Κάθε Μάιο, τα σχολικά θρανία βαραίνουν. Γεμίζουν με σιωπή, ιδρώτα, άγχος. Και καρδιές που χτυπούν πιο δυνατά απ’ ό,τι το ρολόι στον τοίχο.

Οι Πανελλήνιες δεν είναι απλώς μια σειρά εξετάσεων. Είναι ένα ορόσημο.

Ένας εσωτερικός, αθέατος αγώνας.

Δεν κρίνονται μόνο γνώσεις, αλλά αντοχές. Όχι μόνο η μνήμη, αλλά η πίστη στον εαυτό.

Είναι το ξενύχτι πάνω από τα βιβλία, το άγχος που σε πλακώνει λίγο πριν μπει στο εξεταστικό κέντρο, το βλέμμα της μάνας που σπάει την σιωπή σου ψελλίζοντας  «θες κάτι;» ενώ ξέρει ότι αυτό που χρειάζεσαι δεν μαγειρεύεται.

Είναι ο πατέρας που λέει «θα περάσει» χωρίς να μπορεί να σου εξηγήσει πώς.

Κάποιοι πιστεύουν πως οι Πανελλήνιες είναι υπερεκτιμημένες. Μπορεί και να είναι. Αλλά για τον 17χρονο ή 18χρονο που έχει δώσει την ψυχή του για ένα όνειρο, για μια σχολή, για ένα “μπράβο”, είναι το σύμπαν ολόκληρο.

Η αξία τους, όμως, δεν μετριέται με μόρια.

Η δύναμη αυτού του αγώνα είναι στο ότι το παιδί που ξεκινά, δεν είναι το ίδιο με αυτό που βγαίνει από την άλλη πλευρά. Ωριμότερο, πιο γεμάτο εμπειρία. Ίσως λίγο πληγωμένο. Ίσως λίγο σοφότερο. Αλλά σίγουρα δυνατότερο.

Και για όσους δεν τα καταφέρουν με την πρώτη — μην αφήσετε τις αριθμημένες σελίδες να αριθμήσουν την αξία σας.

Οι Πανελλήνιες είναι μια ευκαιρία, όχι η μοναδική. Ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ όσο δείχνει η κόλλα του διαγωνίσματος.

Καλό κουράγιο σε όλους. Στους μαθητές, στους γονείς, στους καθηγητές.

Κάθε ιδρώτας, κάθε δάκρυ, κάθε χαμόγελο μετά το «τελείωσα» αξίζει.

Γιατί οι Πανελλήνιες μπορεί να μην καθορίζουν τη ζωή, αλλά σίγουρα είναι μια στιγμή που τη θυμάσαι για πάντα.

Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά!!