Εγώ πάντως τι να σου πω; Όταν το τηλέφωνο είχε καντράν θυμάμαι πως όλοι ξέραμε πως  πάντα κάποιος μας άκουγε. Γίνονταν παράσιτα  και λέγαμε το σύνθημα “πάρε το μηδέν δεν σε ακούω”, ο “κοριός” καταλάβαινε πως τον κατάλαβαινες και εσύ  και το έβαζε στα πόδια. Δηλαδή ήταν ένας κοριός με αξιοπρέπεια. Του έλεγες “ενοχλείς” και εκείνος το έκλεινε.

Το ίδιο συνέβαινε και ακόμα πιο παλιά. Με τους περιπτεράδες και τους μπακάληδες που ήξεραν όλα μυστικά της γειτονιάς. Αυτοί οι κοριοί είχαν πρόσωπο στην κοινωνία. Έκαναν πως δεν άκουγαν!Και όταν άκουγαν τους έκοβες την καλημέρα!

Τώρα πού καταντήσαμε, να του λες “με παρακολουθείς  και με παρακολουθείς για να με εκβιάσεις” και ο άλλος να σου λέει “δεν το γνώριζα παρά το γεγονός πως είναι νόμιμο όλο τούτο, αλλά αν το ήξερα θα το διέκοπτα”, πάραυτα.

Παλιά υπήρχε ένας φαινομενικός καθωσπρεπισμός. Τα ίδια έκαναν οι παλαιοί αλλά δεν το παραδέχονταν. Μάλλον καλύτερα, δεν το παραδέχονταν και προσπαθούσαν μετά μανίας να σου αποδείξουν πως είναι λευκές περιστερές. Τώρα τα κάνουν, τα λένε και δεν σου δίνουν και λογαριασμό. Είναι ένας νέος τρόπος επικοινωνίας της κυβέρνησης Μητσοτάκης  που  ο άλλος αναδεικνύει την ασημαντότητά σου. με κάθε τρόπο και εσύ την αντιλαμβάνεσαι με πάσα λεπτομέρεια και δεν μιλάς αιφνιδιασμένος και ταπεινωμένος.

Αυτή η νέα επικοινωνία κάνει την πρακτική της και στην υπόλοιπη πυραμίδα της εξουσίας με το γαλάζιο πρόσημο. Για την ακρίβεια, με το νεογαλαζιο πρόσημο. Αυτή την τριετία είδαμε πολλά. Ακούσαμε αιρετούς να δηλώνουν  πως όποιο θέμα εναντιώνεται  στην κυβέρνηση δεν ψηφίζεται , ακούσαμε αιρετούς να καλύπτουν εν κρυπτώ επισκέψεις υπουργών και να  βαφτίζουν συνεντεύξεις τύπου στημένους μονολόγους σε φιλικά μέσα, χωρίς ερωτήσεις,  που προσκλήθηκαν την τελευταία στιγμή. Είδαμε τους υπουργούς της πανδημίας να έρχονται στα νοσηλευτικά ιδρύματα εν αγνοία των δημοσιογράφων και να ενημερώνουν δυο βουβές κάμερες. Παρακολουθούμε παρέα αιρετών που σκαρφάλωσαν όπως- όπως σε θεσμούς με φωτογραφικές διατάξεις μη σεβόμενοι το νόμο με τον οποίο πολιτεύθηκαν να λειτουργούν ως κράτος εν κράτει ικανοποιώντας την ματαιοδοξία τους.

Σε αυτή τη στροφή της ιστορίας φαίνεται πως αυτή η πολιτική ηθική και πρακτική αντιβαίνει τους κανόνες ενός σύγχρονου και ευάερου πολιτικού πολιτισμού.Κάτι δεν πάει καλά, που λέει ο λαός. 

Ακόμα και οι καλοκουρδισμένες επικοινωνίες αρχίζουν και γραδάρουν.

Μια σειρά από γεγονότα που δημιούργησαν διάφοροι αριβίστες  συζητήθηκαν, υπογραμμίστηκαν και γράφτηκαν στην συλλογική μνήμη.

Θυμάται κανείς άραγε τον superman που πριν ξεσπάσει η πανδημία έκανε εφόδους στα ..σινεμά και κυνηγούσε τους  “εξαγριωμένους εφήβους “;

Κάποιοι γελούν εαυτούς εάν νομίζουν πως οι πολίτες δεν βλέπουν, δεν κατανοούν και δεν αφουγκράζονται τα “άριστα φρούτα” της κάθε εποχής.

Δεν μπορείς να συνεχίσεις να περπατάς μέσα στις σκιές που δημιουργείς για να κρύψεις τον ήλιο.

Είναι οπως τα σημαντικά γεγονότα που είδαν το φως μέσα στο καλοκαίρι και μια ολόκληρη κοινωνία που έσπασε την σιωπή της φωνάζοντας μέσα από τα πανό, τα απλωμένα στα θέατρα σμιλεύοντας την πιο πηγαία αποδοκιμασία για ένα σύστημα που η σήψη το έκανε να έρπει και να αλλάζει δέρματα αποκαλύπτοντας ακόμα περισσότερο την αποκρουστικότητά του.

Ήταν επόμενο λοιπόν, να φτάσουμε ως εδώ. Και να γυρεύουμε την αλυσίδα της παρακολούθησης ..Πού έφτανε το άλλο άκρο του τηλεφώνου.

Με την διαφορά πως εδώ γνωρίζουμε αμέσως τον θύτη και προσπαθούμε να βεβαιώσουμε τα θύματα.

Γι αυτό και δεν πήρε κανείς το “μηδεν” που λέγαμε στην αρχή.Και έτσι τα παράσιτα πλήθυναν .

Το θύμα δεν είχε μπει στο νόημα. Και ο θύτης έκανε την δουλειά του απρόσκοπτα σαν “νομοταγής πολίτης”.