Ξεκίνησε ο Αύγουστος με όλες τις εγκάρδιες ευχές μας , να είναι καλός, να είναι γλυκός να είναι αγαπημένος. Εκείνος με το καλημέρα πήρε τη σκυτάλη από τον προηγούμενο και έφερε γυναικοκτονίες, παιδεραστίες, βιασμούς. Βία παντού , μέσα σε νοσηρά μυαλά και ένα  νοσηρό νομικό καθεστώς που αφήνει τα θύματα εκτεθειμένα στον κίνδυνο.

Τι σόι παλικαράδες είναι αυτοί που ξεφύτρωσαν τα τελευταία χρόνια και δεν μπορούν, δεν αντέχουν την απόρριψη, το “όχι” ή την διαφωνία;  Είναι να απορείς αλλά και  να εξεγείρεσαι.

Ποιοι είναι αυτοί οι ψευτονταήδες που σφαζουν, τεμαχίζουν, στραγγαλίζουν, και μετά με περισσό θράσος δηλώνουν πως.. “Θόλωσαν”;

Τι σόι κράτος είναι αυτό που το θύμα απευθύνεται στην αστυνομία για κακοποίηση, ο δράστης συλλαμβάνεται για να ξαναναφεθεί ελεύθερος, χωρίς να παραπεμφθεί σε έναν ειδικό ψυχολόγο και στο τέλος ελεύθερος σκοτώνει;

Τι έχουν στο κεφάλι τους όλοι τούτοι που κάηκαν τα νοητικά τους κύτταρα στα γυμναστήρια και στο μέλημά τους να έχουν δυνατά μπράτσα, δυνατά στέρνα και κάνουν να   ξεψυχούν κορίτσια, γυναίκες που θέλησαν να φύγουν από τη σκιά τους;

Τι άντρες είναι τούτοι οι μεγαλύτεροι και ποιο είναι εκείνο το….”πάθος “ που τους καίει τα σωθικά και αφαιρούν τη ζωή μιας γυναίκας έτσι, χωρίς δισταγμό;

Τι σόι αγάπη είναι αυτή που σκοτώνει; Που χύνει δηλητήριο παντού; Που αφαιρεί τη ζωή της συντρόφου, της ερωμένης, της μάνας των παιδιών;

Όχι, δεν υπάρχει έγκλημα πάθους! Είναι στυγερή δολοφονία. Είναι μίσος!Και ο δράστης είναι φονιάς!

Πόσες γενιές  ανδρών ακόμα θα ανεχθούμε που μεγάλωσαν σε κοινωνίες που η γυναίκα θεωρείται απόκτημα, λάφυρο επιβεβαίωσης του ανδρισμού;

Δεν μπορώ πια να δικαιολογήσω τίποτα. Δεν θέλω να ερμηνεύσω πια.

Θέλω η πολιτεία να δεχθεί την γυναικοκτονία ως όρο νομικό και να αλλάξει τους νόμους.

Η Κύπρος είναι μία από τις πρώτες χώρες της Ευρώπης που αναγνώρισε τη γυναικοκτονία ως ξεχωριστό αδίκημα, η οποία ορίζεται ως η θανάτωση γυναίκας ως αποτέλεσμα άσκησης βίας από ερωτικό σύντροφο, βασανισμού και μισογυνισμού αλλά και άσκησης ενδοοικογενειακής βίας.

Τρέμω για τα κορίτσια που βρίσκονται εκεί έξω αμέριμνα, διεκδικώντας δυναμικά τη ζωή τους.

Τρέμω και για εκείνα που είναι μικρές barbie, γιατί αυτή η κοινωνία της έκανε έτσι, που βρίσκονται στα χέρια του οποιουδήποτε που τις χρησιμοποιεί ως έπαθλο και εκείνες στην πλήρη άγνοιά τους το δέχονται και επευφημούν.

Ανησυχώ γιατί οι άνδρες δεν είναι έτσι.

Είναι συναισθηματικοί, είναι πνευματώδεις, μας στηρίζουν, μας αγαπούν, μας σέβονται .

Πολλές φορές παλεύουν με τα κατάλοιπά που τους άφησαν οι οικογένειές τους αλλά η δύναμή τους είναι ακριβώς αυτό το χέρι τους που δεν σηκώνεται ποτέ σε μια γυναίκα.

Οι άνδρες είναι συνοδοιπόροι. Είναι η προστασία μας. Είναι φίλοι και αγαπημένοι. Δεν είναι δολοφόνοι.

Και στις ημέρες μας ανησυχώ διπλά και τριπλά γιατί τα τραγικά ελλείματα μια ευνομούμενης πολιτείας διαμορφώνουν σιγά σιγά τις σχέσεις των ανθρώπων.

Και δημιουργούν φοβισμένα ανθρωπάκια.

Κορίτσια που τρέμουν στις σκιές και αγόρια που διστάζουν να τις αγγίξουν .

Να πιάσουν το χέρι τους και να βαδίσουν μαζί τη ζωή. 

Ως κοινωνία πρέπει να ανοίξουμε το δρόμο.Το οφείλουμε σε αυτά τα αγόρια και τα κορίτσια. Και το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να φωνάξουμε “Ως εδώ”!