Χάθηκες μέσα στούς δρόμους αναζήτησης…ανάμεσα σε άλαλους,κοφαλαλους και προδομένους
Το φώς έγινε ήλιος μαρτυρίου και σημαία ευκαιρίας…
Ατραξιόν για τα γκρούπ τών ευτραφων τουριστών των 9-10 π.μ έμπροσθεν τού Αγνώστου Στρατιώτου…
Αντανάκλαση ,στο μπαμπριζ μιας Μερσεντές πίσω απ’ την πεσμένη πύλη τού Πολυτεχνείου
Στα μπαλκόνια μαράθηκαν τα γαρύφαλλα, πεσμένα άνθη τού κακού σε μια πίστα θανάτου, που τη θέση τους πήραν τα γκρίζα κουστούμια,τα λευκά κολάρα με τα γυαλιστερά παπούτσια και τις μεγάλες εγκραφες από την οδό Σταδίου κοντά στην Σόλωνος με θέα μια ταράτσα ευκαιρίας… σημείο άλλοτε συνάντησης τών αποστράτων… τής εύφορης κοιλάδας τών αξιών
Και κάπου στο βάθος,ενα ζιβάγκο ξηλωμένο, παρατημένο σε μια υπόγεια στοά πάνω σε μια καρέκλα ξύλινη στο καφενείο που σύχναζε ο Παπαδιαμάντης ,ο Ρίτσος ,ο Ελύτης,κληρονομιά από έναν θάνατο τυχαίο, αναπάντεχο και πνιγερό που ορθώνεται μέσα από τα σύννεφα καπνού τών υπαίθριων ψητοπωλείων… ιδιοκτησίας κάποιων Αμερικανών επενδυτών – <<ευεργετών>>… τού έθνους τών αναδελφων…
Μάταια φωνάζει απο το τάφο ο Μανδηλαράς…ο Παναγούλης..ο Πέτρουλας… ο Γεωργάκης,ο Μουστακλής…η Μερτίκα …ο Διομήδης Κομνηνός …ο Μιχάλης Μυρογιάννης…
<<Μη στέκεσαι ρε πάνω από τόν τάφο μου …
Μην τον μαγαριζεις…
Μη πατάς το χώμα που με σκεπάζει…
Μη κρύβεις τον ήλιο που πέφτει πάνω στο λευκό μάρμαρο τού μνήματός μου…
Οχι..οχι ..
Μη βγάλεις άλλους λόγους..δεν έχεις λόγο πια..δεν έχεις μπέσα δεν έχεις ντροπή…δεν έχεις πατρίδα…