Οι γιορτές πέρασαν με χαρές και ανάπαυλα, προσπαθώντας ο καθένας να βγει για λίγο απ’ τον κυκεώνα της δύσθυμης καθημερινότητας, όμως, όσο περνάνε οι μέρες, οι συζητήσεις γύρω από τις επερχόμενες εκλογές ολοένα και θα κορώνουν μέχρι την 21η Μαΐου (του πρώτου εκ των δύο όπως δεδομένα προβλέπεται εκλογικών κύκλων) την Κυριακή, σύμφωνα με τον Συναξαριστή, του Τυφλού.

Στον Ιωάννη περιγράφεται το θαύμα του Ιησού που έδωσε φως στον τυφλό εκ γενετής που βρέθηκε στον δρόμο του. Αυτή την Κυριακή λοιπόν, όλοι προσμένουν το προσωπικό τους θαύμα. Άλλοι λαχταρούν την απόλυτη αυτοδυναμία, άλλοι το βέλτιστο (διψήφιο) ποσοστό έτσι ώστε ευνοηθούν αποκτώντας δικαιώματα στους όρους του παιχνιδιού, άλλοι προσπαθούν να πείσουν, άλλοι να κρύψουν σβαστικοφόρα τέρατα και να δαμάσουν τον θυμό με χαλινάρια που στάζουν αίμα, άλλοι να καρπωθούν ό,τι μπορέσουν κι όλοι μαζί μια λύση, σαν απ’ τον ουρανό, να βρουν το νικηφόρο φως τους που αποτιμάται εντέλει σε τι; Σε λύσεις προσωπικών ζητημάτων και βολεμάτων ή σε μια πανελλαδική προσπάθεια ουσιώδους αλλαγής;

Η ανήλεη, παντός είδους, κρίση των τελευταίων ετών (κι εδώ καταχρηστικά επιλέγεται ο όρος μιας και έχει γίνει βορά πολιτικάντηδων όρνιων) μας έχει κάνει επιρρεπής σε εγωισμούς, με αποτέλεσμα να επικρατεί ένας εαυτουλισμός που συν τω χρόνω περισσότερο μαστίζει παρά βοηθάει έστω και σε ατομικό επίπεδο. Όμως το φαινόμενο αυτό δεν είναι νέο. Και δεν πρέπει οι Έλληνες πολίτες να φρονούν πως κάθε μέρα, επειδή περνάνε από βάσανα, δυσκολίες, ελλείψεις, είναι αλάθητοι και βαπτίζονται στο καθαγιασμένο νερό της κολυμβήθρας του Σιλωάμ, όπως ο καημένος τυφλός του Ευαγγελίου, περιμένοντας κάποιον να τους σώσει ω του θαύματος. Διότι τυφλοί πολίτες εκ γενετής, ελπίζω να θέλουμε να πιστεύουμε, δεν είμαστε.

Πολλές όμως οι αμαρτίες μας και διαχρονικές. Μία εξ αυτών η ανέσωστη τάση κατάκρισης ως εκτόνωση. Στην Ελλάδα αυτό το φαινόμενο είναι ιδιαιτέρως εύφλεκτο μιας και σπάνια απαντάται σε άλλες χώρες το ρητό: «η ψήφος είναι μυστική», που ηχεί σαν δικλίδα ασφαλείας για τον ψηφοφόρο σε περίπτωση που στήριξε κάποιο κόμμα κι έπειτα, για διαφόρους λόγους, αποφάσισε να το καταδικάσει όχι ως πρώην υποστηρικτής αλλά ως ανέκαθεν κατακριτής του, φοβούμενος να εκστομίσει την ψήφο του. Τον ίδιο παρανοϊκό πόλεμο δέχονται και οι εκλεγμένοι πολιτικοί που προσωπικά, σαν τράγοι αποδιοπομπαίοι, φρονούνται, παρωπιδικά λανθασμένα, ως μαριονέτες των ανωτέρων, χωρίς προσωπική άποψη και βούληση, μη δυνάμενοι και να διαφωνήσουν ενίοτε με την οργάνωση, παράταξη, κόμμα απ’ το οποίο έχουν επιθυμήσει να εκπροσωπούνται. Κι έτσι στερούνται εμπιστοσύνης δαιμονοποιημένοι πριν καλά καλά το όνομά τους γραφτεί στο ψηφοδέλτιο.
Αυτή η στρεβλή ματιά αμαυρώνει τον δημοκρατικό φακό απ’ τον οποίο επιθυμούμε να βλέπουμε τα πράγματα. Το καθολικό τσουβάλιασμα που εδράζεται στη θυμική αντίδραση του κόσμου ισοπεδώνει τα πάντα εξισώνοντας σε μια χαοτική χοάνη τον δίκαιο με τον λαϊκιστή, τον ψεύτη με τον ειλικρινή και λειτουργεί ως παραπολιτικό θέσφατο καταντώντας να εργαλειοποιείται απ’ τους εχθρούς της Δημοκρατίας ως το «καλύτερό τους χαρτί» για να την πολεμήσουν.
Και σε αυτά τα φθηνά όπλα έρχονται να προστεθούν τα εμπορευματοποιημένα σκάνδαλα που σκάνε μόνο όταν πυροδοτούνται μυστηριωδώς από εκμεταλλευτικό χέρι, μιντιακού και κούφιου εκτοπίσματος, με τους πολίτες τσιγκελωμένους ωσάν οβελίες στο αγκίστρι του κίτρινου Τύπου για άλλη μια φορά, οι πολυδιαφημισμένες ανταλλαγές λεκτικών δηλητηρίων και βορβόρων μεταξύ πολιτικών, οι «ψηφοφάκες» των ακατάσχετων υποσχέσεων με τις επισκέψεις υπουργών σε μαγαζιά ως πειστήρια της ανάκαμψης, και τέλος –τα υπερόπλα– οι πύραυλοι των ανοδικών αριθμών και ποσοστών ανάπτυξης που εκτοξεύονται με θόρυβο κάθε φορά μα προσγειώνονται σε ένα ήδη κατακερματισμένο έδαφος.

Ακολουθώντας το θαύμα του Θεανθρώπου, καταλήγουμε πως πρέπει εμείς οι ίδιοι να γιατρευτούμε απ’ την κοινωνικοπολιτική τυφλότητα και το φάρμακο που ψάχνουμε είναι η ψήφος. Μόνο μέσω αυτής μπορεί να δοθεί το λάκτισμα και για να γίνει αυτό θα πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ορθάνοιχτα, μην αφήνοντας τη μοίρα μας έρμαιο σε αυτοαποκαλούμενους «θαυματοποιούς» και «αρχιερείς» που δοξολογούν βίαιες παρακρατικές πρακτικές. Μπορεί να ηχεί σαν ένα χιλιοειπωμένο κλισέ, μα ακόμη και τα κλισέ πολλές φορές, λόγω της ενίοτε σκόπιμης φθαρτότητάς τους, χρειάζονται να υπενθυμίζονται με σύνεση για να μπορέσουν να μεταδώσουν ανόθευτο το καίριο μήνυμά τους.