Σοκαρισμένοι όλοι από την “μανία του τέρατος” που σε δευτερόλεπτα γκρεμίζει τα πάντα, ανοίγει δρόμους, ισοπεδώνει πόλεις, ποδοπατά ανθρώπους, συντρίβει “το ανθρώπινο μικρό μας  σύμπαν”.

Στεκόμαστε δίπλα στον ανθρώπινο πόνο των γειτόνων, μαζεύουμε ό,τι έχουμε και το κάνουμε γρήγορα, συνειδητά και αξιοπρεπώς για να το στείλουμε εκεί, κρατώντας τους το χέρι. Στέλνουμε την βοήθειά μας και στους δυστυχισμένους Σύριους, το απαιτούμε να πάει εκεί στον δοκιμαζόμενο λαό, για να απαλύνουμε τον ανείπωτο πόνο τους. Δεν έχει σύνορα ο πόνος..Είναι ίδιος μπροστά στην αδυσώπητη δοκιμασία.

Ευτυχώς που οι λιγοστές εγχώριες  φωνές που αρχικά  κάτι απάνθρωπο ψέλλισαν, πνίγηκαν από το γοερό κλάμα του γείτονα, από τις ατέλειωτες λίστες των νεκρών, από τα σημάδια ζωής κάτω από τόνους μπετόν..

Τα αδέλφια, το βρέφος που είχε στα χέρια του τις τούφες από τα μαλλιά της μάνας του, οι ηλικιωμένοι.

Πνίγηκαν από ντροπή αυτές οι φωνές που έσπερναν μισαλλοδοξία και μιλούσαν για “δικαιοσύνη” (;) την ώρα που ένας σκύλος , ούρλιαζε  για να δώσει σήμα ανθρώπινης ζωής κάτω από τα χαλάσματα. Το πρόσωπο του αλλοιωμένο από την κούραση και από τον ανθρώπινο πόνο. Πιο απελπισμένο σκυλίσιο πρόσωπο δεν ξαναείδα ποτέ όσο αυτό το πανέμορφο λαμπραντόρ  που μύριζε το θάνατο και γαύγιζε για τη ζωή.

Ανθρωπιστική βοήθεια, κάλεσμα για αλληλεγγύη. Πόλεις, δήμοι, σύλλογοι, ερυθρός Σταυρός, εργατικά κέντρα, κόμματα κινήσεις αλληλεγγύης σπεύσατε..

Τι μοίρα και αυτή των λαών  να μας ενώνουν οι σεισμοί και να μας χωρίζουν οι  πολιτικοί «μετασεισμοί»;

Πώς η ζωή κλείνει κατάμουτρα την πόρτα την ώρα του υπερφίαλου πολιτικού κομπασμού και ανοίγει τις πόρτες της Κολάσεως;

Και τώρα ξανά οι δυο λαοί μαζί, τρέμουν την ώρα που η γη τρέμει  και  ψάχνουν εναγωνίως για επιζώντες, υποταγμένοι στο δέος του θυμού της.

Πόσα πολλά θα μπορούσαν να προσφέρουν δυο λαοί ενωμένοι, σκέπτομαι ενθυμούμενη, πόσες δραματικές φορές βρέθηκαν να ψάχνουν μέσα από τα χαλάσματα για να βρούνε ζωή ,συμμετέχοντας  από κοινού στο μοιρολόι , τραγικοί και υπέροχοι  πρωταγωνιστές που προσπαθούν να γλυκάνουν τον πόνο τεράστιων εθνικών τραγωδιών

Και πάλι σκέφτομαι πόσα τους στέρησαν εκείνοι που ανέκαθεν τους εξουσίαζαν; Αμήχανοι  περπατούν τώρα στα ερείπια. Μαζί με τους άλλους που κέρδισαν εις βάρος των φτωχών και απελπισμένων ανθρώπων, εκείνων που στις πλάτες τους έπαιξαν και  που τώρα ψάχνουν για να θάψουν τους αμέτρητους νεκρούς τους.