Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας – Αέναες μάχες ενός αγώνα που συνεχίζει ακόμα αδιάκοπος – Της Τζένης Σουκαρά

Η «Ημέρα της Γυναίκας» δε είναι απλά άλλη μια επετειακή ημέρα, που αναγκάζει τους θεσμικούς αυτού του κόσμου να κάνουν την προβλεπόμενη ευχή

Η 8η Μαρτίου δεν είναι γιορτή.

Είναι καμπανάκι πως ο κόσμος παραμένει στρεβλός.
Είναι υπενθύμιση.
Υπάρχει για να θυμίζει τις αέναες μάχες ενός αγώνα που συνεχίζεται ακόμα αδιάκοπος σε όλη την υφήλιο, σε χώρους εργασίας και κοινοβούλια, σε ανήλιαγα υπόγεια και πίσω από τις κουρτίνες. Ενός αγώνα για το προφανές, για το αυτονόητο: πως δεν μπορεί να μιλάμε για ανθρωπότητα όταν το ένα μισό της δεν απολαμβάνει τον σεβασμό που του πρέπει.
Η «Ημέρα της Γυναίκας» υπάρχει για να θυμίζει τις ράφτρες στις βιοτεχνίες κάτεργα της Νέας Υόρκης που το 1908 ύψωσαν την φωνή τους, για πρώτη φορά διεκδικώντας εργασιακά δικαιώματα και για τις εργαζόμενες γυναίκες.
Η ημέρα της γυναίκας δεν είναι γιορτή. Είναι υπενθύμιση.
  • -Ότι δεν είναι δυνατόν μια γυναίκα από το Αφγανιστάν να βγάλει διαβατήριο χωρίς τη συγκατάθεση του συζύγου της
  • Μια γυναίκα από τη Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να να ζητήσει διαζύγιο
  • Μια γυναίκα από το Πακιστάν δεν μπορεί να καταγγείλει το σύζυγό της για ξυλοδαρμό
Είναι υπενθύμιση γιατί παρά τα αυτονόητα που πέτυχαν να αποκτήσουν οι γυναίκες της Δύσης, μόρφωση, εργασία, αντισύλληψη, “θεσμική ισότητα”, ακόμα μετρούν σεξιστικές συμπεριφορές στην επαγγελματική τους περιδίνηση, σεξουαλικές κακοποιήσεις , ενδοοικογενειακή βία.
Σοκάρει ο αριθμός των γυναικοκτονιών.
Η σημερινή ημέρα είναι υπενθύμιση
  •  Για τις γυναίκες της Παλαιστίνης και του Ισραήλ που μεγαλώνουν παιδιά σε συνθήκες πολέμου και τρομοκρατίας και πολεμούν παράλληλα για την ελευθερία.
  • Για τις γυναίκες που αγωνίζονται ενάντια στις συνθήκες σκλαβιάς στα κακαόδεντρα της Ακτής Ελεφαντοστού, για να απολαμβάνουμε τη σοκολάτα.
  • Για τις γυναίκες στις Ασιατικές χώρες που δε δέχονται να γίνονται αντικείμενο εμπορίου για να ικανοποιηθεί η γενετήσια ορμή του φθηνού τουρίστα.
  • Για τις γυναίκες πρόσφυγες που αποδεικνύουν πως τα σύνορα δεν παίζουν κανέναν ρόλο, μπροστά στην αξία της ζωής και της επιβίωσης.
  • Για εκείνες τις γυναίκες που κουβαλώντας σε μπόγους τα μωρά τους διασχίζουν ποτάμια και πελάγη, σύνορα χαρακιές στο σώμα του πλανήτη, πολεμώντας ως την τελευταία τους ανάσα να τα κρατήσουν στεγνά, ζεστά και ασφαλή.
  • Για τις γυναίκες που βρίσκονται στους αγώνες κατά του συστήματος, κατά της θρησκευτικής δουλείας
  •  Για τις γυναίκες που δε βρίσκουν ουσία στο lifestyle και στα πρότυπά του, που τις ευτελίζουν και τις καθιστούν άβουλα όντα.

Οι γυναίκες ανά τον κόσμο που έχουν ακονίσει τη σκέψη τους και γνωρίζουν καλά που ζουν, τι συμβαίνει και πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος .

  • Όσο υπάρχει ακόμα, έστω και μια γυναίκα κάπου στον κόσμο, σε συνθήκη θύματος, τόσο ο αγώνας της καθεμιάς από τις υπόλοιπες γυναίκες, αποτελεί καθήκον.. .
Αν λοιπόν θελήσετε σήμερα, χάριν της «επετείου», να κάνετε μια αγκαλιά σε εκείνες με τις οποίες μοιράζεστε τον πλανήτη, εντάξει, κάντε το.
Μετά όμως πάρτε το χέρι τους και χωθείτε μαζί ξανά στην μάχη. Για τα αυτονόητα.
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Related Posts