Πλησίασε η γοργόνα το ξύλινο σκαρί και με όση δύναμη τις είχε απομείνει ρώτησε:
<<Ταξιδεύουν ακόμη οι λέξεις τούς ανθρώπους πάνω στο χαρτί;;>>
Κοίταζαν αμήχανα ,πάνω απ’ το πλοιο ..γιατί ήξεραν το τι θα ακολουθήσει απ’ την λάθος απάντηση…

Μέχρι πού κάποιος ,ο σοφότερος, πήρε το λόγο και είπε:
<<Ναι κυρά κι αρχόντισσα μου… Ταξιδεύουν ακόμη οι λέξεις πάνω στο χαρτί ,αλλά θα πρέπει να έχεις υπομονή να τις ακολουθήσεις,να τούς χαρίσεις το χρόνο σου,να αφεθείς στο απέραντο μιας επιβεβλημένης σιωπής πού συνοδεύει μια ιεροτελεστία,ένα δομημένο αδόμητο ,ένα άπειρο πού κρύβεται επιμελημένα σε ένα μηδέν,ένα μηδέν πού αρέσκεται να ερωτοτροπεί με ένα όλα, για να ανακαλύψει το είναι τής ύπαρξης του ,το βαθύτερο σκοπό μιας παραμελημένης ,αβάσταχτης και επιπόλαιης ζωής πού αναζητά εναγωνίως τον καταγραφέα τών συμβάντων πού είναι ικανά να ανατρέψουν,τα καλώς ή κακώς κείμενα πού εμποδίζουν την ασφαλή διέλευση εντός τών υδάτων τού λευκού χαρτιού, πού περιμένει εναγωνίως να αφιχθούν εντός τού λιμένος αυτού οι λέξεις,οι φράσεις ,τα κείμενα πού θα εμπνεύσουν,θα αναταραξουν ,θα καθοδηγήσουν όσους ακόμη μπορούν να ονειρευτούν,όσους ακόμη μπορούν να αγωνιστούν, όσους ακόμη μπορούν και θέλουν να ζήσουν σε έναν ομορφότερο κόσμο>>.

Ετσι είπε και σταμάτησε να μιλά…Μονάχα κοιταγε .. περίμενε με αγωνία ,τα όσα ηθελε ακολουθήσουν…
Εκείνη γαληνεμενη τίναξε πίσω τα χρυσά βρεγμένα της μαλλιά, κι εχάθη στα βάθη τού πελάγους…
Όμως το ερώτημα παρέμεινε μετέωρο… παρά το αίσιο τέλος τής συνομιλίας.
Ταξιδεύουν ακόμη οι λέξεις τα όνειρα των ανθρώπων;;
Ταξιδεύουν ακόμη;;;

Υ.Γ Πόσο λυπηρό να βλέπεις να πετιουνται στον κάδο σκουπιδιών ,ή ανακύκλωσης, τα καράβια τής γνώσης,τα παράθυρα στον κόσμο όπως τα έλεγαν κάποτε (βλπ. βιβλια),οι σύντροφοι τού Οδυσσέα ,στα δύσκολα ταξίδια τού ονείρου
Κάποτε τα ήθελαν ως ντεκόρ πιστοποίησης…Τώρα πίσω από οθόνες απωλεσθη το τελευταίο οχυρό ελευθερίας τής σκέψης..