Μαχσα Αμινι…ένα αεράκι κάτω απ’ το μαύρο πέπλο…ένα άσπρο περιστέρι…ένα ποτάμι αιμάτινο μια λέξη που δεν πρόλαβε να ειπωθεί…
Να είναι αγάπη; Να είναι ελευθερία; Να είναι πάθος για ζωή;
Ποιος ξέρει ;Ποιος θα μπορέσει να απαντήσει…
Φυσάει ξανά..αγρίεψε ο καιρός ..μέσα στο θάλαμο τον παγωμένο…νεκρώσανε τα όνειρα.. έγινε κρύσταλλο το τελευταίο δάκρυ…Θέλει να ακούσει…Θέλει να δει ξανά τον ήλιο.. Θέλει να αφήσει ξέπλεκα τα εβένινα μαλλιά της που μαρμάρωσαν απ’ τού χρόνου τη στυγνή αδιαλλαξία ..
Όμως ο χρόνος στάθηκε πίσω απ’ του γυαλιού το διάφανο τείχος, σαν ένα φέρετρο με πλαστικά λουλούδια ως στόλισμα και χάρισμα σε μια αναίτια απουσία …
Μαχσα Αμινι…σήκω επάνω κορίτσι μου …22 χρόνια είναι πολύ λίγα για να φύγεις…