Δε θυμάμαι ποιος το έχει πει αλλά είχε απόλυτο δίκιο: “Η πονηριά είναι το σκοτεινό καταφύγιο της ανικανότητας.”
Στο Περιφερειακό Συμβούλιο Πελοποννήσου , η πονηριά είναι το κυρίαρχο στοιχείο στο modus operandi της Περιφερειακής Αρχής.

Έτσι παρατηρείται κατ’ εξακολούθηση το φαινόμενο, να αθετούνται από τον Πρόεδρο του, όχι υποσχέσεις αλλά υποχρεώσεις που προκύπτουν από τον κανονισμό λειτουργίας του Συμβουλίου.
Πάμπολλες φορές διακόπτονται συνεδριάσεις πριν συζητηθεί κάποιο θέμα που “ενοχλεί” την Περιφερειακή Αρχή και μετά ξεχνιέται η ένταξη του στην ημερήσια διάταξη της επόμενης συνεδρίασης.

Άλλες φορές θέμα που έρχεται εκτός ημερήσιας διάταξης ή θέμα με συλλογή υπογραφών, επίσης “ξεχνιέται” παρά τις διαβεβαιώσεις του Προέδρου και του Περιφερειάρχη ότι θα συζητηθεί στην προσεχή συνεδρίαση.

Κάπως έτσι ο κανονισμός του Περιφερειακού Συμβουλίου έχει γίνει κουρέλια, η υπομονή κάποιων Περιφερειακών Σύμβουλων ( όχι όλων) δοκιμάζεται, και ο χρόνος κυλάει ήρεμα στην Πελοπόννησο, “παίζοντας με τις τάπες των βαρελιών, περιμένοντας το ουίσκι να ωριμάσει” …κατά τη γνωστή διαφήμιση.

Σήμερα λάβαμε την πρόσκληση για την επόμενη συνεδρίαση και είχαν γίνει “καπνός” δύο θέματα παρά τη διαβεβαίωση, χτες, για ένταξη σ αυτή.
– Η συζήτηση για την Αιγίδα της Περιφέρειας στην Παράσταση Λιγνάδη.
-Η καταδίκη των φασιστικών επιθέσεων από το ΠΕΣΥΠ.
Τα συμπεράσματα δικά σας!

ΥΓ: Να σημειώσουμε ότι αρχαίοι ημών προγονοί συνιστούσαν προσοχή στην υπερβολική χρήση της πονηριάς και κυρίως στο “Αλωπεκίζειν προς ετέραν αλώπεκα”….