Η Ζιζέλ Πελικό, η γυναίκα που συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη με τη στάση της στη δίκη του πρώην συζύγου της και δεκάδων ανδρών που την κακοποιούσαν όσο εκείνη βρισκόταν υπό βαριά νάρκωση, έδωσε την πρώτη τηλεοπτική της συνέντευξη.

Η Ζιζέλ Πελικό αναδείχθηκε σε παγκόσμιο σύμβολο κατά της σεξουαλικής βίας και απευθύνει σήμερα μια ξεκάθαρη προτροπή: τα θύματα δεν πρέπει να αισθάνονται ντροπή.

Στην πρώτη της τηλεοπτική συνέντευξη στο France 5, η 73χρονη μίλησε με ωμότητα για το αόρατο βάρος που κουβαλούν όσοι έχουν υποστεί σεξουαλική βία. «Η ντροπή σε διαπερνά, γίνεται δεύτερο δέρμα. Και λειτουργεί σαν δεύτερη ποινή, ένας επιπλέον πόνος που στρέφεται εναντίον σου», ανέφερε αρχικά.

Όπως εξήγησε, η επιλογή της να μιλήσει δημόσια ήταν μια πράξη που ξεπερνούσε τα προσωπικά της όρια: «Σκέφτηκα πως, υπερασπιζόμενη τον εαυτό μου, υπερασπίζομαι και άλλους. Αν τα κατάφερα εγώ, μπορούν και άλλοι. Σε όλα τα θύματα θέλω να πω: μην ντραπείτε ποτέ», συνέχισε.

Η ίδια θυμάται ακόμη τη στιγμή που οι αστυνομικοί της παρουσίασαν φωτογραφίες και βίντεο από τους βιασμούς της. Στα αποσπάσματα του βιβλίου της «Ύμνος στη Ζωή», που αναμένεται να κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες, περιγράφει το σοκ όταν πληροφορήθηκε τις πράξεις του συζύγου της, Ντομινίκ Πελικό, ενός ανθρώπου που, όπως αναφέρει, θεωρούσε μέχρι τότε υποδειγματικό. «Θα σας δείξω υλικό που θα σας αναστατώσει. Αυτή είστε εσείς», της είχε πει ο αστυνομικός. Στο βιβλίο της γράφει πως δυσκολεύτηκε να αποδεχτεί ότι η ακίνητη γυναίκα στην οθόνη ήταν η ίδια.

«Δεν αναγνώριζα ούτε τα πρόσωπα ούτε εμένα. Το πρόσωπό μου έδειχνε άδειο, το σώμα μου άψυχο. Σαν κούκλα χωρίς ζωή. Εκείνη τη στιγμή το μυαλό μου αδυνατούσε να επεξεργαστεί όσα έβλεπα», περιγράφει.

Για σχεδόν δέκα χρόνια, ο σύζυγός της ανακάτευε υπνωτικά και αγχολυτικά φάρμακα στο φαγητό και στα ποτά της, βυθίζοντάς τη σε κατάσταση παρόμοια με κώμα. Στη συνέχεια, έφερνε δεκάδες άνδρες στο σπίτι για να τη βιάζουν. Συνολικά 51 άτομα καταδικάστηκαν για βιασμό ή σεξουαλικές επιθέσεις εναντίον της.

Η Πελικό αποφάσισε να παραιτηθεί από το δικαίωμα της ανωνυμίας, μετατρέποντας τη δίκη σε δημόσια υπόθεση. Όπως εξηγεί, μια διαδικασία κεκλεισμένων των θυρών θα διασφάλιζε την προστασία των κατηγορουμένων και θα την άφηνε μόνη απέναντί τους, «αντιμέτωπη με τα βλέμματά τους, τις αρνήσεις τους και την απαξίωσή τους».

«Κανείς δεν θα γνώριζε τι μου έκαναν. Τα ονόματά τους δεν θα συνδέονταν ποτέ δημόσια με τις πράξεις τους. Και, το σημαντικότερο, καμία άλλη γυναίκα δεν θα μπορούσε να βρεθεί στην αίθουσα και να νιώσει ότι δεν είναι μόνη», εξηγεί.

Παραδέχεται ότι αν ήταν νεότερη, ίσως να μην είχε επιλέξει τον ίδιο δρόμο, φοβούμενη τα κοινωνικά στερεότυπα και τα επικριτικά βλέμματα που, όπως λέει, συνοδεύουν διαχρονικά τις γυναίκες.

Με τη δημόσια μαρτυρία της η Ζιζέλ Πελικό επιδιώκει, να μετατοπίσει το βάρος από τα θύματα στους θύτες. Το μήνυμά της είναι ξεκάθαρο και ηχηρό: η ευθύνη και η ντροπή δεν ανήκουν σε εκείνον που υπέστη τη βία, αλλά σε εκείνον που τη διέπραξε.

Με πληροφορίες από Guardian