Οι δημαιρεσίες στον Δήμο Σικυωνίων ολοκληρώθηκαν χωρίς εκπλήξεις ως προς το αποτέλεσμα. Η επανεκλογή του Νίκου Σκαρμούτσου στην προεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν λίγο-πολύ προδιαγεγραμμένη από τους πολιτικούς συσχετισμούς. Αν, όμως, κάποιος περιοριστεί στο τελικό αποτέλεσμα, θα χάσει την πραγματική πολιτική διάσταση της ψηφοφορίας.

Η ουσία δεν βρίσκεται στο ότι ο Νίκος Σκαρμούτσος παρέμεινε στη θέση του. Με τη δεδομένη αριθμητική της δημοτικής αρχής, αυτό ήταν το αναμενόμενο. Η ουσία βρίσκεται στο ότι, για πρώτη φορά από την έναρξη της παρούσας δημοτικής θητείας, η πλειοψηφία έπαψε να εμφανίζεται ως ένα αδιατάρακτο πολιτικό σύνολο.

Το «παρών» του Βαγγέλη Καρακούση δεν είναι μια προσωπική ιδιαιτερότητα ούτε μια ψήφος χωρίς περιεχόμενο. Είναι η πρώτη δημόσια καταγραφή ότι στο εσωτερικό της παράταξης υπάρχουν διαφορετικές αναγνώσεις, διαφορετικές προτεραιότητες και –κυρίως– η διάθεση να εκφραστούν, έστω με έναν θεσμικά προσεκτικό τρόπο.

Αυτό είναι το πρώτο ρήγμα. Και στην πολιτική τα ρήγματα δεν κρίνονται από το μέγεθός τους τη στιγμή που εμφανίζονται, αλλά από όσα ακολουθούν.

Ιδιαίτερο πολιτικό βάρος έχει και η επιλογή της αντιπολίτευσης να κινηθεί με το «παρών» αλλά και του ανεξάρτητου δημοτικού συμβούλου με το “κατά” .

Επομένως αυτή η εκλογή για τον κ. Σκαρμούτσο δεν συνιστά συναίνεση ούτε αποδοχή.

Είναι μια συνειδητή επιλογή να μην προσφέρει πολιτική επιβεβαίωση στον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου, διατηρώντας ταυτόχρονα τον θεσμικό χαρακτήρα της διαδικασίας. Πρόκειται για μια στάση με σαφείς αποδέκτες.

Έτσι, ο πρόεδρος μπορεί να διατήρησε το αξίωμά του, όμως εξέρχεται από τη διαδικασία πολιτικά λαβωμένος. 

Η εκλογή του δεν συνοδεύτηκε από την εικόνα ευρείας αποδοχής που απαιτεί ο θεσμικός του ρόλος. Αντίθετα, συνοδεύτηκε από δύο διαφορετικά αλλά εξίσου ηχηρά μηνύματα: το πρώτο από το εσωτερικό της ίδιας της πλειοψηφίας και το δεύτερο από το σύνολο  της αντιπολίτευσης.

Έχουμε γράψει για τα έργα και τις ημέρες του κ. Σκαρμούτσου.

Η απόλυτη ταύτιση του σε κρίσιμες συνεδριάσεις με την δημοτική αρχή αλλά και ο απαξιωτικός τρόπος που αντιμετώπιζε πολλές φορές του συμβούλους της μειοψηφίας αλλά και τον επικεφαλής του στοίχισαν.

Και η συγκεκριμένη ψηφοφορία κατέγραψε κάτι που δύσκολα μπορεί να αποκρυφτεί: η εικόνα της απόλυτης συνοχής της δημοτικής αρχής δεν υπάρχει πλέον. Το πρώτο σημάδι αμφισβήτησης έκανε ήδη την εμφάνισή του. Το αν θα παραμείνει μια μεμονωμένη διαφοροποίηση ή θα αποτελέσει την απαρχή ευρύτερων πολιτικών εξελίξεων, θα φανεί τους επόμενους μήνες.