Το Ziria Festival, στο βουνό του μύθου, την Ζήρεια Κορινθίας, φέτος δεν θα πραγματοποιηθεί. Απαγορεύθηκε, όπως μας ενημέρωσε η δημιουργική κοινότητα, φορέας της οργάνωσής του. Το Περιφερειακό μικροπαράρτημα της Κροκιδά πρέπει να επανεξετάσει την απόφασή του. Έχουν πιστοποιήσει ότι ΜΕ ΦΟΒΗΤΡΟ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΑΝΑΣΤΕΛΛΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ.

Στο παρελθόν, (25/8/2013), έχω εκφράσει τις επιφυλάξεις μου για το περιεχόμενο και τον μουσικό χαρακτήρα του φεστιβάλ. Θεωρώ ότι, όταν από την πόλη φεύγεις και ανηφορίζεις προς το βουνό ενσωματώνεσαι σε ένα συνλειτουργικό παραγόντων που διαμορφώνουν την λέξη βουνό. Είναι τόπος γης και ελευθερίας, μια νέα γεωσυμβολική εικόνα. «Το Ελληνικό βουνό είναι κοινωνικό προϊόν». Έτσι το προσδιόριζε ο Στάθης Δαμιανάκος, σημαντική μορφή της αγροτικής κοινωνιολογίας. Σήμερα είναι υποδομή ανεμογεννητριών, αλλά και απόδραση, καταφύγιο εφήμερης διασκέδασης. Και τα δύο για την «ευζωία» της αβίωτης ζωής, στην Αθήνα και στις οικιστικά κορεσμένες παραλίες.

Η ανθρώπινη παρέμβαση στο οροπέδιο πρέπει να αντιμετωπίζεται μέσα στην ολότητα ενός γεωφιλοσοφικού σύμπαντος, με αισθητικές και λειτουργικές συνάφειες. Σε μουσικά γεγονότα με αρμονίες ήχου, τοπίου, ψυχής. H aνθρώπινη πράξη δεν μετέχει σε μια ουδέτερη σκηνογραφία, ούτε συμπληρώνεται από το περιβάλλον του βουνού, καθορίζεται από αυτό. Το βουνό δεν έχει ανάγκη «εξηλεκτρισμού», ούτε την αισθητική επαρχιωτών, όπως την αποτύπωσαν στο λεγόμενο σαλέ, φινλανδικού τύπου.