Η συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο για τον προϋπολογισμό και το Τεχνικό Πρόγραμμα του Δήμου Σικυωνίων αποδείχθηκε τελικά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Και αυτό γιατί, πίσω από τους αριθμούς, τις θριαμβολογίες και τις γνωστές μεγάλες κουβέντες, άρχισαν να φαίνονται αλήθειες που δύσκολα πλέον μπορούν να κρυφτούν.

Μπορεί οι πολίτες να άκουσαν, για ακόμη μία φορά, για τον «δήμο – πρωταθλητή», για τον δήμο των έργων, για έναν από τους πιο εύρωστους οικονομικά δήμους της χώρας, όμως όσο προχωρούσε η συζήτηση τόσο πιο έντονα γεννιόταν ένα απλό αλλά ουσιαστικό ερώτημα: πού ακριβώς αποτυπώνεται αυτός ο περίφημος «πρωταθλητισμός» στην καθημερινότητα των πολιτών;

Στο Κιάτο υπάρχει μια ιδιάζουσα κατάσταση. Αν ένας πολίτης επιθυμεί να αναφερθεί στην πραγματικότητα που βιώνει το 2026, να κρίνει, να επισημάνει προβλήματα και δυσκολίες, πρέπει πρώτα να υποστεί τη βάσανο μιας ατελείωτης αναφοράς “στα Απαντα” της δημαρχίας Σταματόπουλου τα τελευταία 16 χρόνια, χωρίς βεβαίως να γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στη χρονιά που ήδη μετράμε στη μέση της.

Οι πιο προσεκτικοί παρατηρητές, ωστόσο, μπορούσαν εύκολα να απομονώσουν τις πραγματικές ειδήσεις της συζήτησης. Και μία από αυτές ήταν πως σχεδόν το 88% του Τεχνικού Προγράμματος αφορά παλιά και συνεχιζόμενα έργα. Έργα που μεταφέρονται από χρονιά σε χρονιά, με αρκετά από αυτά να ξεκινούν από το 2023, ενώ υπάρχουν και έργα που κουβαλούν ημερομηνίες ακόμη και από το 2019. Έργα που συνοδεύονται από συνεχείς παρατάσεις, αναθεωρήσεις και καθυστερήσεις.

Το επεσήμανε ο Δημήτρης Πιστεύος και δεν τον διέψευσε κανείς.

Και εδώ αναδύεται το πραγματικό πολιτικό ζήτημα: μπορεί ένας δήμος να αυτοχαρακτηρίζεται «πρωταθλητής των έργων», όταν το μεγαλύτερο μέρος του τεχνικού του προγράμματος αφορά έργα που σέρνονται εδώ και χρόνια χωρίς να ολοκληρώνονται ; Όταν τα νέα έργα αποτελούν μόλις το 12% του Τεχνικού Προγράμματος; Διότι άλλο οι εντάξεις, άλλο οι χρηματοδοτήσεις και άλλο το πραγματικό αποτέλεσμα.

Η απάντηση του δημάρχου κινήθηκε στο ίδιο μοτίβο με το χθεσινό του βίντεο: «πρωταθλητής», «εύρωστος δήμος» και ένα όραμα που εδώ και 16 χρόνια αναζητά ακόμη την πλήρη υλοποίησή του. Για την «ταμπακέρα», ουδέν.

Εξαιρετικά αποκαλυπτική ήταν και η δευτερολογία του Δημήτρη Πιστεύου. Εκεί ίσως αποτυπώθηκε πιο καθαρά από οπουδήποτε αλλού η πραγματική φιλοσοφία του σημερινού μοντέλου διοίκησης.

Και αφορά την παιδεία.

Για όλα τα σχολεία του Δήμου Σικυωνίων προβλέπονται περίπου 66.000 ευρώ. Για τουριστική προβολή προβλέπονται περίπου 25.000 ευρώ, ενώ για δημόσιες σχέσεις, επικοινωνία και προβολή του δήμου προβλέπονται περίπου 126.000 ευρώ.

Εδώ φαίνονται οι πραγματικές προτεραιότητες της δημοτικής αρχής. Εδώ καταλαβαίνει κανείς πώς ιεραρχούνται οι ανάγκες και προς τα πού κατευθύνονται τα χρήματα.

Είναι κάτι που έχουμε επισημάνει πολλές φορές και πλέον αποτυπώνεται ξεκάθαρα στους αριθμούς: η τεράστια έμφαση που δίνει ο κ. Σταματόπουλος στην  “ιλουστρασιόν” επικοινωνία.

Επί της ουσίας, όπως φαίνεται από τα στοιχεία, η εικόνα  κοστίζει περισσότερο από τα σχολεία.

Η επικοινωνία του αξίζει μεγαλύτερα κονδύλια από τα σχολεία που εξακολουθούν να στεγάζουν μαθητές σε προκάτ αίθουσες.

Όταν συμβαίνει αυτό, δεν μπορείς να βγάζεις βίντεο και να διατυμπανίζεις πόσο εύρωστος δήμος είσαι.

Αν τα ταμεία σου είναι γεμάτα, τότε φτιάξε τις αίθουσες αυτές, θα πουν γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικοί  και θα έχουν δίκιο.

Ακούσαμε, επίσης, τον κ. Σταματόπουλο να φτάνει στο σημείο να κατηγορεί την αντιπολίτευση πως, αντί να ασκεί κριτική, «όφειλε να καταθέσει τη δική της εναλλακτική πρόταση προϋπολογισμού».

Και πραγματικά το ερώτημα που τίθεται ευρέως είναι : σε ποιο δημοτικό συμβούλιο έχει δει να λειτουργεί έτσι η αυτοδιοίκηση;

Η δουλειά της αντιπολίτευσης είναι να ελέγχει, να πιέζει, να αποκαλύπτει αδυναμίες και να κρίνει τις επιλογές της διοίκησης. Δεν διοικεί. Δεν συντάσσει προϋπολογισμό.

Ακόμη και στον Δήμο Κορινθίων, όπου η δημοτική αρχή έχει χάσει την πλειοψηφία, η αντιπολίτευση δεν κατέθεσε δικό της προϋπολογισμό, λειτουργώντας θεσμικά και όχι ρεβανσιστικά.

Δεν είναι, άλλωστε, ρόλος της να συντάσσει προϋπολογισμούς, από τη στιγμή που δεν έχει ούτε την άμεση πρόσβαση στα στοιχεία ούτε τις υπηρεσίες που διαθέτει η διοίκηση.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν μια δημοτική αρχή που βρίσκεται, ίσως για πρώτη φορά, στριμωγμένη και αμήχανη να υπερασπιστεί το αφήγημα που η ίδια δημιούργησε έχοντας μια αντιπολίτευση που ερευνά και διερωτάται φωναχτά.

Και στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε, το λιγότερο που χρειάζονται οι πολίτες είναι ένας δήμος που αποθεώνει τον εαυτό του πριν κάνει πραγματικότητα την επίλυση των αναγκών τους. 

Υ.Γ. Τα εύσημα μας  στον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Σκαρμούτσο. Υποδειγματικός στη συνεδρίαση του προϋπολογισμού. Προφανώς κατάλαβε πως οι επισημάνσεις μας υπήρξαν δίκαιες και αληθείς και ελπίζουμε να μην είναι παροδικό.

Οι πρόεδροι ανήκουν σε όλους  ή απλώς  δεν ανήκουν σε κανέναν.