Δυστυχώς, δεν είναι συνηθισμένο στην εποχή μας να θαυμάζεις και να χαίρεσαι την παρουσία ενός συνανθρώπου σου, αν και δεν έχεις κάποια ιδιαίτερη σχέση αλλά σου έχει δώσει αυτή τη δυνατότητα από την όλη στάση της ζωής, την ειλικρίνεια, την ευθύτητα, την ευφυΐα, την πίστη, τις αρχές και αξίες που πρέσβευε, εξέφραζε και υπερασπιζόταν με παρρησία, εντιμότητα και αυτοσεβασμό.
Έδωσες τη μάχη σου μέσα σε χρώματα, χορούς, τραγούδια και ωραίες παρεμβάσεις στα κοινά, γιατί αυτά ταίριαζαν στην καρδιά σου. Παρακολουθούσες και επέλεγες πράγματα που σε εξέφραζαν και σε ανέπαυαν.
Νοιώθω λυπημένος όχι για σένα, αλλά για όλους εμάς, την πόλη σου που σε στερείται.
Προσωπικά αισθάνομαι ευγνώμων και τυχερός, γιατί ήρθαμε κοντά και με κάποιες συζητήσεις μας και με το ενδιαφέρον σου για τη Μικρασιατική Στέγη μας, αφού είχες καταγωγή από τις αλησμόνητες πατρίδες του Ελληνισμού της Ανατολής.
Χάρηκα για τη χαρά σου όταν σου αφιέρωσα το βιβλίο που συμπαρουσίασα πέρυσι στην Κόρινθο ” Γυναίκες από ατσάλι” γιατί μια τέτοια ήσουν κι εσύ.
Το σώμα κατεβλήθη, όχι η ψυχή! Πριν λίγες μέρες, πληροφορούμενος την κατάσταση, σου έγραψα: “Έχεις την εκτίμηση, τον θαυμασμό και την αγάπη μας. Ο Θεός και οι ευχές μας μαζί σου.” Αυτά επαναλαμβάνω και τώρα, λίγες ημέρες μετά, που ξεκινάς το ταξείδι με προορισμό τη μεγάλη αγκαλιά Του.