Αν το περίκλειστο λεκανοπέδιο της Αττικής βοηθούσε στο να ακούγονται οι ερασιτεχνικοί ραδιοσταθμοί η θέση της πόλης της Κορίνθου κάτω από τα υψώματα της περιοχής του Ισθμού ήταν απαγορευτική σε οποιοδήποτε “ασθενές” σήμα.
Στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 οι μόνοι σταθμοί που ακούγονταν στο κατά τα άλλα βουβό ραδιοφωνικό τοπίο, ήταν οι κρατικοί που είχαν αναμεταδότες στο Σουσάκι.
Λίγο πιο τυχεροί ήταν αυτοί που έμεναν στην παραλιακή Κορινθία που βρέχεται από τον Σαρωνικό μιάς και μπορούσαν να ακούσουν πχ τον ραδιοερασιτέχνη Geronimo Groovy που οι εκπομπές του είχαν μεγάλη εμβέλεια.
Στην πόλη για να ακούσει η τότε νεολαία μια κάποια μουσική με μοντέρνα τραγούδια, ελληνικά ή ξένα έπρεπε να περιμένει συγκεκριμένη ώρα μιας (!) εκπομπής σε συγκεκριμένη ημέρα μετάδοσης από ένα κρατικό ραδιοσταθμό. Τίποτα άλλο μέχρι την επόμενη …εβδομάδα!
Κάπου όμως εκεί κοντά τους 1600 / 1700 χιλιόκυκλους ακουγόταν με κάποιο τρόπο ανάμεσα σε κυματισμούς στην ένταση και κάποια παρασιτάκια ο Αμερικάνικος!
Ο Αμερικάνικος σταθμός εξέπεμπε από την Βάση της Νέας Μάκρης και φυσικά το ρεπερτόριο του είχε τα πάντα όλα. Από Σινάτρα και Ντιν Μάρτιν μέχρι Έλβις, Μπήτλς, Στόουνς, CCR κλπ.
Έκανε ακόμα αναμετάδοση και από το Βιετνάμ όπου ακούσαμε για πρώτη φορά το περίφημο εκείνο Goood Morning Vietnam που έγινε και κατόπιν κινηματογραφική ταινία.
Τι δεν είχε; Δεν είχε Ιταλική και Γαλλική μουσική. Λίγο το κακό αν και κάποια φορά άκουσα το Volare του Domenico Modugno…
Ο Αμερικάνος είχε ακροαματικότητα στην νεολαία που μαζί με την μουσική εκπαιδευόταν και στα Αγγλικά!
Ήταν και αυτό κάτι!
Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να ακούσουμε κορινθιακό σταθμό στα ερτζιανά με την φωνή του Λάκη Γιαννιδάκη και να γεμίσει ο Κορινθιακός με μουσικές…