Στους χάρτινους ήρωες που χάθηκαν ανάμεσα στους γυάλινους καθρέπτες του μυαλού μας – Του Αριστοτέλη Καλλή

Εν Νεμέα…Νοέμβρης τού 1970.

Οι χάρτινοι ήρωες, σε άναρχη διάταξη εντός τού προπολεμικού σπιτιού τής οδού Φλιούντοςπαράνομοι και επικηρυγμένοι, όπως σε κάθε σπίτι τής εποχής … κρύβονται άτσαλα κάτω απο τα επίσημα βιβλία τού σχολείου [Ο.Ε.Δ.Β]… κάτω απ τα τετράδια εργασιών της επόμενης μέρας, περιμένουν καρτερικά μια δικη μας κλεφτή ματιά

Κι έτσι απρογραμμάτιστα άρχιζαν τα ταξίδια καθώς οι λέξεις και οι εικόνες γίνονταν εξαρτήματα μιας μηχανής τού χρόνου πού μας παρασερνε σε μια ατέλειωτη περιήγηση από σελίδα σε σελίδα… Ταξίδια συνεχή ,απο την άγρια Δύση στα σαλούν και στην έρημο Νεβάδα ανάμεσα σε παράνομους και αδίστακτες συμμορίες ,μέχρι τα σοκάκια των Αθηνών κάτω απ την μύτη των Γερμανών κατακτητων να γράφουμε συνθήματα για την λευτεριά με τον Γιώργο …το παιδί φάντασμα και την Κατερίνα με τον Σπίθα πού μονίμως πεινούσε.
.Λίγο πιο πέρα, κατω απ το τετράδιο Αντιγραφης, ο Σεραφίνο με τον Καπελαδουρα και τον Τιραμόλα σε κόντρα ρόλο απ’ τούς προηγούμενους, ν αναζητούν περιπέτειες τυχαίες και απρόσμενες για να μας ταξιδέψουν πέρα απο τα πρέπει των υποχρεώσεων τής επόμενης ημέρας…
Ενα μικρό τρανζιστορακι πάνω στο μπαγιου τής γιαγιάς ,αναλάμβανε τήν μουσική υπόκρουση σε μια μόνιμη απογευματινή απόδραση…μέχρι τη στιγμή που ακούγονταν η έντονη φωνή τής μάνας… τού <<θιασάρχη>> τού σπιτιού…<< Βρέ τι κάνεις εκεί…χαζεύεις;>>….<<Γι αυτο κάνεις τόσες ωρες να διαβάσεις…φέρτα εδω αμέσως>>…Και με μια αστραπιαία κίνηση γινόταν βίαια η προσαγωγή τών χάρτινων ηρώων …στο κοντινό <<τμήμα>> [βλπ το πάνω μέρος τής ξύλινης ντουλάπας όπου ήταν αδύνατο να τούς φτάσεις] ….
Εν Νεμέα…Νοέμβρης ..απόγευμα του 2024…και στο μυαλό μου τριγυρίζει ένα παλιό τραγούδι του Λουκιανού Κελαιδονη … <<πού νά σαι τωρα Γιώργο θαλάσση μικρε μου ήρωα που σ έχω χάσει>>…..
Πού νά σαι άραγε;;;

Related Posts