Σφιγμένοι• Καχύποπτοι και μονίμως θυμωμένοι• Αγριεμένοι από τις εναντίον μας “καταδιώξεις”•
Διαρκώς καταγγέλλοντες και συγχρόνως καταγγελμένοι•
Σίγουρα ταραγμένοι, γεμάτοι κόμπους και από βρόγχους και θηλιές πιασμένοι, είχαμε, σε κάποιες στιγμές κινηματογραφικού χρόνου, ενορατικές ματιές που πάνω σ’ έναν ήρεμο καμβά μπορούσαν να συλλαβίσουν, από το τέλος προς την αρχή, ότι κάποιος είχε γράψει: ένα ωμέγα με υπογεγραμμένη• και λίγο πιο μπροστά ένα έψιλον και παραδίπλα, αριστερά τους, ένα μόλις διακρινόμενο Θήτα κεφαλαίο: Θεώ•Τω Θεώ,ίσως.
Τί τω Θεώ;
Δόξα τω Θεώ.
Για ποιό;
Για όλα.
Για τη Φύση,την άθληση,τα παιδιά,τα βιβλία,τη δουλειά,την κούραση,αλλά και για την αδικία,το διωγμό και
τη συκοφαντία.
Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.
Χωρίς πολλά λόγια,αποδείξεις και θαύματα.
Εν σιωπή.
Γιατί χωρίς γαλήνη,δεν μπορείς να βρείς τη αλήθεια,όπως έλεγε στην ταινία.
Γιατί την πίστη δεν την εξαρτάς από τους ανθρώπους,όπως σου απαντά ο πρωταγωνιστής.
Γιατί μέσα από την όποια ατέλεια του κάθε ανθρώπινου,ακόμη και κινηματογραφικού,έργου,αν κοιτάξεις πιο καλά μπορείς να δείς κάποιος να γράφει για τη γαλήνη,την υπομονή, την ταπείνωση και την πίστη,που τόσο δραματικά μας λείπει, βάζοντας, όπως ο Άγιος Νεκτάριος, αυτή την υπογεγραμμένη κάτω από το ωμέγα στο Δόξα τω Θεώ!