Τα λατρεύω αυτά τα παραθυράκια, με τα παντζούρια δεκαετίας 70,που ενώ μπάζουν δε τα αλλάζουν γιατί τους θυμίζουν τη μάνα τους, τον πατέρα τους, τον παππού τους!

Τα χαζεύω, κολλάνε τα μάτια μου.
Έχω αποθηκευμένα στο κινητό, πόρτες, παράθυρα, κάγκελα, εγκαταλελειμμένα σπίτια στα χωριά, φθαρμένα από το χρόνο κ τη μοναξιά.
Αποπνέουν θαλπωρή, αγάπη,ζόρια.
Φτωχικά είναι αλλά έχουν μια γοητεία που σε κάνει να τα φωτογραφιζεις,να τα κάνεις δικά σου.
Κάπου βαρέθηκα τα φορτωμένα σπίτια,τα ιλουστρασιον με την υπερβολική επίδειξη που φωνάζουν έχω λεφτά δείτε με,ζήλεια εσείς δεν εχετε,με την ψεύτικη ευημερία,την κάλπικη ευτυχία,την επιτηδευμενη τελειότητα….έρχονται Χριστούγεννα και μας βομβαρδίζουν με το ζόρι “χαρά”, “δώρα”…Ουφ, δε μας παρατάτε!
Η ομορφιά είναι στο άπεριττο, το μικρούτσικο, το τόσο δα.
Η χαρά δεν είναι στις γιορτές, είναι στις στιγμές, στους φίλους που επιλέγεις κ ακουμπάς τα πάνω κ τα κάτω σου.
Τα λατρεύω τα παραθυράκια των ισογείων που στολίζονται για τον περαστικό,να γλυκανει το μέσα του, μπορεί να ναι μόνος, να έχει κατάθλιψη,να μη μπορεί να πάρει ένα στολιδι,να του λείπουν οι άνθρωποι του.
Έτσι περνάει και  κοντοστέκεται και σκάει νηπιακό χαμόγελο, έχω δει να αγγίζουν και τα τζάμια, να τα χαϊδεύουν!
Να τα στολίσετε τα παραθυράκια σας,να ομορφαίνουν τα μάτια των ευάλωτων συνανθρώπων μας 

Φωτεινή Καλπάκη -fb