Με αφορμή τις δηλώσεις του Δημάρχου Κορινθίων, Νίκου Σταυρέλη, για τον Τάσο Μποζίκη, πως με τη στάση του σε δύο ψηφοφορίες έθεσε ο ίδιος τον εαυτό του εκτός της παράταξης «Πνοή Δημιουργίας», ανοίγει ένα μεγάλο πολιτικό ερώτημα:

Μπορεί ένας δημοτικός σύμβουλος της πλειοψηφίας να διαφωνεί χωρίς να θέτει τον εαυτό του εκτός παράταξης; Κι αν ναι, πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στη διαφωνία και την υπονόμευση;

Επειδή παίζεται τις τελευταίες ώρες μια ιδιότυπη ” κολοκυθιά” σχετικά με το ποιος κατεβάζει ποιον από το τρένο, ποιος είναι η παράταξη και ποιος όχι, ποιος ψηφίζει και ποιος επιπλήττει, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Ο επικεφαλής μιας παράταξης είναι αυτός που ηγείται, αυτός που φέρει την ευθύνη και τις αποφάσεις, είναι ο Νίκος Σταυρέλης.

Όχι τα «παρεάκια», ούτε οι «υπόγειες ηγεσίες».

Οι κανόνες της δημοκρατικής λειτουργίας είναι σαφείς: Διαφωνείς; Το κάνεις μέσα στην παράταξη, όχι έξω, όχι με την ψήφο σου, όχι στις συνεδριάσεις.

Αν δεν αντέχεις ηθικά να ακολουθήσεις, αποχωρείς.

Δεν παίζεις το κρυφτό.

Ένα χρόνο μετά τις εκλογές, το νεφέλωμα στο δημαρχείο είναι ορατό.

Σύμβουλοι έχουν «κατεβάσει τα μολύβια». Άλλοι επιχειρούν να δημιουργήσουν εμπόδια στην πορεία της δημοτικής αρχής εκ των έσω, ενώ η αντιπολίτευση -αναμενόμενο- έχει μετατρέψει την επικοινωνία της σε προεκλογική αρένα.

Θα γίνει έργο στον Δήμο με τέτοιες συνθήκες;

Σωστό το ερώτημα.

Μέχρι να μετρήσουμε τα θύματα στον πόλεμο των εργολάβων, στα συντεταγμένα στρατά  και να εισέλθουν οι κυανόκρανοι στο πεδίο της μάχης ως νικητές, όλα μοιάζουν αμφιβόλου αποτελέσματος.

Ο  λαός έδωσε ένα ισχυρό ποσοστό στην Πνοή Δημιουργίας και στον Νίκο Σταυρέλη για να διοικήσει.

Του έδωσε ταυτόχρονα και ένα “άλλοθι” για την πρώτη χρονιά, για τις δυσκολίες  που συνάντησε ως τώρα: για τους ηττημένους που δεν συνήλθαν ποτέ, για  τις προσωπικές φιλοδοξίες που ψήλωσαν, για  τις επικοινωνιακές στρατηγικές που νομίζουν πως ορίζουν τις εξελίξεις.

Δεν λησμονούμε τι προηγήθηκε αυτής της δημοτικής αρχής.

Δεν ξεχνάμε τα «κατορθώματα» της προηγούμενης.

Όμως όχι – δεν έχουμε πόλεμο. Δεν είμαστε αντίπαλοι. Είμαστε Κορίνθιοι, με κοινό σκοπό και κοινό συμφέρον.

Ώρα, λοιπόν, να ξεκαθαρίσουν όλοι τις προθέσεις τους.
Μπορούν να συνεργαστούν για την Κόρινθο;

Αν δεν μπορούν, έχουν το σθένος να κατέβουν όσοι διαφωνούν από το τρένο;

Μπορεί ο Δήμαρχος να αφουγκραστεί πραγματικά τις αγωνίες των συμβούλων του;

Μπορεί να διαχειριστεί όλα τα προβλήματα του δήμου;

Πρέπει να αποδείξουν όλοι πως δεν αφορά κανέναν  μια  προσωρινή συγκόλληση πολιτικών συμφερόντων.

Αντιθέτως πρέπει να αφορά όλους η εντολή των Κορινθίων.

Και αυτή η εντολή απαιτεί δουλειά, συνεργασία, συνεννόηση – όχι προσωπικά παιχνίδια και δημόσιες διαφωνίες.