Σε κανέναν δεν αρέσει τα λόγια του να εμφορούνται από κασσανδρικές ιδέες ή εμμονές, όλοι εξάλλου απεχθάνονται την ακατάσχετη, όπως αποκαλείται, καταστροφολογία επειδή όσες φορές έχουν επαληθευτεί οι εκφραστές της πάντοτε είχαμε να κάνουμε με πολέμους, γενοκτονίες, ανθρώπινο σπαραγμό και πόνο· τους αποκαλούμε τρελούς προφήτες και γρήγορα ξεμπερδεύουμε με όλους αυτούς που φαίνεται να μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, να μας προειδοποιούν πως στην ευθεία που έχουμε χαράξει το έδαφος σταδιακά υποχωρεί (επίπονη η παρομοίωση αυτές τις μέρες…) με σκοπό να μας προειδοποιήσουν.

Κάποτε, τις λαμπρές εκείνες μέρες των παχιών αγελάδων που αναπολούμε σήμερα, είχαμε περισσότερους «τρελούς» προφήτες παρά σημάδια καταστροφής, σε αντίθεση με σήμερα που τα σημάδια έχουν εξαλείψει τις φωνές τους και σαν να ‘ναι αθέατα από όλους μας συνεχίζουν να μαστίζουν.
Έχουμε έλλειψη από προφήτες –απαλλαγμένου του όρου φυσικά απ’ τους φενάκες, τη συστηματική εξαπάτηση και αποβλάκωση μέσω του φόβου για τα μελλούμενα– εννοώντας απλώς τους φωτισμένους ανθρώπους, εκείνους που παλαιότερα τους ονομάζαμε «πνευματικούς ταγούς», καλλιτέχνες, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς που με την οξύνοια και το λαμπρό τους πνεύμα άνοιγαν τα μάτια στον ευρύ κόσμο, ευαισθητοποιώντας τους για τα τεκταινόμενα που λάμβαναν χώρα γύρω τους, καλλιεργώντας τους υγιείς σκέψεις, φιλάνθρωπα, αντιπολεμικά αισθήματα, εγκαθιδρύοντας την (ουσιαστική) ειρήνη ως πρώτο μέλημα της ανθρωπότητας.

Μια περιδιάβαση στα παγκόσμια συμβαίνοντα, στο γίγνεσθαι του κόσμου, θα καταλάβουμε πως τους χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε σήμερα. Ένα χρόνο κλείνει ο πόλεμος στην Ευρώπη που δεν λέει να λήξει έπειτα από ασταμάτητες εκατέρωθεν αντεπιθέσεις και αντεγκλήσεις, στο προσκήνιο τα πυρηνικά όπλα που ως ύστατη αποφευκτέα επιλογή μόνο να πανικοβάλλει είναι ικανή και να απολιθώσει απ’ τον τρόμο· σαν να πέρασαν εν ριπή οφθαλμού στη λήθη μια Χιροσίμα και ένα Ναγκασάκι. Ο Ουκρανός πρωθυπουργός κι όλοι οι σύμμαχοί του μαζί με τον Πούτιν, γνωρίζοντας πως η λεπτή κλωστή απ’ την οποία όλα κρέμονται και πολύ εύκολα μπορεί να κοπεί, παραμένουν ακλόνητοι στην πολεμική επιμονή, απέχοντας απ’ το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ανυποχώρητοι.

Απ’ την άλλη, ένα νέο μέτωπο οξύνεται μεταξύ Η.Π.Α και Κίνας, που είχε ήδη ανοίξει επί Τραμπ, με την πτώση του κινεζικού (κατασκοπευτικού;) αερόστατου. Στη Β. Κορέα πρόσφατα έγινε στρατιωτική παρέλαση που σκοπός της ήταν η παγκόσμια επίδειξη βαλλιστικών πυραύλων Hwasong-17, ικανών να μετατρέψουν ένα τοπίο, σε δευτερόλεπτα, σε επίγεια Κόλαση. Φυσικές καταστροφές και ανησυχίες για το παγκόσμιο περιβαλλοντικό κλίμα εξαργυρώνονται χάριν πολιτικής ατζέντας και σκοπιμοτήτων εξουσίας παραπλανώντας την κοινή γνώμη, ενώ αξιοποιήσιμες πηγές ενέργειας, σωτήριες για το περιβάλλον, πράγματι αξιοποιούνται αν και εφόσον, πάνω απ’ όλα, αποδειχθούν κερδοφόρες σε επιχειρήσεις-μαμούθ και σε μεγάλες τσέπες.

Εστιάζοντας στον μικρόκοσμο κάθε κοινωνίας ακούμε για ραγδαία αύξηση στα ποσοστά εφηβικής παραβατικότητας και ακραίας βίας. Οι αυριανοί πολίτες έχουν ανάγκη στο θυμικό ξέσπασμα που οδηγεί ενίοτε και στο έγκλημα, είναι τόσο εξοικειωμένοι με το χάος της καθημερινότητας, τις ραγδαίες εικόνες καταστροφής, την καλπάζουσα αποκτήνωση, που προεξοφλούν το μέλλον τους ως μια δυστοπία που κάποτε θα τους κληροδοτηθεί χωρίς κανόνες πλοήγησης, χωρίς δείγματα βελτίωσης ή καλοζωίας, σαν θηρία που έχουν μεγαλώσει έξω απ’ τον ζωολογικό κήπο, θυμίζοντας και τον στίχο του Ελύτη: Θὰ στενάξουν οἱ νέοι, καὶ τὸ αἷμα τους ἀναίτια θὰ γεράσει. Να ένας προφήτης αλλοτινών καιρών.

Όσο κι αν το έρεβος καλύψει τα πάντα στον ορίζοντα, δίχως ν’ αφήνει μια χαρακιά φωτός, ας θυμηθούμε τους προφήτες μας για λίγο, σ’ αυτόν τον τόπο δεν ήταν ελάχιστοι, που προσπάθησαν να αναχαιτίσουν, όσο μπορούσαν, την αυθυπνωτική κατάντια της εθελοτυφλίας στο κακό που βασιλεύει πρωτίστως μέσα μας και την πνευματική πενία που λοιδορεί και υποσκάπτει την εξέλιξη. Καημός και μαράζι τους ήταν να διαψευστούν.