ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΣΤΙΣ ‘ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ’’,ΕΛΗΝΙΚΗ ΕΚΔΟΤΙΚΗ 2022

Άνθρωποι που η καλύτερη ιστορία της ζωής τους
ήταν ή ίδια τους η ζωή…
Άνν Λού,Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το Λ

Είχαν φυτρώσει μαζί,δεν θυμούνται πότε και πως.Η ίδια η φύση τα είχε μεγαλώσει .Αδελφάκια,ξαδελφάκια ελατάκια.Το ένα ψηλό,το δεύτερο μέτριο,το τρίτο λίγο καχεκτικό.Παίζανε με τις αχτίδες του ήλιου και με τις ανταύγειες του φεγγαριού.Ακούγανε τα τιτιβίσματα των πουλιών και ανασαίνανε τον καθαρό αέρα ,που σπάταλα τους χάριζε το δάσος.Κατά καιρούς παιδικές φωνές και τραγούδια ζεσταίνανε τις κρύες μέρες του χειμώνα.

Κι έξαφνα ,ένα πρω’ι’νό, ήρθαν κάποιοι μ’ένα φορτηγό και με κοφτερά εργαλεία και ξερίζωσαν και τα τρία.Πονέσανε πολύ αλλά δεν μίλησαν γιατί τουλάχιστον θα ήσαν και πάλι μαζί.
Τα έστησαν όρθια σε μία φωτισμένη πλατεία,πλά’ί’ σε άλλα άγνωστα δέντρα.Πρώτη φορά είδαν τόσα αυτοκίνητα και τόσους ανθρώπους να τρέχουν αλαφιασμένοι.
Κι ύστερα πλησίασαν κάποιοι κι άρχισαν να τα κοιτάζουν,να τα εξετάζουν σαν γιατροί και κάτι να λένε με τον κύριο που καθότανε σ’ένα σκαμνί δίπλα τους.Στην αρχή πίστευαν ότι ήταν εκεί για να τα φυλάει αλλά τελικά εκείνος τα πουλούσε,όταν συμφωνούσε για την τιμή [τους].Τότε ήταν που για πρώτη φορά χώρισαν.Δεν πρόλαβαν ούτε ένα αντίο να πούνε.Το ένα το άρπαξε σχεδόν με βία ένα αγοράκι ντυμένο με πολύ όμορφα ρούχα,το άλλο το αγόρασε μετρώντας τα κέρματα ένας μεσόκοπος με τραγιάσκα και το τρίτο,καθώς είχε ξεμείνει μόνο του,το έδωσε μισοτιμής ο πωλητής σ’έναν μελαψό τύπο που μιλούσε σπασμένα ελληνικά.
Από εκείνη τη στιγμή η ζωή του κάθε δέντρου άλλαξε.
……………………………………….
Το πρώτο δέντρο,γέμισε με λαμπάκια κι είχε ένα χρυσό μεγάλο άστρο στο κεφάλι του και πολλά δώρα στις ρίζες του.Το είχαν στήσει στη γωνία του μεγάλου μπαλκονιού της μεζονέτας,πλάί΄σ’ένα τραπέζι γεμάτο καλούδια,όπου μαζεύστηκαν διάφοροι,τρώγανε,πίνανε αλλά δεν τραγουδούσαν ,ούτε γελούσαν.Το δέντρο ζεσταινόταν από το θερμαινόμενο πάτωμα και τα φώτα από τους πολυελαίους.Τα κινητά χτυπούσαν συνεχώς κι όλοι αντάλλασσαν τυπικά λόγια,κάτι σαν μισο-ευχές,με κάποιους γνωστούς.Το γούρι στην τεράστια βασιλόπιττα ήταν ένα ταξίδι στο εξωτερικό[αν έπεφτε σε ενήλικα] ή ένα play station[αν έπεφτε σε μικρό παιδί].Όταν άνοιξαν τα δώρα τα τρία παιδιά είπαν καληνύχτα και η madame Μarie τα πήγε για ύπνο.Κανείς από την οικογένεια Πανταγιόπουλου δεν χαιρέτησε το χριστουγεννιάτικο δέντρο πριν σβήσουν τα φώτα.
Το δεύτερο δέντρο,είχε μόνο ένα χάρτινο αστεράκι στην κορυφή,ενώ στη ρίζα του βρισκόταν μία σκούφα ΑηΒασίλη γεμάτη με γκαζές και γλυκά.Το τραπέζι ήταν απλό και το φαγητό λιτό.Ο μαστροΝικόλας,η κυρά του κι ο γιός τους Παναγιώτης ακούγανε το ραδιόφωνο που έπαιζε χριστουγεννιάτικα τραγούδια και κέρασαν ένα ποτήρι κρασί σε τρεις φίλους που πέρασαν για τα ‘χρόνια πολλά’.Το τηλέφωνο χτύπησε δύο φορές.Ήσαν οι παπούδες και οι γιαγιάδες ,οι οποίοι έκαναν γιορτές στο χωριό.Το καλοριφέρ μισόκλειστο[οικονομίες πετρελαίου στο ισόγειο,είχε πει ο διαχειριστής της πολυκατοικίας] και το φλουρί στην πίττα μία κυριακάτικη βόλτα και μετά σινεμά.Πριν κοιμηθούν,κοιτώντας και το αστέρι του δέντρου, ευχηθήκαν όλοι η επόμενη χρονιά να τους βρει και πάλι μαζί και ευτυχισμένους[αν και ο Παναγιώτης ονειρεύτηκε να του φέρει ο ΑηΒασίλης ένα ποδήλατο].

