Καμία δικαιολογία. Κανείς δεν μπορεί να πει δεν ήξερα. Κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί ότι δεν το πρόσεξε, δεν το άκουσε, δεν το είδε.

Συνεχίζεται ο αναβρασμός και οι διαμαρτυρίες στο Γυμνάσιο Ζευγολατιού. Παρότι ο νέος διευθυντής προσπαθεί απεγνωσμένα να βάλει μια σειρά και να κρατήσει τις ισορροπίες, τα πράγματα φαίνεται ότι κινούνται σε τεντωμένο σκοινί, το οποίο θα είναι ευτύχημα αν δεν σπάσει.

Στο Δημοτικό Συμβούλιο αποφασίστηκε να γίνει ένα ψήφισμα που θα πάει «πιο πάνω» όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, δηλαδή στους βουλευτές, στο Υπουργείο Παιδείας κ.λπ. Όπως παραδέχθηκαν όμως όλοι οι παριστάμενοι στο Δημοτικό Συμβούλιο και όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο δημοτικός σύμβουλος Παναγιώτης Πανταζής, το ψήφισμα αυτό θα είναι άνευ ουσίας, διότι όλοι γνωρίζουν ποια είναι η τύχη αυτών των ψηφισμάτων.

Επιπλέον, εκείνο που δεν έχει διασαφηνιστεί σε καμία συζήτηση και σε καμία δήλωση είναι ποιες θα είναι οι προτάσεις που θα ακολουθούν αυτό το ψήφισμα, ή την κάθε διεκδικητική κίνηση. Είναι γνωστό ότι όταν υπάρχει διεκδίκηση πρέπει να υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις, στις οποίες επικεντρώνεται ο αγώνας και οι πιέσεις ώστε να υπάρξει αποτέλεσμα. Μέχρι σήμερα, τόσο από πλευράς Συλλόγου όσο και από πλευράς δήμου δεν έχουν ακουστεί συγκεκριμένες προτάσεις που μπορούν να αποτελέσουν σημείο διεκδίκησης έναντι της Πολιτείας. Στο Δημοτικό Συμβούλιο μετά από μίας ώρας συζήτηση με ανάλυση των προβλημάτων, υπήρξαν κάποιες πολύ ειδικές προτάσεις, όπως ασφάλεια στα σχολεία, επέκταση του ωραρίου του φύλακα, τοπική διασπορά για την επόμενη σχολική χρονιά κλπ. Προτάσεις οι οποίες ναι μεν τοποθετούνται ολοφάνερα προς την σωστή κατεύθυνση αλλά δεν είναι συγκροτημένες, πλήρεις και τεκμηριωμένες.

Φυσικά γι’ αυτό δεν ευθύνεται ο σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, ο οποίος εκφράζει την αγωνία του με κάθε τρόπο και απεγνωσμένα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για να ασχοληθεί η Πολιτεία με το καυτό ζήτημα που αντιμετωπίζει το σχολείο. Ένα μερίδιο ευθύνης φέρουν οι αιρετοί, όλων των παρατάξεων και όλων των αποχρώσεων, που έχοντας τη γνώση της λειτουργίας των δομών της διοίκησης στο μέτρο του δυνατού, έπρεπε να έχουν δώσει μια κατεύθυνση και ένα στίγμα προσανατολισμού στους αγωνιούντες γονείς που τους πνίγει το δίκιο.

Τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχουν προφανώς οι κυβερνητικοί βουλευτές και οι κυβερνώντες παράγοντες, που είναι αυτοί που παραμένουν άφαντοι, ενώ σε άλλες περιπτώσεις όπως έχουμε σημειώσει ξανά, διαγκωνίζονταν για το ποιος μεσολάβησε για θρανία, καρέκλες και δωρεάν μεταχειρισμένα λάπτοπ από τις τράπεζες. Τώρα, ενώπιον του πραγματικά σοβαρού προβλήματος, ποιούν τις νήσσες, καμώνοντας πως δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν ξέρουν. Αυτοί είναι οι πρώτοι που πρέπει να βρεθούν ενώπιον των μεγάλων ευθυνών τους προς την τοπική κοινωνία.

