν συντάξει πορίσματα , οι εκπαιδευτικοί που έβλεπαν τις απουσίες των παιδιών αναζήτησαν τις αιτίες;
Αυτή τη στιγμή, το 80% της παιδικής μέριμνας στην Ελλάδα, καλύπτεται από το Χαμόγελο του παιδιού, την Κιβωτό του κόσμου .
Εμείς σε όλη μας την δημοσιογραφική πορεία έχουμε σταθεί δίπλα στο Χαμόγελο του παιδιού δίχως ωστόσο να γνωρίζουμε γενικότερα την επιστημονική στελέχωση και των δυο μεγάλων δομών της χώρας.
Είναι επαρκής αυτή η επιστημονική στελέχωση;
Η πολιτεία επίσης, πρέπει να διευκολύνει το σύστημα υιοθεσίας,  προκειμένου να βρεθούν ανάδοχες οικογένειες για τα παιδιά αυτά. Να εκσυγχρονίσει την ατέλειωτη και άκαμπτη γραφειοκρατία.
Τα παιδιά χρειάζονται ,έχουν ανάγκη, όπως κάθε άνθρωπος άλλωστε ένα δικό τους προστατευτικό πλαίσιο. Ένα σπίτι. Μια οικογένεια για να ξαποστάσουν.
Από όλα αυτά λοιπόν και για όλα αυτά ας αντισταθούμε από αυτό που προσπαθούν να μας κάνουν: Να γίνουμε ένα με το σάπιο για να μας πουν όλοι οι υπεύθυνοι :“Σάπια είσαι κοινωνία και σου μοιάζω”

Related Posts