Παγκόσμια ημέρα πρόληψης κατά του Καρκίνου του Μαστού.

Συνήθως αποφεύγω να γράφω για τον καρκίνο, ίσως γιατί με έχει σημαδέψει βαθιά αφού ήταν η αιτία να χάσω και τους δυο μου γονείς αρκετά νέους.

Απο παιδί έμαθα να ζω με τον φόβο μήπως χάσω τη μάνα μου, η οποία νόσησε το 1981 από καρκίνο του μαστού.

Τότε η αρρώστια αυτή έμοιαζε με ένα αχαλίνωτο τέρας που προσπαθούσαν να καταλάβουν οι γιατροί και όχι να δαμάσουν, όπως γίνεται σήμερα.

Τότε η μαστεκτομή θεωρείτο η πιο ασφαλής, σκληρή αλλά αποτελεσματική μέθοδος.

Αυτό είχαμε λοιπόν!

Οι προγνώσεις της εποχής μιλούσαν για επιθετικό καρκίνο και έδιναν σε μια πολύ νέα γυναίκα ελάχιστα χρόνια ζωής.

Όλοι ζήσαμε -και περισσότερο εκείνη- με τη σκιά στο βλέμμα ..

Καταλάβαμε από πολύ νωρίς πως η πρόληψη ήταν η ασπίδα στη μάχη.

Το αντίδοτο στο θάνατο ήταν η θέληση για ζωή και το πείσμα πως θα νικήσεις. 

Ο καρκίνος του μαστού είναι ο συχνότερος τύπος καρκίνου στις γυναίκες του δυτικού κόσμου.

Από παιδί αυτό το έμαθα και το έζησα.

Στην μητέρα μου που τότε ήταν 45 χρονών έδιναν οι γιατροί 3 χρόνια ζωής.

Έζησε άλλα 16 και έφυγε από “αστοχία στην …πρόληψη!” Υποτίμησε τις καταστάσεις.

Όλα αυτά τα χρόνια όμως ήταν μαχήτρια!

Δεν το έβαλε ούτε μια στιγμή κάτω.

 42 χρόνια από τότε, η  θνητότητα από τη νόσο έχει μειωθεί σημαντικά  , γεγονός που αποδίδεται κυρίως στους εξής παράγοντες:
α) στην ευαισθητοποίηση των γυναικών και διάγνωση της νόσου σε πρωιμότερο στάδιο
β) στην καλύτερη γνώση της βιολογίας του καρκίνου του μαστού με αποτέλεσμα πιο
αποτελεσματικές στρατηγικές αντιμετώπισής του, σε αρχικά στάδια
γ) στη φαρμακευτική πρόοδο για την αντιμετώπιση της νόσου

Η αιτιολογία του καρκίνου του μαστού δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως, αλλά στην εμφάνισή του φαίνεται ότι συμβάλλουν τόσο περιβαλλοντικοί (σωματικό βάρος, εξωγενής λήψη οιστρογόνων) όσο και γενετικοί παράγοντες.

Γνωρίζω  πόσο ψυχρή κατάσταση  για όλες μας είναι η στιγμή που κάνουμε μαστογραφία. 

Ποτέ δεν την συνήθισα και ας μην ήταν επώδυνη εξέταση.

Ήταν επώδυνη στην ψυχή μου που πάντα αντιπαλεύει το παρελθόν  με το απόλυτα ρεαλιστικό παρόν μου.

Όταν  βγαίνω από την εξέτασή αυτή, θυμάμαι την μητέρα μου και αναζητώ την θέλησή της  μέχρι τα αποτελέσματα, αναζητώ εκείνη την φλόγα των ματιών της που αντίκρυζα από μικρό παιδί όταν  την κοιτούσα με αγωνία.

Τότε μου έλεγε “ποτέ δεν χάνουμε το ραντεβού με τη ζωή .Η εξέτασή μας προέχει. Και αν συμβεί ακόμα κάτι εάν μπορεί να εγχειριστεί μην το φοβάσαι!Σου δίνει  ευκαιρία η ζωή να το παλέψεις”

Με αυτές τις λέξεις μεγάλωσα.

Βαριά σκιά.

Έζησα και τον πόνο, και την αγωνία, και την τεράστια δύναμη των ανθρώπων που μάχονται.

Έχω θαυμάσει το ανθρώπινο μεγαλείο!

Έχω θαυμάσει την σοφία τους  μετά από μια τέτοια διαδικασία. Το “ξεσκαρτάρισμα τους” στα σπουδαία από τα περιττά.

Τότε όλη αυτή η οδυνηρή εμπειρία ήταν ταμπού και κανείς δεν ήθελε να την  συζητήσει.

Ο καρκίνος έφερνε σε στίγμα.

Σήμερα που δεν υπάρχει σπίτι που ο καρκίνος δεν του έχει κτυπήσει την πόρτα αυτό γίνεται δύναμη και μήνυμα να φτάσει παντού πως υπάρχει ζωή και μετά από την αρρώστια. 

Τώρα πια όλα έχουν αλλάξει. Τα πάντα έχουν αλλάξει.

Ήμουν μαθήτρια του δημοτικού όταν η μαμά μου νόσησε και την έχασα όταν πια είχα τελειώσει το σχολείο, την σχολή μου, και ήμουν ήδη  παντρεμένη .

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο, το ισχυρότερο μήνυμα αισιοδοξίας μέσα στο ζοφερό τοπίο μια σκληρής πραγματικότητας.

Η ανθρώπινη πίστη και η θέληση για ζωή, πλάι στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. 

Αφιερωμένο σε όλες τις μαχήτριες της ζωής που βλέπουν τη ζωή με άλλα μάτια!

Σε αυτές τις υπέροχες με την αγέρωχη ματιά..

Που αγαπούν τις  χαραυγές και τα ηλιοβασιλέματα .

Μοιάζουν με θάλασσες  με εκείνον τον  ορίζοντα που ποτέ δεν τελειώνει…

Σε εκείνην!