Κάθε Δεκαπενταύγουστος, ένας μικρός κόμπος στον χρόνο.

Μια βαθιά ανάσα γεμάτη αλάτι, νυχτολούλουδο και λιβάνι.

Είναι μυρωδιές και ήχοι, πρόσωπα και βλέμματα, χαμόγελα και τραγούδια, όλα μπερδεμένα μέσα στο άπλετο φως του Αυγούστου, μέσα στο γαλάζιο που στάζει από τον ουρανό και καθρεφτίζεται στα κύματα.

Δεκαπενταύγουστος στην Ελλάδα…Να μετράς τη ζωή με τα καλοκαίρια!

Με τα μελτέμια να υμνούν το Αιγαίο και τις κάλμες να σκεπάζουν τις παραλίες με χάδι. Τα σήμαντρα να  ηχούν από άκρη σε άκρη, στέλνοντας το χαρμόσυνο μήνυμα της Παρουσίας Της.

Η Μεγαλόχαρη της Τήνου, η Εκατονταπυλιανή της Πάρου, η Βρεφοκρατούσα, η Ελεούσα, η Χρυσοβιότισσα , η Αμοργιανή, η Θαλασσινή, η Κανάλα…

Καντήλια να τρεμοπαίζουν μέσα στον πόνο, και γύρω τους άνθρωποι με μάτια βουρκωμένα – για μια ελπίδα, μια παρηγοριά, ένα θαύμα.

Κι εγώ, παιδί και μεγάλος ταυτόχρονα, να στέκομαι σε τούτο τον καιρό που δεν παλιώνει.

Που μοσχοβολάει θάλασσα, ντομάτα, ρίγανη και ήλιο.

Σε αυτόν τον τόπο που οι τζιτζίκες στήνουν τις συναυλίες τους μαζί με τους ανθρώπους κάτω από τα δέντρα, με τα κάμπινγκ, την σκηνή και το τροχόσπιτο.

Σε αυτόν τον τόπο που τούτο το μήνα κρατά το ίσο στα πανηγύρια, κλαρίνα, βιολιά, τσαμπούνες, λυράρηδες ..Κρασί, τσικουδιές και τσίπουρα να τσουγκρίζουν τη χαρά, τη λύπη, το κέφι, την αγάπη, την ζωή!

Οι πρώτες μας διακοπές κάπου στο Καλαμάκι, μαζί με την υπόλοιπη γειτονιά. Ανάμεσα στα δέντρα να κατασκηνώνουμε.  Η πρώτη μας συνάντηση με τη φύση, η πρώτη  με τον αθώο τουρισμό με το άσπρο καλτσάκι που περπατούσε στα σοκάκια φωνάζοντας “goodmorning.”

Με την  χωριάτικη πρωταγωνίστρια σε κάθε τραπέζι και τον μουσακά “γκεστ” να κάνει χάζι τους φιλοξενούμενους.

Η Παλαιοκαστρίτσα νωχελική κάτω απ’ τον ήλιο.

Η καλντέρα της Σαντορίνης ν’ ανασαίνει βαριά, λες και κουβαλάει τα μυστικά του κόσμου.

Το Caprice της Μυκόνου να ακουμπά το κύμα, κι εγώ να ψιθυρίζω τα όνειρά μου στον Πέτρο τον πελεκάνο, φορώντας τις καινούργιες μου εσπαντρίγιες.

Από τη Μήλο και το Κλέφτικο, όπου τα νερά καθρεφτίζουν σιωπές, ως το Σαρακήνικο που ποζάρει αυτάρεσκα για κάθε φακό.

Στο Καψάλι, τα απογεύματα γίνονται μενεξεδιά, και στο Καλαδί η πιο όμορφη βουτιά της ζωής μου — εκεί που η ψυχή δεν ζυγίζει, εκεί βρίσκει τα Κύθηρα.

Και πάλι πίσω στον  Μπίστι της Ερμιόνης μετρώ βήματα, και στα Μαντράκια ακούω τις πιο λατρεμένες φωνές..

Και η βάρκα να κυλά στα διάφανα πράσινα νερά..

