Η Πελοπόννησος διψά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Χρόνια τώρα ο δημόσιος διάλογος για το νερό ανακυκλώνεται γύρω από τις ίδιες υποσχέσεις, τις ίδιες εξαγγελίες και τα ίδια ημιτελή έργα που στοιχειώνουν κάθε περιφερειακή ενότητα. Φράγματα που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ.

Μελέτες που κόστισαν εκατομμύρια και κατέληξαν στα συρτάρια.

Σχέδια που παρουσιάζονται ως «μεγάλα αναπτυξιακά έργα» και τελικά εκφυλίζονται σε πολιτικό θέατρο.

Και όμως, ο τόπος διψά.

Με αυτή τη σκέψη παρακολούθησα την τοποθέτηση του Περιφερειάρχη Πελοποννήσου, Δημήτρη Πτωχού, στο Water Forum 2025. Μια τοποθέτηση που από τη μία παρουσιάζει ένα συνεκτικό πλαίσιο θέσεων, από έργα άρδευσης έως αφαλατώσεις, αλλά από την άλλη αφήνει ανοιχτά ερωτήματα για το πού ακριβώς πάμε και με ποιο σχέδιο.

Από τα μεγάλα έργα στις μεγάλες καθυστερήσεις

Ο Περιφερειάρχης μίλησε για επανεκκίνηση έργων όπως το Φιλιατρινό, το Μιναγιώτικο, ο Ασωπός, η Λίμνη Τάκα. Όλα έργα που πράγματι χρονίζουν δεκαετίες.
Και εδώ γεννάται το εύλογο ερώτημα: Γιατί χρειάστηκε να περάσουν γενιές πολιτικών, κυβερνήσεων και περιφερειαρχών μέχρι να φτάσουμε – ξανά – στη “φάση υλοποίησης”;

Και ακόμη:
Ποιος λογοδοτεί για τα χρήματα που ήδη δαπανήθηκαν σε μελέτες, αναθεωρήσεις, υποσχέσεις και τεχνικές εκθέσεις που δεν οδήγησαν πουθενά;

Το πολιτικό σύστημα, κεντρικό και περιφερειακό, οφείλει μια απάντηση. Και όχι άλλη μια φιέστα «επανεκκίνησης».

Οι πολίτες έχουν κουραστεί από έργα-φαντάσματα.

Ο τόπος διψά, αλλά εμείς κάνουμε… νέες μελέτες

Ο κ. Πτωχός ανακοίνωσε νέο κύκλο μελετών για δευτερεύοντα δίκτυα και υποδομές.
Και πάλι, η ίδια εύλογη απορία:
Πόσες ακόμη μελέτες χρειάζονται; Πόσο ακόμη χρόνο θα χάσουμε, όταν ο κάμπος στεγνώνει και η παραγωγή καταρρέει;

Ειλικρινά:
Πόσες φορές έχει ξαναειπωθεί αυτό τα τελευταία 30 χρόνια;

Η άνιση τιμολόγηση και οι παραγωγοί δύο ταχυτήτων

Σωστή η επισήμανση για τις διαφορετικές τιμολογήσεις μεταξύ Μεσσηνίας και Αργολίδας.
Όμως αυτό δεν αποτελεί νέο πρόβλημα.
Είναι γνωστό, είναι χρόνιο και είναι άδικο.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο:
Τι κάνει πρακτικά η Περιφέρεια για να το αλλάξει;

Διότι αν περιοριζόμαστε σε διαπιστώσεις, δεν κάνουμε πολιτική  απλώς περιγράφουμε την πραγματικότητα.

Έχει σε όλα όμως άδικο ο Περιφερειάρχης;

Για να είμαστε δίκαιοι, όχι.
Ο Δημήτρης Πτωχός θέτει ορισμένα σοβαρά ζητήματα:

Την ανάγκη ενός ενιαίου δημόσιου φορέα διαχείρισης υδάτων, αντί για τον σημερινό χαοτικό κατακερματισμό.

Την επιτακτική ανάγκη συντήρησης των υφιστάμενων υποδομών, που αφήνονται να καταρρεύσουν.

Την έλλειψη τεχνολογικής εκπαίδευσης στους παραγωγούς.

Την προώθηση αφαλατώσεων για περιοχές με πρόβλημα ποιότητας νερού.

Αυτά είναι όλα σοβαρά, υπεύθυνα και απολύτως σωστά.
Ο αντίλογος, λοιπόν, δεν είναι ότι οι προτάσεις του είναι λανθασμένες.
Ο αντίλογος είναι ότι ακούγονται ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να κλείνει ο κύκλος της υλοποίησης.

Και τελικά: ποια είναι η στρατηγική;

Αυτή είναι η κεντρική απορία του πολίτη:

Ποιο είναι το στρατηγικό όραμα της Περιφέρειας για το νερό;

Είναι τα φράγματα;
Είναι οι αφαλατώσεις;
Είναι η γεωργία ακριβείας;
Είναι οι νέοι φορείς;
Είναι τα master plan;

Ή μήπως είναι όλα αυτά μαζί  αλλά χωρίς χρονοδιάγραμμα, χωρίς διασφάλιση χρηματοδότησης, χωρίς λογοδοσία για το παρελθόν και χωρίς εγγυήσεις για το μέλλον;

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε:
Δεν κρινόμαστε από όσα λέμε, αλλά από όσα αφήνουμε πίσω μας.

Μπορούμε άραγε να έχουμε ελπίδα;

Οι πολίτες της Πελοποννήσου έχουν κάθε δικαίωμα να αναρωτιούνται:
Τι ελπίδα να έχουμε όταν το νερό – το πιο πολύτιμο αγαθό – βρίσκεται στο έλεος κυβερνήσεων, συμφερόντων, παλαιών μελετών, ημιτελών έργων και πολιτικών κύκλων που αλλάζουν αλλά οι ελλείψεις μένουν ίδιες;

Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με διαπιστώσεις ή με νέα φόρουμ.
Η απάντηση θα δοθεί μόνο όταν:

-Ένα έργο ολοκληρώνεται χωρίς να χρειαστούν δύο δεκαετίες.

-Μια μελέτη γίνεται για να εφαρμοστεί, όχι για να ξαναγίνει.

-Οι αγρότες έχουν νερό όταν το χρειάζονται  και σε δίκαιη τιμή.

-Η Περιφέρεια αναλαμβάνει ευθύνη, όχι απλώς ρόλο σχολιαστή.

Μέχρι τότε, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό:
Ποια είναι, τελικά, η στρατηγική της Περιφέρειας Πελοποννήσου για το νερό;
Και  κυρίως πότε θα τη δούμε στην πράξη;