Είναι άραγε δυνατόν μια γυναίκα από το Αφγανιστάν να βγάλει διαβατήριο χωρίς τη συγκατάθεση του συζύγου της;
Μια γυναίκα από τη Σαουδική Αραβία να ζητήσει διαζύγιο ή μια γυναίκα από το Πακιστάν να καταγγείλει το σύζυγό της για ξυλοδαρμό;
Ασφαλώς και όχι!

Γιατί δικαιώματα που εμείς οι γυναίκες της Δύσης θεωρούμε δεδομένα, στις Ισλαμικές χώρες είναι ανύπαρκτα και αξιόποινα….

Εκεί τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.

Εδώ όμως στον σύγχρονο κόσμο,όλα  έχουν πάνω τους τον μανδύα της υποκρισίας. Που στην πανδημία έλαχε να ξεγυμνωθούν!

Εδώ, σε αυτή τη γωνιά της Ευρώπης,  μετρήσαμε σε ένα χρόνο 17 γυναικοκτονίες.

Σπάσαμε τις σιωπές μας με τις καταγγελίες σε έναν μόνο επαγγελματικό χώρο , ρίχνοντας τους προβολείς στους υπόλοιπους.

Ακούσαμε την βαριά κοινωνική ανάσα που προσπαθούσε να καταπιεί αυτό το σάπιο που η ίδια κρατούσε στα σπλάχνα της.

Νιώσαμε το σοκ, τους κραδασμούς,την αποδοκιμασία, την καχυποψία αλλά ξέραμε πως η εξιλέωση πλησιάζει με μορφή άγριας κραυγής!

Απογυμνώσαμε το νόμο που “χαδεύει” αντί να τιμωρεί και  απαιτήσαμε μεγαλύτερη τιμωρία σε αυτούς που δεν μας σεβάστηκαν, που μας κακοποίησαν ψυχικά και σωματικά.

Από παιδιά κοιτάζουμε πάντα πίσω μας. Έχουμε μάθει να αναλύουμε τις σκιές που μας ακολουθούν και μας πλησιάζουν. Μέχρι να πεθάνουμε κοιτάζουμε πίσω μας.

Σήμερα βλέπουμε τις κατατρεγμένες Ουκρανές μάνες με την “ψυχή στο στόμα” να τρέχουν να σώσουν τα μικρά τους στο πουθενά!

Οι γυναίκες πρόσφυγες που αποδεικνύουν πως τα σύνορα δεν παίζουν κανέναν ρόλο, μπροστά στην αξία της ζωής και της επιβίωσης.

Μακριά από από την Κόλαση! Στο οπουδήποτε!

Οι γυναίκες της Παλαιστίνης που μεγαλώνουν παιδιά σε συνθήκες τρομοκρατίας και πολεμούν παράλληλα για την ελευθερία.

Οι γυναίκες που εργάζονται σκληρά στην Αφρική για να ταΐσουν τα πεινασμένα παιδιά τους, γυρεύοντας μια θέση στον ήλιο!

Οι γυναίκες στις Ασιατικές χώρες που δε δέχονται να γίνονται αντικείμενο εμπορίου για να ικανοποιηθεί η γενετήσια ορμή του φθηνού τουρίστα.

Οι γυναίκες που βρίσκονται στους αγώνες κατά του συστήματος, κατά της θρησκευτικής δουλείας, υπέρ των δικαιωμάτων του ανθρώπου και ονειρεύονται ένα καλύτερο κόσμο, αφήνοντας το νοικοκυριό και τον ρόλο που τις έχουν μάθει.

Οι γυναίκες που δε βρίσκουν ουσία στο lifestyle και στα πρότυπά του, που τις ευτελίζουν και τις καθιστούν άβουλα όντα.
Οι γυναίκες ανά τον κόσμο που έχουν ακονίσει τη σκέψη τους και γνωρίζουν καλά που ζουν, τι συμβαίνει και πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος .

Σε αυτή την γιορτή δεν αναμετράμε το μπόϊ μας με το ανδρικό φύλο. Δρόμοι παράλληλοι είμαστε και συνοδοιπόροι. Και συναγωνιστές ενάντια στο έγκλημα, στη βία, στην ανισότητα που οδηγεί σε βιασμό της ίδιας της ζωής ..

Όσο υπάρχει ακόμα, έστω και μια γυναίκα κάπου στον κόσμο, σε συνθήκη θύματος, τόσο ο αγώνας της καθεμιάς από τις υπόλοιπες γυναίκες, αποτελεί καθήκον.. .

Χρόνια μας πολλά!