Κι εκεί κοντά στ’  απομεσήμερο καθώς το μυαλό μου ταξίδευε σ αυτήν την απέραντα μοναχική ,αδιέξοδη και επαναλαμβανόμενα καταστροφική χώρα πού βγάζει κραυγή αγωνίας εδώ και χρονια, σ ένα δωμάτιο ερμητικά κλεισμένο από τούς εκ τού ασφαλούς προύχοντες κι ωφελημένους από κοστούμια ραμμένα στο νούμερο τους , κρατούντες τα κλειδιά τής έρημης πατρίδας τού κανένας για κανέναν(ίσως μονάχα για έναν,άντε δύο, το πολύ τρεις και οι φίλοι αυτών)μου ‘ρθαν οι στίχοι τού τραγουδιού ,τα παιδιά πού χάθηκαν , από το δίσκο το περιβόλι τού τρελού τού Διονύση ….

<<Τα πιο ωραία παραμύθια απ’ όσα μού χεις διηγηθεί,αχ είναι εκείνα που μιλούσαν για τα παιδιά πού έχουν χαθεί …στο στοιχειωμένο δάσος ,στου δράκου το πηγάδι ,στης στρίγγλας
τήν σπηλιά >>…κι ασυναίσθητα ένα δάκρυ κύλησε …δεν ξέρω αν ήταν απόγνωσης ή οργής…Ποια η σημασία πλέον.

Η παράσταση Ίδη εχει αρχίσει… Πλουμιστες, περίτεχνες, απρόσωπες και εξ ανάγκης πολιτικές μαριονέτες ,χειροκροτητες επ αμοιβή …διακινητες παράνομων παρ-ουσιών(αναγκαίο εφέ τών εισαγωμενων και μη συμβούλων επικοινωνιας),πωλητές ιδεών και οραμάτων , ενοικιαστές υπαίθριας κατά προτίμηση προεκλογικής …<<χαράς>> ,
πρόσκαιρης ευθυμίας, περιφερόμενοι αναπτυξιακοί δείκτες αξιολόγησης <<φίλων>> επενδυτών με τα λεφτά ημών τών αφελών μετά συνοδείας βαρυσήμαντων δηλώσεων ανερυθρίαστων αφηγητών.

Κι από το βάθος τής αιθουσης … να δραπετεύει απ’ το παλιό ραδιόφωνο μια τελευταία μελωδία …κάτι σαν εθνικός ύμνος τών αστέγων πυρπολητων τών καθώς πρέπει τίποτα …Ταξική υπεροψία τήν λες … ή άγνοια κινδύνου.
<<Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα βάλε στα όργανα φωτια>>

Και να ξέρεις τα διαλεχτά αυτά παραμύθια δεν θα χουν καλό τέλος.. Οι βαλβίδες αποσυμπίεσης είναι τού περασμένου αιώνα…Δυσλειτουργικές ,ξεπερασμένες και επικίνδυνα άχρηστες δια την ανασύσταση τού καλά δομημένου συστήματος.
Στο τέλος,αυτό το τέλος ,θα είναι το τέλος…να το θυμάσαι …σαν προφητεία πού ανατρέπει τήν ιστορία.