Πρώτη ημέρα του Σεπτέμβρη.

Και στα δικά μου χρόνια τα παιδικά, κάπου εδώ αποχαιρετούσα το καλοκαίρι και την Κόρινθο γυρίζοντας πίσω στον Πειραιά.

Ανήκω σε μια γενιά που ακόμα περπατούσε μέχρι το σχολείο και μετά γύρισε πίσω με τα πόδια… Από τη Ζεας μέχρι το Ν. Φάληρο και πίσω. Πάντα η ίδια διαδρομή.Οι ανηφόρες του Προφήτη Ηλία με τις κατηφόρες του Φαλήρου. Τα χαμόσπιτα, με τα πανέμορφα διόροφα και τις μεγάλες πολυκατοικίες με τις βεράντες τις τεράστιες στα ρετιρέ.

Και το τρόλεϊ κάπου πιο δίπλα να μας περιμένει.

Ανήκω σε μια γενιά που πέρασε όλο τον ελεύθερο χρόνο της στους δρόμους με τους Φίλους της.

Σε μια οδό στους πρόποδες του Προφήτη Ηλία που οι παιδικές φωνές ακούγονταν …μέχρι το Πασαλιμάνι!
Και που έπρεπε να ακούσουμε την φωνή της μάνας μας για να σημάνει λήξη.
Μια γενιά που έπαιζε κρυφτό τα καλοκαίρια ακόμα και όταν σκοτείνιαζε.
Μια γενιά που έπαιζε λάστιχο παντού ακόμα και στους διαδρόμους του σπιτιού της.

Μια γενιά που βρήκε, μάζεψε, έπλυνε και επέστρεψε άδεια μπουκάλια κόκα κόλα στο τοπικό μανάβικο για πέντε λεπτά το καθένα.
Μια γενιά που το ξυλάκι κακάο ήταν πρώτη φίρμα παγωτό, και το φρατζολάκι με πατατάκια ήταν το μενού στα διαλείμματα του δημοτικού σχολείου.

Σε μια γενιά που στην εφηβεία ήταν ροκ και το έγραφε σε τσάντες, στα θρανία και στα χέρια. Που άκουγε ραδιόφωνο ερασιτεχνικούς σταθμούς και ηχογραφούσε τα καλύτερα τραγούδια.

Μια γενιά που μάζευε φωτογραφίες, λευκώματα  και άλμπουμ αποκόμματα από τις εμπειρίες της ζωής μας .
Μια γενιά που έπαιζε επιτραπέζια παιχνίδια τις βροχερές μέρες και ρακέτες τα καλοκαίρια.

Μια γενιά που είχε γονείς που ήταν εκεί.Ποτέ αλλού!

Μια γενιά που περνάει και δυστυχώς δεν θα επιστρέψει ποτέ όσο κι αν προσπαθούμε διότι ..μεγάλωσε, έκανε παιδιά , δημιούργησε και  προχωρά.

Μου άρεσε το να μεγαλώνω. ..όταν το έκανα ήταν οι καλύτερες στιγμές μου. 

Καλό μήνα σε όλους

#Για τους συμμαθητές μου

#Για τον Πειραιά

#Για τη Ζέας

#Το Πασαλιμάνι