Παγκόσμια ημέρα ευτυχίας.

Σαν φάρσα ακούγεται σε μια εποχή που τα πάντα μοιάζουν να έχουν καταρρεύσει.

Μια έννοια που δεν μπορεί να γίνει συγκεκριμένη, άπιαστη, αισθανόμαστε  να γλιστρά σαν το νερό  μέσα από τα ακροδάχτυλά μας.

Ένας στόχος, ένας σκοπός, ένα κυνήγι ατέλειωτο χωρίς προορισμό.

Είναι το πάθος των αισθήσεων; Είναι η κοινωνία που ευημερεί; Είναι η ηθική εξύψωση;

Και πως μπορείς να την γιορτάζεις στα 2024 μέσα στο γκρίζο, στο μουντό, στον πόνο και στο θάνατο, στην αρρώστια, στον ολεθρο, στην εξαπάτηση, στην κοινωνική κατάπτωση, στην μεγάλη κρίση των βασικών πυλώνων μιας κανονικής ζωής.

Και έρχεται η 20η του Μάρτη να υπενθυμίσει πως το “το κυνήγι της ευτυχίας είναι βασικός ανθρώπινος σκοπός”. Αυτή η είναι η επίσημη απόφαση του συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών που τη θεσμοθέτησε στις 28 Ιουνίου του 2012.

Πάντα είχα την άποψη πως η ευτυχία είναι στιγμές που μόλις σε προσπέρασαν κατάλαβες αυτό το θρόισμα της απόλυτης πληρότητας. 

Είναι μετρημένες στιγμές που χαράσσουν την καρδιά και το μυαλό σου.Απλά πράγματα.

Είναι όμως έτσι; 

Πόσοι καθηγητές, γκουρού και επιστήμονες δεν έχουν μιλήσει για το δικαίωμα στην ευτυχία, τα βασικά βήματα που θα μας οδηγήσουν εκεί, ακόμη και τα διατροφικά μυστικά που θα την κάνουν πιο προσιτή…

Και πόσες χιλιάδες χρόνια απασχολεί την ανθρωπότητα…

Στην πορεία της ζωής μπερδέψαμε την ευτυχία, με τις υλικές απολαβές  με τα μπερδεμένα  συναισθήματα.. Και πάλι αδειαστήκαμε στη πορεία.

 Και κρατήσαμε εκ του αποτελέσματος και της αφαιρετικής οδού πως ευτυχία σημαίνει να μοιράζεσαι..

Η ευτυχία μπορεί συχνά να φαίνεται σαν να εξαρτάται από την τύχη.

Αλλά όπως και να φαίνεται ή να την νιώθουν εκείνοι που την έχουν – μέσα από την ικανοποίηση και τα θετικά συναισθήματα- υπάρχουν πιο συγκεκριμένοι οδοί για να βρει κανείς πού βρίσκεται η ευτυχία, ακόμη και αν δε το μάθει από τους ήδη ευτυχισμένους ανθρώπους.

Όσο μεγαλώνουμε τόσο καλύτερα καταλαβαίνουμε την αξία των κεκτημένων μας. Όχι με την αντίληψη της ιδιοκτησίας αλλά με την κατανόηση της αξίας και της σημασίας να έχεις ανθρώπους που σε αγαπούν και που αγαπάς , να απολαμβάνεις τη χαρά της δημιουργίας ..

Να επικεντρώνεσαι στην καθαρότητα των στιγμών και όχι στη θολούρα των εκκρεμοτήτων.

Να ευγνωμονείς το ξημέρωμα και την αλήθεια που βρίσκεται στο κατώφλι σου ..

Εξακολουθώ ωστόσο να πιστεύω πως η ευτυχία είναι στιγμές υπέρτατης χαράς αλλά μπορεί να γίνει και κατάσταση όταν παύσει  το αδηφάγο μας  είναι να προσδοκά πάντα κάτι καλύτερο από αυτό που ήδη έχει. 

Από τους πρώτους που μίλησαν γι’ αυτήν ήταν ο Αριστοτέλης, ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, τον οποίο τείνουμε να ξεχνάμε, είτε επειδή μας φαίνεται «δύσκολος», είτε επειδή νομίζουμε ότι είναι απαρχαιωμένος. Κι όμως, μέσα στη διδασκαλία του υπάρχουν όλα αυτά που αργότερα ενστερνίστηκαν και ανέπτυξαν οι διάφοροι γκουρού της ευτυχίας.

Στο έργο του Ηθικά Νικομάχεια, ο Αριστοτέλης θέτει ένα θαυμάσιο μοντέλο για το πώς τείνουμε να αναζητούμε την ευτυχία με 3 βασικούς τρόπους:

Μέσω της ευχαρίστησης: με αισθητηριακές εμπειρίες, νόστιμο φαγητό, ακούγοντας μουσική, αναζητώντας συγκινήσεις, περιπέτειες κ.ο.κ.

