Σε πρωτάκουσα παιδάκι μαθητής στην Ε ή στην ΣΤ δημοτικού..

Δεν θυμάμαι ακριβώς… Εκείνο το καλοκαίρι του 74 όταν η Δημοκρατία έκανε τα πρώτα της δειλά ,μα περήφανα βήματα μετά από 7 χρόνια  σιωπής.
Ένα κάποιο βράδυ, λοιπόν ,στο σπίτι του θείου μου ,με τη μεγάλη βιβλιοθήκη που στοίχειωσε μέσα μου για μια ζωή, έβαλε στο πικ- απ, ένα μεγάλο δίσκο 33 στροφών με τίτλο τα τραγούδια του αγώνα [μετά στην εφηβεία συνειδητοποίησα ότι εκείνη τη βραδιά ένα καινούργιο κεφάλαιο είχε ανοίξει στην ζωή μου ] ο ξάδερφος μου φοιτητής της Ιατρικής [πρότυπο για μας] που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις εκείνες τις μέρες του πολυτεχνείου μαζί με τους νέους που τους έλεγαν αλήτες, όπως εγραφε χαρακτηριστικά κι ο ποιητής …

Ελάτε ν ακούσετε, είπε, μια τρομερή φωνή! Πλησιάσαμε κοντά με την ξαδέρφη μου κι έναν φιλο του…Έβαλε τέρμα την ένταση και μέσα στο δωμάτιο λες και ξεδιπλώθηκε η ρωμιοσύνη ολάκερη από τους μουσικούς δόμους του Μικη και την στεντόρεια φωνή της Φαραντούρη.
Μεγαλώσαμε απότομα εκείνες τις μέρες…

Η πολιτική μπήκε στο αίμα μας. Ξαφνικά αρχισε η αναζήτηση ενός αλλου κόσμου..

Τα γεγονότα έτρεχαν, τα τραγούδια περιέγραφαν έναν αλλον κόσμο…Τα οράματα του Μακρυγιάννη,οι ποιητές, ο Ριτσος,ο Ελυτης, ο Αναγνωστάκης, ο Βάρναλης, ο Σεφέρης αρχίσαν να φωλιάζουν στην ψυχη μας…Δεν πολυκαταλαβαιναμε αλλά όλα ήταν σαν ενας δυνατός αέρας που σε συνεπερνε ,σε ταξιδευε, σε μέρη μαγικά οπου ο άνθρωπος αναβαπτιζόταν μέσα από ιδέες πανανθρώπινες ,για έναν ομορφότερο κοσμο ,περισσότερο δίκαιο..

Κι έτσι ξεκίνησε αυτό το όμορφο ταξίδι που κραταει ως τα σήμερα. Όσες  δυσκολίες κι απομυθοποιήσεις κι αν εχει…
Ξέρεις, απόψε Μικη που ετοιμάζεσαι να φυγεις, θέλω να σου πω ένα ευχαριστώ .Ένα ευχαριστώ γιατί μέσα κι απ την δικη σου πορεία έμαθα ν αγαπώ μ έναν ιδιαίτερο τρόπο την πατρίδα μου ,χωρίς να μισω τις πατρίδες των αλλων…

Έμαθα να σέβομαι την παράδοση του λαού μου χωρίς να είμαι δέσμιος προκαταλήψεων κι αναχρονιστικών αντιλήψεων. Έμαθα να αγωνίζομαι για αρχες και αξίες που είχαν στον πυρήνα τους τον άνθρωπο

Εμαθα την γλώσσα των ποιητών ,του δίκαιου και της ελευθέριας.

Τη γλώσσα, δηλαδή, που ενώνει έναν Χριστό, έναν Τσεγκουεβαρα, εναν Λαμπρακη, εναν Νικηταρα, εναν Παναγουλη, εναν Πετρουλα, εναν Αυξεντιου, εναν Κωστα Γεωργακη, εναν Σπυρο Μουστακλη, μια Ηλεκτρα Αποστολου, μια Λελα Καραγιαννη….

Εμαθα Μικη να νοιώθω περήφανος για την δικη μας σημαία, αυτή που κυμάτισε στον απελευθερωτικο αγωνα του 21,του 12-13, του 1940,αυτη που κυμάτισε στην ελεύθερη Ελλάδα πάνω στα βουνα, αντιστεκομενη στην βαρβαρότητα των φασιστών.

Που πρωτοστάτησε στους αγωνες για την Δημοκρατία με το 1-1-4….για την Ενωση με την Κυπρο, στον αντιδικτατορικο αγωνα, στο πολυτεχνειο,στον αντιμνημονιακο αγωνα της τελευταίας δεκαετίας.
Ξέρεις Μικη, δεν φεύγεις απόψε μοναχος σου,μαζι σου έρχονται σαν φρουρά τιμητική τα χρονια της εφηβειας ολων μας…

Χιλιαδες μικρά αστεράκια σ έναν ολοσκότεινο ουρανο ,που απόψε θα φωτίσει όπως το βράδυ της Ανάστασης.

Της Ανάστασης ενός λαού που ήθελε να ναι λεύτερος,που ηθελε να ναι ανεξαρτητος, που ηθελε αερα καθαρο στα πνευμονια του…γι αυτο και τον εσταυρωσαν ξανα και ξανα μες τους αιωνες…

Ξερεις Μικη, δεν φευγεις μοναχος αποψε ……………..