Τι πρέπει να γίνει
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τόσο ο Σύλλογος Γονέων όσο και οι αιρετοί, συμπολίτευση και αντιπολίτευση του δήμου Βέλου-Βόχας πρέπει να συμπράξουν και να συμφωνήσουν μεταξύ τους σε κοινή στάση και κοινές ενέργειες. Μεταξύ τους δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν κι αν το μεγάλο πρόβλημα του Γυμνασίου Ζευγολατιού – που δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου του κοινωνικού προβλήματος που υποβόσκει – δεν αντιμετωπιστεί με ενιαία στρατηγική, αλλά γίνει πεδίο αντιπαράθεσης, χαμένοι θα βγουν και θα βγούμε ΟΛΟΙ.

Με κοινή στρατηγική λοιπόν, απέναντι σε μία πολιτεία που κωφεύει και με συγκεκριμένες προτάσεις. Ποιες μπορεί να είναι αυτές οι προτάσεις:

1. Αλλαγή της νομοθεσίας για την επιδοματική πολιτική. Ναι στα επιδόματα ως κίνητρο για την ενσωμάτωση μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος αλλά με διαφοροποιημένους όρους. Με αυστηρά όρια ηλικίας. Εγγραφές στην Α΄ Δημοτικού μέχρι συγκεκριμένη ηλικία και αφού έχει προηγηθεί η προνηπιακή εκπαίδευση. Και αφού έχουν γίνει κανονικά όλα τα εμβόλια του παιδιού. Αποκομμένη από τις υπόλοιπες προπαρασκευαστικές δραστηριότητες η επιδοματική φοίτηση στο Δημοτικό Σχολείο μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει. Προβλήματα που μεταπηδούν σταδιακά στις επόμενες εκπαιδευτικές βαθμίδες. Εννοείται ότι το ηλικιακό κριτήριο πρέπει να υπάρχει στην διαδικασία εγγραφής σε κάθε τάξη. Επίσης, σε ό,τι αφορά την φοίτηση στο Γυμνάσιο επιπλέον θα πρέπει να υπάρχει μια στοιχειώδης μαθησιακή αξιολόγηση. Για όλα τα παιδιά. Η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση απαιτεί ένα σύνολο γνώσεων για την παρακολούθησή της, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα αναλφαβητισμού.

2. Αναγκαστική διασπορά μαθητών Ρομά σε όλα τα σχολεία που βρίσκονται σε κοντινές αποστάσεις από τον καταυλισμό ή οικισμό. Αυτή πρέπει να είναι και η σημαντικότερη πρόταση που θα αποτελέσει αιχμή του δόρατος. Η αναγκαστική διασπορά θα πρέπει να νομοθετηθεί βασισμένη στο νομοθετικό πλαίσιο με το οποίο θεσμοθετήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση πριν από μερικά χρόνια η διασπορά οικογενειών Ρομά εκτός του οικισμού/καταυλισμού με την επιδότηση ενοικίων. Το να συγκεντρώνονται όλα τα παιδιά Ρομά στο πλησιέστερο σχολείο και μόνον σε αυτό σταδιακά οδηγεί στην γκετοποίηση του σχολείου (βλέπε Δημοτικό Σχολείο Εξαμιλίων) και κατ’ επέκτασιν της κοινωνίας. Όταν σήμερα στο σύνολο 230 παιδιών στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Ζευγολατιού τα 130 είναι Ρομά καταλαβαίνουμε τι πρόκειται να γίνει στο εγγύς μέλλον. Δεδομένου ότι από τη μία η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί και ενισχύει οικονομικά κάθε λύση ενσωμάτωσης των Ρομά, στην κοινωνία αφετέρου καταδικάζει τα σχολεία που το μαθητικό δυναμικό τους είναι αμιγώς Ρομά, καταλαβαίνει και ο πλέον αδαής ότι η πρόταση αυτή μπορεί να τεκμηριωθεί επαρκέστατα και γίνει ένα πολύ δυνατό και λογικό αίτημα.