Μέσω της δημόσιας αναγνώρισης: η οποία περιλαμβάνει οποιαδήποτε φιλοδοξία επίτευξης φήμης / φήμης στην καριέρα μας, αλλά, πιο συχνά, έχει να κάνει με την πολύ πιο συνηθισμένη συνήθεια της αναζήτησης αποδοχής από φίλους, οικογένεια ή συναδέλφους κ.λπ.

Μέσω του στοχασμού: ή, με άλλα λόγια, της εύρεσης της ευτυχίας εσωτερικά, και όχι εξωτερικά.

Αν και το συναίσθημα «να είσαι ευτυχισμένος» είναι μοναδικό για κάθε άτομο, αυτοί οι τρόποι αναζήτησης της ευτυχίας μοιάζουν πιο συνειδητοί και γνώριμοι σε όλους μας.

Τι γίνεται όμως όταν προσπαθούμε να κατακτήσουμε την ευτυχία μέσω αυτών;

1. Η ευτυχία των απολαύσεων είναι φευγαλέα
Στην πρώτη περίπτωση, η ευτυχία μας θα είναι φευγαλέα. Για την ακρίβεια δεν θα είναι ακριβώς ευτυχία, αλλά απόλαυση. Και βέβαια μπορείς να γίνει κυνηγός της απόλαυσης και να την κατακτάς σε διάφορες στιγμές, το να περιμένεις όμως ότι θα ευτυχήσεις μέσα από αυτές είναι μάταιο.

.2. Αναγνώριση και αποδοχή: Όταν οι άλλοι επισκιάζουν εσένα
Στη δεύτερη περίπτωση και πάλι τα πράγματα πηγαίνουν καλά μέχρις ενός σημείου. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η επιτυχία των Social Media, που στόχο έχουν να μας δείξουν ωραίους και καλούς. Ακολουθώντας όμως αυτή την τακτική δεν αποκλείεται να χάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, καθώς θα νιώθουμε όμορφα, μόνο αν αρέσουμε στους άλλους.

3. Η εσωτερική ευτυχία του στοχασμού
Αν και οι δύο παραπάνω μέθοδοι, δεν αποκλείεται να μας βοηθήσουν στην κατάκτηση ευτυχισμένων στιγμών, με την προϋπόθεση ότι τις χρησιμοποιούμε με μέτρο, ο στοχασμός φαίνεται ότι είναι πιο αποτελεσματικός όσον αφορά αυτό που θεωρούμε ευτυχία.

Εδώ, δεν εξαρτιόμαστε πλέον από εξωτερικούς παράγοντες για την κατάκτηση της ευτυχίας. Αντίθετα, μαθαίνουμε ότι υπάρχει ένα εσωτερικό είδος ευτυχίας – που έρχεται με τη μορφή ονείρων, φαντασίας, αναπόλησης ή της απλής χαράς του να κάθεσαι και να είσαι παρών στη στιγμή – το οποίο μπορεί να μην είναι τόσο συναρπαστικό όσο τα άλλα, αλλά είναι σίγουρα πιο αξιόπιστο.

Η ευτυχία ωστόσο για εμένα δεν έχει λογική. Δεν γράφεις τι έχεις και τι θα ήθελες να έχεις  και μαθαίνεις τι είσαι από το αριθμητικό αποτέλεσμα. 

Είναι συναίσθημα. Και συνήθως την ανακαλύπτεις στη σιωπή μέσα από μια μορφή αγαλλίασης .Άρα μπορούμε να δουλέψουμε το μέσα μας στο εδώ και το τώρα.

Με τι μοιάζει η «εσωτερική ευτυχία» του Αριστοτέλη

Μια ευτυχισμένη ζωή ιδανικά περιλαμβάνει υγεία, οικονομική άνεση, γνώσεις, καλές σχέσεις και μια ικανοποιητική σταδιοδρομία. Αλλά, αν προσεγγίσουμε τη ζωή μας πρώτα μέσα από μια στοχαστική προοπτική, όχι περιμένοντας τα πράγματα να γίνουν ή να έρθουν σε εμάς, αλλά εμείς να τα βιώνουμε συνειδητά, θα μάθουμε σιγά-σιγά ότι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι ακόμη και χωρίς ευνοϊκές εξωτερικές συνθήκες.

Και, ως αποτέλεσμα αυτής της συνειδητοποίησης, κάθε στιγμή ή κατάσταση ευτυχίας που θα κατακτάμε θα είναι πιο κοντά στο νόημα της αληθινής ευτυχίας και δεν θα χάνεται, γιατί θα έχει γίνει εσωτερικό μας βίωμα.

Επομένως ..η ευτυχία  μπορεί και να μοιάζει  σαν να κολυμπάς σε έναν όμορφο, ήρεμο ωκεανό, αντί να στριφογυρίζεις συνεχώς από τα κύματα. .

Θυμήσου πότε ήταν που κολύμπησες σε ήρεμα πεντακάθαρα νερά..Την αίσθηση ελευθερίας θυμήσου. Αυτή σίγουρα ήταν μια ευτυχισμένη στιγμή.