Η Ιστορία γράφεται πάντα
με βάση ένα κλειδί και μιά κλειδαριά
Άρθουρ Καίσλερ,Ο κομισάριος και ο γιόγκι

Πολλές φορές η Αριστερά υιοθετεί έναν οφιοειδή τρόπο ανάληψης/κατάληψης της εξουσίας,ο οποίος για να καταστεί αποτελεσματικός αποβάλλει κατά την εξέλιξη όλες τις αρχές των αριστερών[του ηθικού πλεονεκτήματος περιλαμβανομένου].Όσο κι αν οι ηγεσίες ισχυρίζονται ότι τα μέσα υποτάσσονται ή υπηρετούν τον σκοπό,έχει τόσο πολύ θολώσει η προοπτική και η βεβαιότητα της επίτευξης του τελικού σκοπού[;] ,ώστε τα μέσα γίνονται αυτοσκοπός διατήρησης της εξουσίας από τους ίδιους και τους ίδιους.

Οι ήττες της Αριστεράς[και λόγω των στρατηγικών λαθών του εκάστοτε Ιερατείου],η αγιοποίηση του[όχι πάντοτε καθαρού] παρελθόντος και η αναγόρευση σε ‘ήρωες’ του χώρου ανθρώπων με αλαζονική αυτοπεποίθηση[sic]προπαγανδιστή[αλλά δίχως ίχνος πνευματικότητας]αποδεικνύει τη λαθεμένη πορεία.

Η εμμονή στην αιτιοκρατία παραπέμπει σ’επικίνδυνο ρομαντισμό και η καλλιεργούμενη ψυχολογία του πλήθους των αγανακτισμένων αντιφάσκει στο οποιοδήποτε όραμα για έναν καινούργιο κόσμο[ηθικά πλασμένο;].Η Ιστορία σκαρώνει φάρσες για εκείνους που θέλουν να εμφανίζονται σαν προλετάριοι-εξεργεμένοι εκ του ασφαλούς και για όσους δηλώνουν ότι μισούν την τάξη τους[χωρίς ν’απορρίπτουν τα σχετικά προνόμια].Τα πειστικά ψεύδη έχουν ημερομηνία λήξης είτε γιατί πέφτουν οι μάσκες,είτε γιατί ακυρώνονται από τα γεγονότα.Οι συσκευασμένοι μύθοι διαψεύδονται από τη λογική και οι απλο’ι’κοί συμβολισμοί σβήνουν με τον πρώτο φόβο απολογισμού[απολογίας;] απέναντι στη λα’ι’κή οργή.

Οι απεγνωσμένοι σταυροφόροι[που δεν πιστεύουν στον Σταυρό],οι αντεστραμμένοι/οπισθοδρομικοί επαναστάτες[revolutionnaires à rebours][Καίσλερ]που έχουν την ψευδαίσθηση ότι δικαιώνονται από τους αγώνες των άλλων,οι κομφορμιστές της εκάστοτε ‘κομματικής ορθότητας’,οι αρνούμενοι τις [έστω κόκκινες]γραμμές της ηθικής,οι συνωμοσιολογούντες κατά της Επιστήμης[πλην του μαρξικού passe-partout],οι έτοιμοι να συμμαχήσουν με τον Διάβολο για να πάρουν[ή για να μην χάσουν] την εξουσία,στερούν από την Αριστερά το οξυγόνο της αλήθειας,προσπαθώντας να το αντικαταστήσουν με την πανουργία της προπαγάνδας.

Νοσηρές έμμονες ιδέες ανθρώπων που [μοιάζει να]ζουν σε παράλληλα σύμπαντα[καθώς η πραγματικότητα τους τρομάζει],φανατικών με κλειστούς ορίζοντες ερμηνείας της Ιστορίας,με εγγενή αδυναμία ν’αντιληφθούν το σύνολο,το δάσος,με αυταπάτες και νευρωτικές δοξασίες περί ειδώλων[τα οποία όσο εκ-πίπτουν ,τόσο περισσότερο λατρεύονται από τους ‘πιστούς’]κυριαρχούν εδώ και πολλά χρόνια και –δυστυχώς-δίνουν τον τόνο στην Αριστερά.Το ‘ειδοποιό ήθος’[;] μιάς οριζόντιας ισοπεδωτικής αντίληψης της κοινωνίας,το οποίο δεν βάζει καν τη Δημοκρατία μέσα στον συλλογισμό,καταλήγει σε νεο-βαρβαρισμούς διακρίσεων των πολιτών[βλέπε αφορισμούς για τον κυρ-Παντελή].Από την άλλη η ιδεολογία της ηγεμόνευσης γίνεται ένας κυλιόμενος τάπητας,όπου η συναλλαγή με τους ‘εχθρούς’ συνιστά τον ύψιστο τακτικισμό[πάντοτε στο όνομα της τελικής νίκης][;].Η διεύρυνση επιρροής δεν γίνεται προς τους ομο’ι’δεάτες συνοδοιπόρους αλλά προς τους χρήσιμους ηλίθιους,αυτούς δηλαδή που δέχονται να εργαλειοποιηθούν[συνήθως με κάποιο ίδιον όφελος]

Επειδή οι διάφοροι κομισάριοι βλέπουν μόνον τον απέναντι εχθρό κι αρνούνται να δουν τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι τους,καλά θα ήταν οι αριστεροί πολίτες να βρουν τρόπο ν’απαλλάξουν την Αριστερά από τα κάθε είδους απολιθώματα και τους ακραίους παίκτες[οι οποίοι συχνά ουρλιάζουν για να κρύψουν παλιές ένοχες σιωπές] και να προετοιμάσουν οι ίδιοι την άμυνά τους στις επερχόμενες αδικίες κι ανισότητες του νεοφιλελευθερισμού και των συντηρητικών επιλογών,πριν κηρυχθεί η αντ-επίθεσή τους με όπλο την καθαρότητα των προ-θέσεών τους και την ακεραιότητα των στρατηγών τους.

ΥΓ.’’Μάρτυς είμαι,όχι μάντης πια,
εσθλών αγώνων’’[Αντ.Μακρυδημήτρης,Ελλάς]