Αυτές – κατά τη γνώμη μου, επαναλαμβάνω – πρέπει να είναι οι δύο προτάσεις πάνω στις οποίες πρέπει να επικεντρωθεί ο δίκαιος αγώνας των Γονέων και να συστρατευθούν οι δυνάμεις της αυτοδιοίκησης και της τοπικής κοινωνίας: Αλλαγή των κριτηρίων στην επιδοματική πολιτική. Νομοθετημένη διασπορά μαθητών Ρομά σε όσο το δυνατόν περισσότερα σχολεία.

Οι προτάσεις πρέπει να απευθύνονται προς την Πολιτεία. Οι αρμόδιοι να αναλάβουν την ευθύνη της Πολιτείας σε τοπικό επίπεδο είναι βουλευτές. Οι κυβερνητικοί βουλευτές. Δεν μπορεί να είναι άφαντοι και αδιάφοροι στο μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η τοπική κοινωνία του Ζευγολατιού, της έδρας του δήμου Βέλου-Βόχας, αυτή τη στιγμή.

Συνεπώς, με βάση την πρόταση του κ. Σιάχου όπως την συμπλήρωσε ο δήμαρχος κ. Παπακυριάκος και την υιοθέτησε όλο το δημοτικό συμβούλιο, πρέπει να γίνει το συντομότερο, Ανοιχτό Δημοτικό Συμβούλιο εν είδει λαϊκής συνέλευσης, στο οποίο να κληθούν και να παραστούν οι βουλευτές και κυρίως οι κυβερνητικοί (κ.κ. Δήμας, Ταγαράς, Κόλλιας), εκπρόσωποι του Υπουργείου Παιδείας, καθώς και οι Διευθυντές Εκπαίδευσης, οι Αντιπεριφερειάρχες, ο Αστυνομικός Διευθυντής κ.ά. Η συνέλευση προφανώς, δεν θα έχει ως στόχο τη δημιουργία έντασης όπως ονειρεύονται ή φαντάζονται όσοι ηθελημένα αλληθωρίζουν από την αλήθεια. Το Ανοιχτό Δημοτικό Συμβούλιο θα έχει ως στόχο την ενημέρωση των αρχών και των εκπροσώπων της Πολιτείας για το πρόβλημα και κυρίως για τις λύσεις που προτείνονται.

Το γράφω όσο πιο ξεκάθαρα μπορώ και με την σαφήνεια με την οποία το έχω ήδη πει στους εκπροσώπους του Συλλόγου Γονέων και του Δήμου Βέλου-Βόχας: Αν η πίεση για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία μας και η τοπική κοινωνία την δεδομένη στιγμή, δεν ξεπεράσει τα όρια του δήμου μας, δεν σπάσει τα στεγανά και δεν φτάσει στα αυτιά της εξουσίας, τότε τίποτα δεν θα γίνει και τίποτα δεν θα αλλάξει.

Κι αν πετύχουν οι λίγοι που προσπαθούν να κρατήσουν το πρόβλημα σε τοπικό επίπεδο, είτε για να το διαχειριστούν για τα μικροπολιτικά οφέλη τους, είτε για να μην ενοχλήσουν την Κυβέρνηση, τότε θα βγούμε όλοι χαμένοι και αυτό που μας περιμένει τα επόμενα χρόνια θα είναι η μαζική υποβάθμιση του τόπου μας, η απαξίωση των σχολείων και της κοινωνίας μας.

Η πίεση πρέπει να διοχετευθεί προς εκείνους που μπορούν να νομοθετήσουν και να αλλάξουν τις καταστάσεις. Κι αυτό γίνεται με δυνατές φωνές και δημοσιότητα.

Δράση τώρα λοιπόν. Με προτάσεις συγκεκριμένες. Περιέγραψα τις δύο που θεωρώ πολύ σημαντικές. Φαντάζομαι ότι υπάρχουν πολλοί και καλύτεροι γνώστες του θέματος από μένα που μπορούν να βοηθήσουν και να τις τεκμηριώσουν πλήρως.

Δράση τώρα. Δίπλα στον Σύλλογο Γονέων. Υποστηρικτικά και όχι με διάθεση καπελώματος.

Δράση τώρα. Όλοι μαζί. Για το καλό των παιδιών μας. Για το καλό της κοινωνίας μας. Για το μέλλον και την ελπίδα στον τόπο μας.