Πως να περιγράψεις την φυγή ενός αγγέλου πού μέχρι πριν από λίγο καιρό σεργιανιζε στους δρόμους τής μικρής μας πόλης.

Πώς να περιγράψεις το φως τής νιότης πού χάνεται στο βάθος ενός σύμπαντος πού διαρκώς διαστέλλεται
Πώς να λησμονήσεις ένα χαμόγελο πού ταξίδευε τα όνειρα,τις προσδοκίες και τα θέλω ενός νέου ανθρώπου πού είχε όλη την ζωή μπροστά του
Πώς να επιστρέψεις σε μια καθημερινότητα πού κυριαρχεί το μίσος τών αλαλων διεκδικητών μιας άνευ σημασίας επίγειας εξουσίας πού αναζητεί τα μικρά και ασημαντα
Πώς να προσπεράσεις τις φωνές απόγνωσης ,τα δακρυα πού στερεψαν,τα αμέτρητα γιατί, τα παιδικά μάτια πού αναζητούν την μάνα στην κοιλάδα τού θρήνου και των αναμνήσεων.
Μια πόλη αναζητά ξανά τον δρόμο της,φιλοσοφεί,πονάει,δακρύζει,
συνειδητοποιεί την ματαιότητα των αντιθέσεων , τών κακών προθέσεων
Μια πόλη στρέφει το βλέμμα σ έναν ουρανό πού σκοτείνιασε ξαφνικά, και διακρίνει με αμηχανία και πόνο ένα μικρό αστεράκι πού συνεχίζει να φωτίζει την άχαρη ζωή μας ,δείχνοντας τον δρόμο τής αγάπης, τής δοτικότητας, τής ανθρωπιάς…
Καλό ταξείδι Κωνσταντίνα μου
Καλό ταξείδι παιδί μου
Υ.Γ Η Κωνσταντίνα Καπρουτσου – Τσαβαλα έφυγε την Δευτέρα 7 Νοεμβρίου τού 2022 σε ηλικία 35 ετών μετά από πολλές και γενναίες μάχες πού έδωσε με την επάρατη νοσο.Αφηνει πίσω της τρία ανήλικα παιδιά ,μια πονεμένη μα όμορφη οικογένεια, ένα τεράστιο χαμόγελο, ένα φως άπλετο σαν αυτό που συνοδεύει μονάχα τούς αγγέλους ,και την αγάπη μιας ολόκληρης πόλης πού δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει