Έχει φρίξει η ελληνική κοινωνία με αυτά που διαβάζει τα τελευταία χρόνια.

Το έγκλημα οργιάζει (το ίδιο και τα ΜΜΕ).

Κακοποιήσεις γυναικών, βιασμοί,  σεξουαλικές παρενοχλήσεις, βιτριόλια, γυναικοκτονίες, φόνοι παιδιών από τους γονείς, παιδεραστίες με πρωταγωνιστές επώνυμους, ανώνυμους κοντά και μακριά από την εκκλησία, εκπορνεύσεις.. Ένα συνονθύλευμα των πιο άγριων ενστίκτων. Άφωνοι τρέχουμε να παρακολουθήσουμε τα δελτία ειδήσεων για να δούμε τη φρίκη σε συνέχειες.

Η  φρίκη στις μέρες μας ενίοτε ξεφυτρώνει και στην δημοσιογραφική γλώσσα και γίνεται πλυντήριο, αφού βαφτίζονται οι βιασμοί ερωτικές πράξεις, οι παιδεραστές βιαστές κ.οκ.

Γι αυτό γράψαμε στην αρχή πως ναι, διαβάζουμε ακούμε και μαθαίνουμε για την απόλυτη φρίκη, η οποία -επιτρέψτε μου – υπήρχε ,υπάρχει και θα υπάρχει παντού. Σε χωριά, σε πόλεις, βουνά και λαγκάδια.

Εδώ ενίοτε η δημοσιοποίηση με τέτοια ένταση και με “τόσα κιλά πληροφόρησης” κρύβει άλλες ιστορίες.Και αυτό μια φρίκη είναι!!

Αποπροσανατολίζει και στοχεύει αλλού. Από το να “ξεχάσουμε” προς στιγμήν τα δικά μας προβλήματα επιβίωσης και καθημερινότητας μέχρι να δημιουργηθούν, να πλαστούν κοινωνίες φοβισμένες, υποψιασμένες και εχθρικές.

Σε λίγο καιρό θα μας σβήσουν τα φώτα και θα φέρουν έναν χειμώνα χωρίς ηλεκτρικό και χωρίς θέρμανση- Αλλος ένας χειμώνας που οι πόλεις και πάλι θα ερημώσουν  ανταποκρινόμενες στο παγκόσμιο πείραμα θα στριμώξουν τους πολίτες στα σπίτια τους και θα τους επιβάλλουν όρους -κανόνες σε κεκτημένα δικαιώματα και αγαθά .Δυο πουλόβερ , τρία ζευγάρια κάλτσες και μια φουφού στον 21 αιώνα.

Ποτέ δεν κατάλαβα απο πού και πότε ξεκίνησε η ενεργειακή κρίση. Ποιος σφύριξε την έναρξη του αγώνα;

Ποιος επέβαλε σιωπητήριο στον κορωνοϊό; 

Ποιος επέβαλε την ακρίβεια στους λογαριασμούς της ΔΕΗ; 

Ποιος ακρίβυνε τα τρόφιμα χωρίς να ξεκινήσει ο πόλεμος;

Ενώ και πάλι η οικονομία θα κάνει μακροβούτι, οι άνθρωποι θα φτωχύνουν ακόμα περισσότερο και τα χρήματα θα αλλάξουν χέρια.

Όλο αυτό το “στένεμα ψυχής” του σύγχρονου ανθρώπου, φρίκη είναι. Σμιλεύει τα βαθύτερα ένστικτα. Της οργής, του θυμού, της απελπισίας.

Η επικοινωνία του φόβου  δεν είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο για εμάς εδώ. Θυμίζω τα χρόνια των πολλών κλοπών, των κακοποιήσεων των ηλικιωμένων, τότε που τα παλικάρια της ακροδεξιάς έσπευδαν να βοηθήσουν στα φαρμακα , στην ασφάλεια και στο φαγητό.

Έπαψαν να γίνονται κλοπές; Όχι βέβαια. Έπαψαν κάποιοι από τα παλικάρια να βοηθούν τους ηλικιωμένους ; Μετά την κάλπη ναι.Ασχολείται κανείς με τις κλοπές και τους ηλικιωμένους ; Οχι!

Κάπως έτσι, με ψυχραιμία και με αναζήτηση των πραγματικών αιτίων αλλά και της τιμωρίας των υπευθύνων οφείλουμε ως κοινωνία να αντιμετωπίζουμε τα πάντα.

Εμείς θέλουμε αυτές οι φρικιαστικές και  σκοτεινές υποθέσεις να αναδείξουν τα κυκλώματα,να σπάσουν τα αποστήματα,να δείξουν  τους υπαιτίους και αυτούς που τους καλύπτουν, να αναθεωρήσουν όπου χρειάζεται τον ποινικό μας κώδικα. Να κλειστεί κάθε χαραμάδα επιείκειας και δυνατότητας επιστροφής στην κοινωνία των ανθρώπων που διαπράττουν τέτοια εγκλήματα.