Έσκασε και το θέμα της Κιβωτού. Δεν είναι να έχεις εμπιστοσύνη σε κανένα πια, έσπευσαν αμέσως κάποιοι να σχολιάσουν, μην προδικάζεται και τηλε-καταδικάζεται στα μέσα, έσπευσαν μερικοί άλλοι. Αυτό που απομένει και διακατέχει όλους μας, θέλω να νομίζω, είναι η αίσθηση της παγωμάρας εμπρός στην εξ ορισμού ανεκλάλητη είδηση περί κακοποίησης ανηλίκων στο συγκεκριμένο ίδρυμα που μέχρι πρότινος «φωτοσυνθέτονταν» απ’ τα φώτα της τηλεόρασης αποφέροντας έτσι κέρδη, εκατέρωθεν, και μάλιστα στις εν λόγω υποδομές προερχόμενα και από το κράτος.

Τον δικαστή με την ηλεκτρονική μελάνη δεν θα κάνω, ούτε θα κάτσω να πω τα αυτονόητα, που τελευταία αμφιβάλλω αν είναι και τόσο αυτονόητα.

Η ανοχή μου όμως στην προβολή περιπτώσεων παιδικής κακοποίησης, όπως και σε πολλούς, τείνει να εκμηδενιστεί ιδιαίτερα όταν σοβαρά (χάριν ευφυολογήματος) κανάλια παίζουν απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, ακόμη και εκπομπές όπου η κατά κόρον θεματολογία τους είχε να κάνει με τη ζωή των ινφλουένσερς και με τον Κρόνο στον Άρη που θα φέρει ολικό κύμα κακοτυχίας στη ζωή μας, αναίσχυντες λεπτομέρειες κακοποιητικών πράξεων και στη συνέχεια σχολιασμό αυτών από το πάνελ των εκπομπών, ακόμη και σε ώρες που απορώ πώς το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο επιτρέπει, αρχίζοντας να εξοικειωνόμαστε σιγά σιγά με το τέρας και εκεί είναι που το κόκκινο κουμπάκι του τηλεκοντρόλ μου αποτελεί μονόδρομος.

Πλέον και τέτοια ευαίσθητα θέματα που παλαιότερα διαχειρίζονταν δημοσιογράφοι με κύρος και αξιοπρέπεια, αφήνονται στο έλεος του κιτρινισμού και της οπορτουνίστικης χρήσης τους, σαν ένα ξεσκονόπανο όπου καθαρίζεις τη βρωμιά μέχρι να αχρηστευτεί τελείως.

Οι όροι πια για την Κιβωτό αντιστράφηκαν: η τηλεόραση δέχεται το «φως» της Κιβωτού που αποτιμάται σε νούμερα τηλεθέασης και εν τέλει πάλι σε χρήμα. Σαν αγελάδα θα αρμέξουν το θέμα μέχρι να μη μείνει ούτε σταγόνα και φυσικά μέχρι να βρεθεί το επόμενο πιασάρικο, ειδικά αν ενέχει και αποκαθήλωση ειδώλων. Είχαμε την πλειάδα των καταγγελιών κατά γνωστών ηθοποιών που κατέληξε ησύχως σε δυο αποδιοπομπαίους τράγους, είχαμε τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού και τον πόλεμο εμβολιαστών-αντεμβολιαστών, είχαμε τη Μήδεια Πισπιρίγκου, μαθαίναμε καρέ καρέ κάθε της λεπτό στη φυλακή, ακόμη και πριν την αστυνομία ήμασταν οι πρώτοι ενήμεροι για την υπόθεση, είχαμε προσφάτως την περίπτωση του Κολωνού με το 12χρονο κοριτσάκι· και μετά το κάθε μπαμ, άκρα του τάφου σιωπή στον τηλεοπτικό αέρα βασιλεύει.

Ούτε ένα τέταρτο του λεπτού δεν σπαταλιέται πια για αυτούς τους παλιούς γνώριμους; τόσο πολύ έχει βραχυνθεί η μνήμη των μεγαλοδημοσιογράφων; Θα αρχίζω να πιστεύω σε λίγο πως κρατείται μια ατζέντα καταγγελιών που ανοίγει κάθε φορά που σημειώνεται έλλειψη ακροαματικότητας.

Ειλικρινά φρίττω γι’ αυτά τα παιδιά εις διπλούν. Πρώτον, γι’ αυτό το απάνθρωπο γεγονός που σαν ουλή θα τους σημαδέψει σ’ ολόκληρη τη ζωή τους, που σ’ αυτή την ευαίσθητη ηλικία η διδαχή του τι σημαίνει συνάνθρωπος, το α και το ω της διαμόρφωσης του χαρακτήρα τους, θα τραυματιστεί και θα φέρουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους, σαν σκιά, το φόβο για τον καθένα που θα συναντάν στο διάβα τους και, δεύτερον, για τον μετέπειτα βιασμό τους (όσο κι αν βαρύγδουπο ακούγεται) απ’ τα ΜΜΕ, που εκεί όπου θα αναζητούν τα παιδικά και μετεφηβικά ματάκια για μια ρανίδα σωτηρίας θα βρουν «κύριους» και «κυρίες» με μικρόφωνα, φώτα και κάμερες να απαιτούν, ξανά και ξανά, με ευγένεια  πάντα, όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες των βιασμών και παρενοχλήσεών τους, πουλώντας ως βοήθεια-αντάλλαγμα το «εισιτήριο προβολής» που θα επικυρώνει το αληθές της μαρτυρίας τους, ακόμη κι αν αυτό χάσει, πολύ πιο σύντομα απ’ όσο υπόσχονται αυτοί οι «κύριοι», την αξία του. Και μετά κάποιοι βγαίνουν και ρωτούν: μα τώρα τα θυμηθήκανε;

Υπό τον αστερισμό της υπερπροβολής και προσοδοφόρας υπερεκμετάλλευσης βρισκόμαστε, φίλοι αναγνώστες. Όταν αλλάξει θέση ο Ήλιος στον αστρολογικό χάρτη, ας με ειδοποιήσει κάποιος.