Την Κυριακή το βράδυ, η Μικρασιατική Στέγη Κορίνθου έκοψε την πίτα της. Όπως κάθε χρόνο παρευρέθηκαν πάρα πολλοί συντοπίτες μας. Στην εκδήλωση αυτή φέτος ο Δήμαρχος Κορινθίων, κύριος Βασίλης Νανόπουλος, εξέπληξε ευχάριστα την κυρία Βασιλική Ευστρατιάδου, Πρόεδρο της Μικρασιατικής Στέγης, και όλους τους παρευρισκόμενους, καθώς της έδωσε για πρώτη φορά δύο φωτογραφίες από τις μακέτες του Μουσείου Μικρασιατικών και Προσφυγικών Κειμηλίων. Χθες μάλιστα έγινε και η παρουσίαση της μακέτας του «Κέντρου Μικρασιατικής Μνήμης» (αυτή θα είναι η πρώτη ονομασία του κτιρίου, για λόγους που αναφέρθηκαν χθες εκτενώς), όπου είδαμε την προτεινόμενη μορφή του Μουσείου και διατυπώθηκαν οι όποιες προτάσεις-ενστάσεις επ’ αυτής. Καταλαβαίνουμε όλοι τη συγκίνηση που ένιωσε η κυρία Βασιλικούλα, όταν είδε για πρώτη φορά φωτογραφίες από το «δικό της παιδί», το Μουσείο. Δυστυχώς όμως δε μοιράστηκαν όλοι αυτή τη συγκίνηση και τη χαρά της κυρίας Ευστρατιάδου.

Από το ίδιο βράδυ άρχισαν πάλι κάποιοι να υπόσχονται ότι θα υλοποιήσουν το Μουσείο, κάποιοι άλλοι να θεωρούν ότι πρόκειται για άλλη μία υπόσχεση και δεν θα γίνει τίποτα (παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις τόσο του Δημάρχου, όσο και της κυρίας Κόρκα από την Περιφέρεια) και μερικοί να εξαγγέλλουν ότι το Μουσείο «έγινε».

Κύριοι, σας καλώ και σας παρακαλώ να σταθούμε όλοι στο ύψος των περιστάσεων! Η παρουσίαση μίας μακέτας δε σημαίνει ότι το Μουσείο αύριο θα είναι έτοιμο. Σαφέστατα έχουν γίνει τα πρώτα (αρκετά) βήματα για να αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά το Μουσείο, αλλά χρειάζεται λίγη ακόμη υπομονή. Όμως, από την άλλη, είναι τουλάχιστον φαιδρό, κάποιοι διατελέσαντες χρόνια δημοτικοί σύμβουλοι ή και σε ακόμη υψηλότερα αξιώματα, να υπόσχονται ότι ΘΑ κάνουν το Μουσείο. Από το 2011 (!) υπάρχει απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για το Μουσείο Μικρασιατών κι όμως συζητάμε ακόμη σήμερα, δώδεκα χρόνια μετά, γιατί δεν έγινε και ποιος φταίει; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Όλοι! Προτού λοιπόν σηκώσουμε το δάχτυλο για να κατηγορήσουμε ή να υποσχεθούμε, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας. Κι αν την κάνουμε με καθαρό μυαλό, τότε θα καταλάβουμε πως η καλύτερη κίνηση είναι η σιωπή.

Το Μουσείο θα γίνει, γιατί το αποζητούν οι μικρασιάτες, οι συνοικισμιώτες, όλοι οι απόγονοι αυτών που «ξεριζώθηκαν» από τις χαμένες πατρίδες. Το Μουσείο δεν είναι «ένα ακόμη έργο» σε αυτό το Δήμο. Είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας αυτού του Δήμου και όφειλαν να το έχουν ολοκληρώσει αρκετά χρόνια πριν. Όσο για τα εγκαίνια, η πρότασή μου είναι απλή και ξεκάθαρη: Την κορδέλα του Μουσείου αξίζει να την κρατά και να την κόψει ΜΟΝΟ η κυρία Ευστρατιάδου. Η γυναίκα που ονειρεύτηκε αυτό το Μουσείο και το έβαλε στόχο της ζωής της να το δει ανυψωμένο στην καρδιά του Συνοικισμού. Αν σεβόμαστε την ιστορία και τη διαδρομή της Μικρασιατικής Στέγης Κορίνθου, όλοι οι υπόλοιποι θα πρέπει να στέκονται τουλάχιστον δύο βήματα πίσω.

Αφήστε κύριοι το Μουσείο Μικρασιατικών και Προσφυγικών Κειμηλίων έξω από πολιτικές αντιπαραθέσεις. Κάποια πράγματα έχουν μία μακρά πορεία γραμμένη με αίμα και ιδρώτα. Ας τη σεβαστούμε. Και μην ξεχνάμε ποτέ το βασικότερο όλων:
Ο πολιτισμός είναι για να τον υπηρετούμε, όχι να μας (εξ)υπηρετεί.

Κωνσταντίνος Δουβής
Οικονομολόγος