Η δημόσια συζήτηση που άνοιξε μετά τις παρεμβάσεις του σεισμολόγου Γεράσιμου Παπαδόπουλου σχετικά με επικείμενη σεισμική δραστηριότητα στον Κορινθιακό Κόλπο, αλλά και οι επακόλουθες αναφορές για το σχολικό συγκρότημα του Δερβενίου και το Κέντρο Νεότητας Ξυλοκάστρου,μέσω αναρτήσεων,  δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο.

Όταν ένας επιστήμονας με πολυετή παρουσία στον χώρο της σεισμολογίας εκφράζει δημόσια ανησυχίες, είναι εύλογο οι πολίτες να προβληματίζονται. Σε μια περιοχή με γνωστή σεισμική δραστηριότητα, η ευαισθησία απέναντι σε τέτοια ζητήματα είναι απολύτως δικαιολογημένη.

Ωστόσο, η διαχείριση αυτών των ανησυχιών απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, σοβαρότητα και υπευθυνότητα από όλους: την επιστημονική κοινότητα, την πολιτεία, την αυτοδιοίκηση, αλλά και όσους συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο. Οι παρεμβάσεις για τόσο ευαίσθητα θέματα δεν μπορεί να γίνονται με τρόπο που ενισχύει την ανασφάλεια, χωρίς να συνοδεύονται από σαφή επιστημονικά δεδομένα και επίσημες αξιολογήσεις.

Η ουσία της υπόθεσης είναι ότι το πρόβλημα των σχολικών υποδομών στο Δερβένι δεν είναι πρόσφατο. Πρόκειται για ένα χρόνιο ζήτημα που απασχολεί την τοπική κοινωνία εδώ και δεκαετίες. Και είναι αλήθεια πως οι πολίτες έχουν κουραστεί να ακούν υποσχέσεις χωρίς να βλέπουν ουσιαστικές παρεμβάσεις. Από την άλλη πλευρά, εξίσου αληθές είναι ότι τέτοιου είδους έργα δεν λύνονται με επικοινωνιακές κινήσεις ή πρόχειρες «παρεμβάσεις βιτρίνας».

Ο δημόσιος διάλογος γύρω από τους σεισμούς και την πρόγνωση αποτελεί διαχρονικά ένα εξαιρετικά σύνθετο και ευαίσθητο πεδίο. Ως δημοσιογράφος, έχω ασχοληθεί επί πολλά χρόνια με το ζήτημα των σεισμών, της πρόγνωσης και της πρόληψης, από την ομάδα ΒΑΝ και τον Π. Βαρώτσο, μέχρι τον Α. Τσελέντη, τον Β. Παπαζάχο και τον  πρόεδρο του ΟΑΣΠ  Θ. Λέκκα.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή, βρέθηκα επανειλημμένα αντιμέτωπη με δημόσιες επιστημονικές αντιπαραθέσεις σε ένα πεδίο δύσκολο, επιστημονικά σύνθετο και κυρίως ικανό να δημιουργεί ανασφάλεια στους πολίτες όταν εκτίθεται χωρίς σαφή όρια και τεκμηρίωση. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου ο δημόσιος λόγος οφείλει να γίνεται πιο προσεκτικός, όχι πιο θορυβώδης.

Ο δήμαρχος Βλάσης Τσιώτος, στην πρόσφατη ειδική συνεδρίαση λογοδοσίας, υπήρξε σαφής.  Υποστήριξε ότι στο συγκεκριμένο σχολείο δεν πραγματοποιήθηκε μόνο πρωτοβάθμιος αλλά και τριτοβάθμιος έλεγχος, ενώ ζητήθηκε και η συνδρομή των αρμόδιων Κτιριακών Υποδομών για επιπλέον αξιολόγηση. Όπως τόνισε, κανένας από τους ειδικούς δεν έκανε λόγο για στατικό πρόβλημα ή άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης.

Η διάκριση αυτή είναι κρίσιμη και δεν πρέπει να υποβαθμίζεται.

Σε μια δημόσια συζήτηση που εύκολα φορτίζεται συναισθηματικά, η ακρίβεια των τεχνικών δεδομένων αποτελεί το μόνο σταθερό σημείο αναφοράς.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι τα προβλήματα καθημερινής ασφάλειας που έθεσε ο δημοτικός σύμβουλος κ.  Μετεβελής είναι αμελητέα. Οι φθορές, οι σοβάδες που αποκολλώνται είναι θέματα σοβαρά και αφορούν την ποιότητα και την συντήρηση των υποδομών.

Εκεί όμως που απαιτείται ιδιαίτερο μέτρο είναι στον τρόπο διεξαγωγής αυτής της δημόσιας αντιπαράθεσης.

Η δημόσια αντιπαράθεση για ένα τέτοιο θέμα δεν πρέπει να μετατρέπεται ούτε σε πεδίο πολιτικής εκμετάλλευσης ούτε σε αφορμή για δημόσια «σεισμολαγνεία».

Οι πολίτες έχουν ανάγκη από σοβαρές επισημάνσεις, ώριμη τεκμηρίωση, προτάσεις, απαντήσεις  και όχι από διαρκείς υπαινιγμούς που καλλιεργούν την ανασφάλεια.

Η τοπική κοινωνία του Δερβενίου δικαιούται ασφαλή σχολεία και ουσιαστικές λύσεις. Ταυτόχρονα, δικαιούται και έναν δημόσιο διάλογο που δεν θα βασίζεται στον φόβο. Σε τέτοιες στιγμές, η ψυχραιμία είναι εξίσου σημαντική με την εγρήγορση. Και η υπευθυνότητα όλων — επιστημόνων, αυτοδιοίκησης και πολιτικών παρατάξεων — αποτελεί τελικά το πιο αναγκαίο «αντισεισμικό έργο» για την κοινωνία.