Το τρίτο δέντρο,όπως ήταν μικροκαμωμένο,στριμώχτηκε σε μία γωνία του υπογείου και ο Αχμέτ,μαζί με την Α’ι’σέ και τα 5 παιδιά τους,του έβαλαν κάτι στολίδια που τα βρήκαν πεταμένα στη σκάλα και μέσα στις τρύπιες κόκκινες κάλτσες τοποθέτησαν κάτι χαρτάκια με ευχές στη γλώσσα τους.Το δέντρο κρύωνε γιατί η ξυλόσομπα δεν ζέσταινε όλο το δωμάτιο.Είχαν ανοίξει την ασπρόμαυρη τηλεόραση κι έβλεπαν μιά χριστουγεννιάτικη εκπομπή με τραγούδια που δεν πολυκαταλάβαιναν[άσε που οι ίδιοι ήσαν μουσουλμάνοι και γιόρταζαν για να δώσουν χαρά στα παιδιά κι όχι για θρησκευτικούς λόγους].Τα πιτσιράκια τα πήρε ο ύπνος σχεδόν νηστικά,αφού το ‘γιορτινό τραπέζι’ είχε μόνο κάτι μισοπαγωμένα φαγητά που τους είχαν προσφέρει κάποιοι καλοί γείτονες.Δεν είχαν ούτε κινητά,ούτε τηλέφωνο.Άλλωστε δεν περίμεναν κάποιον να τους θυμηθεί.Όποιος θα ήθελε να τους μιλήσει θα χτυπούσε το κουδούνι,όμως κάτι τέτοιο δεν έγινε.Η πίττα δεν είχε γούρι αλλά όμορφη γεύση από υλικά της χώρας τους.Από το πλα’ι’νό δωμάτιο δεν ακουγόταν τίποτα.Ίσως λείπανε,ίσως είχαν πεθάνει από κρύο ή πείνα,σκεφτήκανε κι ευχήθηκαν του χρόνου να έχουν βρει καλή δουλειά , τα παιδιά να φοράνε ζεστά ρούχα και το δέντρο να είναι ψηλότερο.
…………………………………………
Οι γιορτές τελείωσαν.
Η οικογένεια Πανταγιόπουλου,στην πραγματικότητα η madame Μarie,οικιακή βοηθός,πέταξε το πρώτο δέντρο στο σκουπιδοτενεκέ κι όπως δεν χώραγε,άφησε τις ρίζες ρου έξω να παγώνουν.Η οικογένεια μαστροΝικόλα κράτησε το δεύτερο δέντρο στο πατάρι του ισογείου για να τό’χουν και του χρόνου.Η οικογένεια Αχμέτ δεν ήξερε τι να κάνει με το δέντρο γιατί έπιανε χώρο στο δωματιάκι και ένα από τα παιδιά το χάρισε σ’ένα φίλο του που έπαιζαν μαζί στην πίσω αυλή.
……………………………………
Τρεις βραδιές Χριστουγέννων
Τρεις οικογένειες
Τρία έλατα[που κανείς δεν τ’άκουσε να κλαίνε]
Τρείς ιστορίες
Τρεις αλήθειες
……………………………………
Ο κάθε άνθρωπος[ και το κάθε δέντρο;] με την [καλή ή κακή του] μοίρα;
ή μήπως
Η μοίρα του καθενός κρύβεται στις ευχές του ,που περιμένουν τα επόμενα Χριστούγεννα για να τις εκπληρώσουν;
ΥΓ.’’…εν πλήρει συγχύσει
αθώοι παραμένουμε’’[Βίκυ Δερμάνη,Μικρές ταριχεύσεις]