Κάπου στα τέλη του ‘80 έχεις ένα οικοπεδάκι και σκέπτεσαι να το κτίσης. Φέρνεις μπουλντόζες ισοπεδώνεις, προσθέτεις χώματα, κάνεις την έκταση τετραπλάσια της αρχικής και ρίχνεις τα μπετά. Στην συνέχεια κάνεις τις πρώτες διαμορφώσεις.
Το μεταβιβάζεις στον επόμενο ο οποίος συνεχίζει τις διαμορφώσεις πιό δυναμικά παρά τις οχλήσεις διαφόρων για το ιδιοκτησιακό.

Το οικοπεδάκι- οικοπεδάρα πλέον μεταβιβάζεται σε νέο τρίτο ιδιοκτήτη ο οποίος στα χνάρια των προηγούμενων συνεχίζει απτόητος τις ομορφιές, τις φυτεύσεις, τις διαμορφώσεις αλλά και την προσπάθεια “νομιμοποίησης” της οικοπεδάρας.

Η τύχη της “νομιμοποίησης” πέφτει στα χέρια ενός νέου επόμενου ιδιοκτήτη και πέφτει πλέον στο τραπέζι το οικονομικό.
Στην κουβέντα του λένε : -Το φτιάξατε; Καλό το κάματε. Μπράβο σας. Λοιπόν σας το νοικιάζουμε για 40 χρόνια με τόσα ευρουλάκια τον χρόνο. Α, και κάτι ψιλοεισπρααξούλες από χρήσεις ε, θα τα βρούμε με όχι λιγότερο από 70%!

Και όπως λένε στα χωριά το deal είναι take it or leave it!
Και τώρα τι; Έχουν πέσει τόσα λεφτά, τόσες επενδύσεις. Μήπως απλά να μετακυλήσουμε το κόστος στους “πελάτες”; Ε, ναι αυτό είναι αλλά δεν θα το πούμε ακόμα … Ας πανηγυρίσουμε που βρήκαμε λύση μετά από 40τόσα χρόνια και … βλέπουμε!!

Τέλος της ιστορίας!
Η ιστορία όμως των έργων με μπαζώματα και λοιπά υλικά δεν είναι μοναδική. Τα περισσότερα έργα στον τόπο κάπως έτσι ετσιθελικά και λεβέντικα ξεκινάνε. Όλα στον αέρα.
Χωρίς (συνολικό) σχεδιασμό, χωρίς προγραμματισμό. Ο δρόμος των σωστών και νόμιμων διαδικασιών δεν περνάει από το μυαλό των ενδιαφερομένων. Ισχύει μόνο το πάμε και .. βλέπουμε!
Εξάλλου και την επένδυση και το …μάρμαρο το πληρώνει πάντα ο …άλλος!