Από τις περιόδους της καραντίνας σε εκείνα τα LIVE που έκανα μέσω του FB, αν θυμάστε, ξεκίναγα και τελείωνα με τη φράση “προσέξτε, τίποτα από όσα μας συμβαίνουν δεν είναι φυσιολογικό, να μην τα συνηθίζουμε”.

Μα συνηθίσαμε …

150 νεκροί την εβδομάδα περνάνε τελείως ντούκου καθώς πετάξαμε τις μάσκες, ξαναβγάλαμε φωτογραφίες, ξαναξεκινήσαμε τα τραπεζώματα όταν μάλιστα όλα αυτά δεν τα κάναμε σε περιόδους που είχαμε πολύ λιγότερους θανάτους. Τότε που ακούγαμε για 8 και 9 νεκρούς την εβδομάδα και μας έπιανε πανικός, γιατί πανικό μετέδιδαν όλοι οι “ιθύνοντες”.

 Χτες έφυγε ο Πελέ … Και ναι έφυγε ένας μεγάλος. Ένας τεράστιος. Ένας ανεπανάληπτος …

Χτες έφυγε και ένα μικρό κοριτσάκι 2μιση ετών, εδώ δικό μας, από την Κορινθία μας, μετά από μάχη με τον Covid.

Μαζί του έφυγαν αυτή την εβδομάδα και άλλοι 149 συμπολίτες μας.

Και δίπλα μας χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου, όλο και πιο δυνατά. Η μπαρουταποθήκη των Βαλκανίων είναι έτοιμη να πάρει φωτιά …

Αλλά … Αλλά δυστυχώς η ολόκληρη εικόνα δεν επιδοτείται …

 Τεμαχιζόμαστε ως κοινωνία. Όπως τα κουπόνια και τα voucher.

Voucher ακρίβειας σουπερ μάρκετ, voucher καυσίμων, voucher Άι-Βασίλης, voucher χαρτιού υγείας, voucher Εύβοια, voucher νοβοπάν, voucher γαλοπούλα, voucher υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος και πάει λέγοντας …

 Και συνηθίσαμε τα “voucher” …..

Αυτό εύχομαι εγώ για το 2023 … Να ξεσυνηθίσουμε … Και να τους ξεσυνηθίσουμε …