Και να ψαρεύω τραγουδώντας με τον παππού..Τι καλοκαίρι!

Να λούζονται οι στιγμές από το βρόχινο νερό της στέρνας και να δροσίζονται οι σκέψεις στην αυλή της νονάς, την γεμάτη γαρδένιες και νυχτολούλουδα και γιασεμιά.

Ύστερα στο Ελαφονήσι, με την άμμο που φλέγεται από ήλιο και όνειρα, και τα βράδια στην ταβέρνα, τόσο κοντά στη θάλασσα που άκουγες τα ψάρια να κάνουν γυμναστικές επιδείξεις.

Στο Λιμένι άφησα το βλέμμα να απλώνεται πάνω στον κόλπο την ώρα που ο ήλιος έκανε μακροβούτι και έβαφε τη θάλασσα πορτοκαλί..

Στο Οίτυλο κορνάροντας να ακολουθούμε ένα στολισμένο 2cv.

Να γίνεται γάμος στην παλιά εκκλησιά ..

Να ενώνονται οι ζωές, οι καρδιές και η χαρά μας.

Μάνη. Οι ρίζες. Και ο ήλιος να σκάβει τον βράχο.

Να γίνεται πύργος και περηφάνεια. Να γίνεται αρχοντιά και Ελλάδα.

Να γίνεται πέτρα και θάλασσα ένα. Και να ίπταται ο τόπος.

Στον Μόλυβο όμως, είδα το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα .

Και την πιο μαύρη παραλία στην Πέτρα.

Στη Μυτιλήνη γαλήνεψα.

Στη Ζάκυνθο έκανα τον ωραιότερο περίπατο και γέλασα με φίλους καρδιακούς.

Στην Κεφαλονιά… έγινα καρτ ποστάλ! Μια ανοιχτή αγκαλιά μέσα στην Άσσο!

Αξημέρωτα βράδια, με τα πόδια βρεγμένα και  την καρδιά μου ν’ αγκαλιάζει τ’ αστέρια.

Στης Τήνου τα χωριά περιπλανώμενη να χάνομαι..

Και ένα  βελούδινο βράδυ να φτάνω   στην Ιθάκη . Καλοκαίρι με τις  βουτιές στα Κιόνια και τα πρόσωπα να χαμογελούν.

Και ύστερα, το Μεγανήσι, και τα άσπρα πανιά να μας προσπερνούν.

Καλοκαίρι στην Ελλάδα..

Θα έχει λαδιά, φώναζε η αγαπημένη μου φίλη. Και ο καπετάνιος όργωνε τις θάλασσες ..

Αύγουστος…
Να σου παίρνει τα μαλλιά πάνω στο κατάστρωμα, αυτό είναι καλοκαίρι.
Και καθώς αγναντεύεις το Αρχιπέλαγος, τα γλαροπούλια να σε συνοδεύουν σαν σκέψη, σαν ευχή.
Ευλογημένος τόπος. Ο τόπος μας.

Ευλογημένοι εμείς που τον ζήσαμε και τον ζούμε.

Πόσοι Δεκαπενταύγουστοι διαλεχτοί, σαν διαμάντια που φέγγουν στο μισοσκόταδο!

Και μου γελούν ακόμα με εκείνη την αθωότητα ενός μικρού παιδιού όταν σε αιφνιδιάζει..

Οι Δεκαπενταύγουστοι της ζωής μου τελικά … Δεν ήταν ποτέ ημερομηνίες. Δεν ήταν χρόνια.

Ήταν πάντα επιστροφή στις  βεβαιότητες. 
Στην ομορφιά της ζωής.
Στην απλότητα.

Στον εαυτό μου.

Οι Δεκαπενταύγουστοι της ζωής μου μοιάζουν σαν   την ανατολή που αντίκρυσα  σε ένα πλοίο της επιστροφής, την ώρα που έπιανε λιμάνι.

Οι Δεκαπενταύγουστοι της ζωής μου, είναι  οι άνθρωποι  μου.

Αυτοί έκαναν τα καλοκαίρια μου στιγμές.

Μνήμες και  ζωή!