Kαλοκαίρι με την αίσθηση του προσωρινού.

Με τον σχεδιασμό διαλείμματος .

Μια παρένθεση στην ήδη ευμετάβλητη κανονικότητά μας.

Καλοκαίρι ανάμεσα σε διαστήματα .

Διακοπές πριν και μετά.

Σαν τα μπανια της μιας βουτιάς να καθαρίσει το μυαλό από τη ζέστη!

Να ξυπνήσουν τα νοητικά κύτταρα.

Ένα καλοκαίρι πρόδρομος εκλογών. Όσο ο πρωθυπουργός δηλώνει πως δεν θα γίνουν εκλογές τόσο οι σύμβουλοι εισηγούνται πως  μήνας Σεπτέμβρης είναι ακριβώς ο μήνας που πιάνεις το λαό στα πράσα και στην απίστευτη “μουργέλα” της επιστροφής από την ραστώνη. Εκεί ακριβώς ψαρεύεται το μέλλον της χώρας.

Ένα καλοκαίρι πριν το τσουνάμι της μεγάλης ακρίβειας -πριν την επιστιστική κρίση , πριν την ενεργειακή καταιγίδα. Πόσο ήρεμα μοιάζουν ακόμα όλα; Πόσο γαλάζιο το άπειρο και μια θάλασσα χάδι; Πόσα καλοκαίρια να κρύψεις μέσα στην ψυχή σου για να ηρεμήσεις τους χειμώνες που έρχονται;

Με ένα σανδάλι και ένα κοχύλι πορευόμαστε παρατηρώντας τα παράλια της γείτονος ..Ένα διάλειμμα για να απλωθεί  ένα μοιραίο ιδιότυπο σελοφάν να καλύψει την ομορφιά και την ασφάλεια του λατρεμένου Καστελόριζου .Και  ένα αδιόρατο τείχος στην Λέσβο  στην Χίο ..Το Αιγαίο  ανήκει στους κατοίκους του, μην το λησμονάς.

Μια βουτιά παγωμένη στα καταγάλανα νερά πριν γίνει η έφοδος των μεδουσών! Και μας κυκλώσει η τοξικότητα. Πριν τις δω να κάθονται ξάπλα στα ρηχά σαν να στήνουν οδοφράγματα στη θάλασσα.

Καλοκαίρι μια ανάσα βαθιά πριν ζήσεις και πάλι κάτω από το νερό .Ένα time out στην πανδημία.

Κάνουμε πως δεν τρέχει τίποτα, λειτουργούμε κανονικά , δημιουργούμε ημέρες και στιγμές μιας ασφαλούς πραγματικότητας, εικονικής ίσως ; Ρεαλιστικής; Κανείς δεν γνωρίζει τον προσδιορισμό της. Το μόνο που γνωρίζει και υπομένει σιωπηλά (αλίμονο) είναι πως και πάλι τον Σεπτέμβρη θα είναι κάτω από το νερό.

Καλοκαίρι για να μπει ένα στρωσίδι στην ψυχή. Που ζάρωσε , μίκρυνε, κοντεύει να χαθεί μέσα στο άπειρο των απρόσμενων ανατροπών. Και τρέχει πίσω με λυτά μαλλιά αχτένιστα να βρει το κουβάρι στην αρχή του.

Αναζητώντας τα καλοκαίρια της ψυχής μας ξεγελαστήκαμε. Μπήκαμε σε αβαθή ύδατα ..Και κοιτάξαμε από μακριά τον εαυτό μας. Μικροσκοπικός στο απέραντο σύμπαν, με το ασήκωτο βάρος των φοβων του.

Ας το πάρουμε πάλι απο την αρχή. Να πάμε στο πιο μακρινό ασπρονήσι στου ποιητή το Αρχιπέλαγος θέλω και να ανοίξουμε τα πορτοπαράθυρα της ζωής μας. Από την αρχή το φαγητό, το νερό, ο ήχος, το φως .Με τέσσερις κινήσεις νικιέται το σκοτάδι!