-Όσο θα απαλλοτριώνουμε την ευθύνη των επιλογών και της διαχείρισης του δώρου της ελευθερίας μας αναμασώντας το κλισέ “ό,τι πει ο πνευματικός μας”, με αυτό το “ό,τι” να αφορά όχι σε ζητήματα πνευματικά και στο ότι δεν αγαπώ το Θεό αληθινά, αλλά στο χρώμα που θα βάψουμε το σπίτι, στη μάρκα του αυτοκινήτου που θα αγοράσουμε, στον αν θα κάνουμε Αγγλικά ή Γαλλικά, στο πως θα κόψουμε τα μαλλιά ή στο πως θα ρυθμιστούμε ψυχολογικά.

-Όσο θα παραβλέπουμε ότι οι Άγιοι τιμώνται για την αγιότητα του βίου τους, την “καύση” της καρδιάς για όλη την κτίση, την ταπείνωση και τη μετάνοια τους και όχι για τις γεωπολιτικές τους εκτιμήσεις ή τις απόψεις τους σε θέματα π.χ ιατρικά,

-Όσο θα θεωρούμε ότι μπορεί κάποιος, ακόμη και Αγιορείτης Μοναχός, να κατέχει την απόλυτη αλήθεια και την έδρα του αλαθήτου,

-Όσο η πίστη μας δεν θα είναι άθλημα και στάση ζωής, αλλά αναμονή, αδημονία και απαίτηση θαυμάτων σαν να μην μπορεί αλλιώς η εμπιστοσύνη μας σε Αυτόν να κρατηθεί ζωντανή.

-Όσο η ακραία κακοπιστία, η δομική άρνηση, η αυτοματοποιημένη καχυποψία και η κατάκριση των πάντων θα εκλαμβάνεται ως χριστιανική αρετή,

-Οσο η ασκητική αγωνιστικότητα κατά της φιλαυτίας, των παθών και του εγωισμού μας θα υποκαθίσταται από την “ένοπλη σταυροφορία” κατά των σκοτεινών δυνάμεων και των παντού ολόγυρα μας εχθρών και προδοτών,

τόσο

η κάθε πανδημία θα βρίσκει εύκρατο κλίμα και “υποκείμενα νοσήματα” στο εκκλησιαστικό σώμα για να οδηγεί σε συνθήκες θαλάμου εντατικής.

Και από εκεί και μετά, τί;