Τον υποδεχθήκαμε εμείς, οι Κορίνθιοι, το φθινόπωρο του 2006. Με χαρά, ναι, μα και με επιφύλαξη. Ήταν τότε που η τοπική μας Εκκλησία κουβαλούσε πληγές ανοιχτές, σκιές διχασμού και πικρίας. Οι καρδιές μας αναζητούσαν επούλωση. Ελπίδα.

Κι ο νέος μας Μητροπολίτης, ο Διονύσιος, πνευματικό παιδί του αείμνηστου Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ήξερε καλά πού ερχόταν.

Το είχε μοιραστεί μαζί μας, όχι μία, αλλά πολλές φορές. Σε δηλώσεις του, σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες μας. Είχε επίγνωση της αποστολής του. Ήξερε τις δυσκολίες που θα συναντούσε. Δεν τις φοβήθηκε.

Πρώτο του μέλημα: Η ειρήνη. Η ομόνοια. Η επανένωση.

Να ξαναδέσει τον ιστό ανάμεσα στους ιερείς, στους συνεργάτες του, στον λαό. Να ξαναχτίσει την εμπιστοσύνη. Και το πέτυχε. Όχι εύκολα. Όχι γρήγορα. Αλλά με πίστη, με ήθος, με πράξεις.

Στους ιερείς του στάθηκε, σύμφωνα με μαρτυρίες τους,  με στοργή, με αυτιά ανοιχτά και καρδιά μεγάλη. Έστησε γέφυρες εκεί που υπήρχαν χάσματα. Ένωσε ό,τι είχε διαρραγεί. Και αυτό δεν μπορεί να του το αμφισβητήσει κανείς.

Κι όταν πέρασε δοκιμασίες – και ήταν αρκετές – δεν λύγισε στην  κίτρινη κριτική και στον  λαικισμό.

Αντίκρισε τις προκλήσεις με βλέμμα καθαρό. Στάθηκε όρθιος, παλικαρίσια. Δεν κρύφτηκε. Δεν σιώπησε. Με αξιοπρέπεια, με υπομονή, με εκείνη τη σπάνια πίστη που δεν γίνεται θέαμα τις αντιμετώπισε.

Θυμάμαι, σαν τώρα, ένα Πάσχα. Σε μια από τις πολλές συνεντεύξεις που μου είχε παραχωρήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ήμασταν στο Συνεδριακό Κέντρο της Αρχαίας Κορίνθου. Είχε μόλις λήξει μια προσωπική δοκιμασία που τον είχε ταλαιπωρήσει. Τον ρώτησα για όλα – και απάντησε με εκείνο το ήσυχο, ευθύ βλέμμα του.

«Κάποιες στιγμές», μου είπε, «μοιάζουμε ανήμποροι. Έχουμε εξαντλήσει τα περιθώρια… και τότε αφήνουμε τα πάντα στην πρόνοια και τη σοφία του Κυρίου». Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη στιγμή. Δεν ήταν αδυναμία. Ήταν αποκάλυψη πίστης. Ήταν δύναμη αληθινή. Ήταν η ψυχή ενός Ποιμένα.

Αναπόφευκτα θα αναφερθώ και σε μια ακόμα σημαντική  του πράξη: την αποκατάσταση του προκατόχου του, μακαριστού Παντελεήμονα. Με λόγια γενναία και δίκαια, μίλησε για τις άδικες δοκιμασίες που υπέστη, αποτίοντας φόρο τιμής στην πνευματικότητα, την αρχιερατική του αξία και την ιστορική του διαδρομή, έχοντας γνώση πως κάποιους θα στεναχωρήσει και ίσως δυσαρεστήσει

Τίμησε την ίδια την Εκκλησία της Κορίνθου. Την ιστορία της.

Όμως ο Μητροπολίτης Διονύσιος δεν έμεινε στα λόγια.

Το φιλανθρωπικό του έργο ήταν όραμα και πράξη μαζί.

Μαζί του, εμείς οι δημοσιογράφοι, μιλούσαμε κάθε χρόνο για τη “Θεοπροσφορά” – μια λέξη που πήρε σάρκα και οστά. Ένας πυλώνας αγάπης και στήριξης για τον συνάνθρωπο.

Τα καθημερινά συσσίτια στην Κόρινθο και στο Κιάτο, το υπό ολοκλήρωση Γηροκομείο Ανδρών – ένα αληθινό στολίδι κοινωνικής προσφοράς που ολοκληρώνεται και που δυστυχώς δεν πρόλαβε να καμαρώσει. Έργα που χτίστηκαν αθόρυβα. Με ουσία. Με βάθος. Με συνέπεια.

Θυμάμαι – και θα θυμάμαι – την Πρωτοχρονιά του 2016, όταν εργαζόμουν στη RAP Media. Μαζί με τον Δημήτρη Ραψωματιώτη και την ευλογία του ξεκινήσαμε μια μεγάλη καμπάνια για τις άπορες οικογένειες του νομού. Ήταν εκεί. Πάντα. Δεν θυμάμαι τηλεμαραθώνιο, καμπάνια ή δράση που να μην έδωσε το παρών. Με πίστη, με δύναμη, με απλότητα.

Θυμάμαι την ξενάγηση στο Επισκοπείο..

Μα πάνω από όλα,ο Δεσπότης μας,  ήταν ο λόγος του.

Οι Μεγάλες Παρασκευές με τη συνάντηση  των Επιταφίων – ένα θέαμα κατανυκτικό, που έγινε θεσμός.Και ο λόγος του πάντα πύρινος, εμψυχωτικός στο ποιμνιό του, που δοκιμαζόταν από τα μνημόνια και την πανδημία..

Τα “Παύλεια”, που τους έδωσε κύρος και λάμψη αρχιερατική, πνευματικότητα και αίγλη. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του, όταν η Εκκλησία ένιωθε να δοκιμάζεται από αποφάσεις της Πολιτείας – πάντα παρών, με θάρρος και σοφία.

Ήταν μόλις 73 ετών. 19 χρόνια Ποιμενάρχης. Κι όμως, είναι σαν να ήταν πάντα εδώ. Γιατί κάποιες παρουσίες είναι τόσο γεμάτες, που γεμίζουν τον χρόνο. Τον ξεπερνούν.

Εγώ, ως δημοσιογράφος, τον γνώρισα.. Τον άκουσα. Τον σεβάστηκα. Ακόμα κι όταν αποφάσισα να πολιτευθώ, δεν άλλαξε τίποτα. Οι ευχές του ήταν πάντα πατρικές. Οι συμβουλές του, λόγια καρδιάς. Λόγια που κουβαλάω ακόμη.

Τον αποχαιρετώ με ευγνωμοσύνη.

Για την εκτίμηση που μου έδειξε. Για το έργο που επιτέλεσε. Για την πίστη που μας ενέπνευσε. Για την παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του.

Ο Θεός είχε άλλα σχέδια. Εμείς περιμέναμε να τον δούμε γέροντα, ανάμεσά μας για πολλά ακόμα χρόνια. Εκείνος έφυγε νωρίς – αλλά ολοκληρωμένος. Πλήρης αποστολής.

Ας βρει ανάπαυση κοντά στον Κύριο που τόσο αγάπησε. Κι ας φωτίσει τον νέο μας Ποιμενάρχη να συνεχίσει στα χνάρια του: με πίστη, με τόλμη, με αγάπη για τον άνθρωπο.

Αιωνία του η Μνήμη.